Με όχημα την ποίηση: Γιώργος Θέμελης (1900-1976)
Προοίμιο
………………………………….
Δεν τραγουδώ τους γυρισμούς των καραβιών,
τ’αστέρια που κεντούν ηλιοτρόπια στη ζώνη του καλοκαιριού.
Ούτε τα χελιδόνια που παν στον ουρανό,
να πάρουν το αίμα μιας αυγής...
Με όχημα την ποίηση: Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)
Σάρκινος λόγος
Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας,
θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.
Όμως εγώ δε θα’χω πια φωνή να τα...
Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)
Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο
Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θάναι
ζήτημα ύψους.
Σύμβολο ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα...
Με όχημα την ποίηση: Γ.Μ. Μυλωνογιάννης (1909-1954)
Αγωνία
Του μαύρου, αντικρυνού βουνού
ασάλευτη η σκιά δαγκάνει,
ένας καημός θα με πεθάνει:
το πλάτος του γλαυκού ουρανού.
Αποχαιρετισμοί πικροί,
καθημερνές πληγές στα χείλη,
ο κόσμος όλος σαν κοχύλι,
κι...
Ντίνος Χριστιανόπουλος (1931-2020)
Εγκαταλείπω την ποίηση
Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία,
δε θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή.
Τέλειωσαν πια τα πρελούδια, ήρθε η ώρα του...
Κάρολος Μπωντλαίρ (1821-1867)
Σε μια διαβάτισσα
Του δρόμου τ’ οχλαλοητό ξεκούφαινε τριγύρα.
Ψιλή, λιγνή, στα μαύρα της, αρχοντολυπημένη,
κάποια γυναίκα διάβηκε, κρατώντας σηκωμένη
μ’επίδειξη, της ρόμπας της την ταντελλένια γύρα.
Ευκίνητη κι...
Με όχημα την ποίηση: Μαρία Πολυδούρη (1902-1930)
Ω, χαμηλώστε αυτό το φως…
Ω, χαμηλώστε αυτό το φως!
Στη νύχτα τι ωφελάει;
Πέρασε η μέρα. Φτάνει πια!
Ποιος ξέρει: ο ύπνος μου κρυφός
αν κάπου εδώ φυλάει
κι...
Με όχημα την ποίηση: Γιάννης Χονδρογιάννης (1903-1987)
Σαρκασμός
Ένα φεγγάρι κόκκινο στο αίμα
με το σαρκαστικό του προσωπείο
καρφώθηκε σα φρικαλέο στέμμα
στης γης αυτής το απέραντο τοπείο.
Από τον Παγωμένο Ωκεανό
μέχρι της Μαύρης Θάλασσας το...
Με όχημα την ποίηση: Ιωάννης Βηλαράς (1771-1823)
Πουλάκι
Πουλάκι ξένο,
ξενιτεμένο,
πουλί χαμένο,
πού να σταθώ;
Πού να καθήσω
να ξενυχτήσω;
να μη χαθώ;
Βραδιάζει η μέρα,
σκοτάδι παίρνει,
και δίχως ταίρι,
πού να σταθώ;
Πού να φωλιάσω,
σε ξένο δάσο,
να μη χαθώ;
Η μέρα...
Με όχημα την ποίηση: Ρίτα Μπούμη – Παπά (1906-1984)
Πρωινό
Μάγουλο ιτιάς εγέλασε κι ευτύς το μετανιώνει
πάνω στο γέλιο έσπασε η αργυρή της ζώνη
στη μαρμαρένια την αυλή τίναξε τα φλουριά της
που είκοσι χρόνια φυλακή...
