Η αποικιοκρατία είχε τόσο μεγάλη επέκταση και διήρκεσε τόσο πολύ επειδή δεν στηρίχτηκε μόνο στη στρατιωτική υπεροχή. Η ισχύς των όπλων ήταν όρος άνευ του οποίου δεν θα επιτυγχανόταν η λεηλασία των κατακτημένων λαών και περιοχών, αλλά δεν αρκούσε για τη βιωσιμότητα και αποδοτικότητα μακροπρόθεσμων εγχειρημάτων. Γι’ αυτό, από τα πιο σημαντικά «βοηθήματα» που πλαισίωσαν τις εκστρατείες και τις εδραίωσαν σε βάθος χρόνου ήταν τα πολιτικά, ιδεολογικά και πολιτιστικά «εργαλεία», αφενός εκείνα που χρειάζονταν για να γαλουχηθούν και να αποδεχτούν την αποικιοκρατία ως καλή και αγαθή για το ευ ζην τους οι υπήκοοι των αποικιοκρατικών μητροπόλεων και αφετέρου εκείνα που χρειάζονταν -ως εκ θεού ή εξ ανωτερότητας των ισχυρών προερχόμενα- για να υποκύψουν στις εφαρμογές της αποικιοκρατίας τα ίδια τα θύματα της!
Για να συμβεί το δεύτερο, οι αποικιοκράτες φρόντιζαν να εκκαθαρίζουν την κάθε κοινότητα από τα ιδιαίτερα στοιχεία που την συγκροτούσαν και να τα αντικαθιστούν με εισαγόμενα. Για το σκοπό αυτό απαγόρευσαν και αφάνισαν τους τοπικούς πολιτισμούς! Τα ήθη και τα έθιμα, από τις ενδυμασίες ως τους χορούς και τα φαγητά, ακόμα και τα ονόματα τόπων και ανθρώπων, όλα αντικαταστάθηκαν από τα δυτικότροπα κλισέ. Και τα βασικότερα, οι γλώσσες, οι θρησκείες και οι θεσμοί λειτουργίας των κοινοτήτων απαγορεύτηκαν για να επιβληθούν οι γλώσσες, οι θρησκείες και οι θεσμοί που εξυπηρετούσαν τους αποικιοκράτες.
Αποτροπή προόδου
Όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί έχασαν κάθε βαθμό ανεξαρτησίας και αυτονομίας, χωρίς καν να γίνουν πολίτες των μητροπόλεων. Οι γηγενείς δεν είχαν καθόλου νομικά δικαιώματα, δεν μπορούσαν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη, δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση, δεν είχαν ωράριο εργασίας ούτε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεν είχαν γη, δεν είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς, δεν είχαν ταξιδιωτικά έγγραφα, ούτε καν ταυτότητα. Ήταν από δούλοι, που ισοδυναμούσε με «πράγμα» το οποίο μπορούσε κάθε λευκός να βασανίσει και να σκοτώσει ατιμωρητί και δουλοπάροικοι, εξαρτημένοι αγρότες που μεταβιβάζονταν μαζί με τη γη για λογαριασμό του εκάστοτε λευκού ιδιοκτήτη μέχρι στρατιώτες που υπηρετούσαν υποχρεωτικά στους πολέμους που διεξήγαν οι αποικιοκράτες σε όλη τη γη, όπως στον Πρώτο και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμα και στα «Δεκεμβριανά» στην Ελλάδα!
Σε καμία από τις εκατοντάδες κτήσεις που είχαν οι Δυτικοί επί αιώνες δεν εφαρμόστηκε ούτε στοιχειωδώς κάποιο σύστημα δημοκρατικής διακυβέρνησης, από ολόκληρη την Αφρική μέχρι την Κίνα και την Ινδία, ούτε καν στο Χονγκ Κονγκ που κατείχαν επί 156 χρόνια οι Βρετανοί, από το 1841 μέχρι το 1997!
Μαζί με τη στρατιωτική κατοχή, την αστυνομική καταστολή, τις απαγορεύσεις και την καθολική λεηλασία του πλούτου, αφανίζονταν συστηματικά όλα τα συστατικά στοιχεία των κατακτημένων λαών και παρεμποδίζονταν με τα πιο σκληρά μέτρα και μέσα οι λαοί να ορίσουν τη φυσική, πολιτισμική και κοινωνική τους εξέλιξη, και βέβαια την πολιτική και οικονομική.
Έτσι, οι περισσότεροι λαοί του κόσμου εμποδίστηκαν δια της βίας να αναπτυχθούν και να συμβαδίσουν με την πρόοδο που ιστορικά εξελίσσεται. Ακόμα και λαοί με πολιτισμούς χιλιετιών, παρέμειναν καθυστερημένοι και στερημένοι για εκατονταετίες καθώς η κατοχή, εκμετάλλευση και λεηλασία τους παρατεινόταν αορίστως.
Παγκόσμιες πρωτοβουλίες
Με βάση την παραπάνω εμπειρία των λαών, αλλά και τη δική τους περίπτωση, οι Κινέζοι προωθούν μια σειρά πολύ προχωρημένων πρωτοβουλιών που θίγουν τα προβλήματα που άφησε η αποικιοκρατία και αναζητούν λύσεις με παγκόσμια εμβέλεια για δίκαιη και ισότιμη πρόοδο. Λύσεις, όμως, που πρέπει να εξειδικευτούν από την κάθε κοινωνία με βάση τις δικές της ιδιαιτερότητες, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές με δεδομένο ότι κάθε κοινωνία, χώρα και κράτος, έχει τη δική της ιστορία, τις δικές της παραδόσεις και αξίες, το δικό της βαθμό ανάπτυξης και τις δικές της δυνατότητες που δεν είναι συμμετρικές με των άλλων, ούτε με κάποιο ιδεατό πρότυπο. Γι’ αυτό ο δρόμος κάθε κοινωνίας, παίρνοντας υπόψη τις εμπειρίες των άλλων απ’ όπου μπορεί να αντληθούν χρήσιμες γνώσεις και εφαρμογές και να αποφευχθούν λάθη, πρέπει να χαραχθεί με μεγάλο βαθμό αυτονομίας και εξειδίκευσης κατά περίπτωση.
Αυτό υπογραμμίζουν οι «πρωτοβουλίες» που προτείνουν οι Κινέζοι στις χώρες που βρίσκονται σε αναπτυξιακή φάση: για τον Πολιτισμό, την Ανάπτυξη, την Ασφάλεια και τη Διακυβέρνηση. Μάλιστα, πριν από λίγες μέρες, οι Κινέζοι πήραν και την πρωτοβουλία να δημιουργήσουν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Συνεργασίας για την Τεχνητή Νοημοσύνη (WAICO) με την ιδρυτική συμμετοχή, από το ξεκίνημα στην Σαγκάη, 29 κρατών από Ασία (12) Αφρική (10), Λατινική Αμερική (3) κ.λπ., μεταξύ των οποίων μερικές από τις μεγαλύτερες -πληθυσμιακά ή εδαφικά- στον κόσμο όπως οι Ινδία, Ρωσία, Πακιστάν, Ινδονησία, Βραζιλία και Καζακστάν.
Αντίθετοι κόσμοι
Είναι χαρακτηριστικό των δύο εντελώς διαφορετικών προσανατολισμών ότι, πρώτον, στον WAICO δεν συμμετέχει καμία χώρα από τη Δυτική Ευρώπη και από τα μέλη του G7 και, δεύτερον, τις ίδιες μέρες, στην Ουάσιγκτον, γινόταν η μια πολυδιαφημισμένη συνάντηση με καλεσμένους τους εκπροσώπους πολλών κρατών που οργάνωσε η αμερικάνικη κυβέρνηση, ομιλητές τέσσερα κορυφαία στελέχη της διοίκησης (Rubio M., Bessent S., Miller S. και Landau C.), με θέμα «Η πολιτική τρομοκρατία» που θεωρούν ότι ασκεί η Αριστερά στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο! Κατά τους Αμερικάνους αυτό πρέπει να συσπειρώσει τους λαούς!
Είναι φανερό ότι οι Δυτικοί ξέρουν να εκφράζονται μόνο με απειλές, πολέμους και καταστροφές, την ώρα που οι Κινέζοι προωθούν διεθνείς συνεργασίες, ειρηνικές με αμοιβαίο όφελος για κοινή ευημερία! Ούτε ένα πόλεμο δεν έχουν κάνει ή υποθάλψει οι Κινέζοι, ούτε ένα στρατιωτικό συνασπισμό δεν δημιούργησαν σε μια περίοδο που οι Αμερικάνοι (με 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλη τη γη), οι Ευρωπαίοι και οι σύμμαχοί τους αιματοκυλούν την Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και υποκινούν διενέξεις και συγκρούσεις στη Λατινική Αμερική, την Κεντρική Ασία και τη νοτιοανατολική Ασία!
Δύο διαμετρικά εντελώς αντίθετες κοσμοθεωρήσεις και πρακτικές που αφυπνίζουν τους λαούς σε όλο τον κόσμο, κατ’ ελάχιστον όμως στη Δύση όπου ακόμα και φερόμενοι ως προοδευτικοί πολίτες της πάλαι ποτέ Αριστεράς εμμένουν σε παρωχημένες έως και αντιδραστικές θέσεις και αντιλήψεις, αδυνατώντας να ξεφύγουν από τα στερεότυπα και να συντονιστούν με τη νέα πραγματικότητα και τις σύγχρονες αντιλήψεις, τις ανερχόμενες δυνάμεις και τις ενωτικές δράσεις που τη διαμορφώνουν.
Ολοκληρωμένη δημοκρατία
Ο δυτικός άνθρωπος έχει διαπαιδαγωγηθεί στην περίοδο της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, γι’ αυτό ακόμα και εάν στέκεται κριτικά απέναντι στο σύστημα έχει ιχνοστοιχεία του στο σκεπτικό του. Και δυσκολεύεται πάρα πολύ να αντιληφθεί και να κατανοήσει, πολύ δε περισσότερο να αποδεχτεί, οτιδήποτε είναι διαφορετικό από τις φόρμες και νόρμες των ναρκισσιστικά ονομαζόμενων δυτικών αξιών. Γι’ αυτό είτε δεν μπορεί να συλλάβει τη δημοκρατία έξω από τις εφαρμογές της στις καπιταλιστικές μητροπόλεις είτε απορρίπτοντας την να επιλέξει την ακραία άρνησή της, το φασισμό. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση ο δυτικοτραφής πολίτης δεν δέχεται οποιαδήποτε άλλη μορφή διακυβέρνησης είτε πρόκειται για την άμεση δημοκρατία που δεν είναι καθόλου συμβατή με την αστική δημοκρατία είτε πρόκειται για δημοκρατίες που είναι συμβατές με άλλους πολιτισμούς ή για δημοκρατίες που διαμορφώνονται και λειτουργούν σε πολιτείες πιο νέες και πιο εξελιγμένες.
Στην Κίνα, με 102 εκατομμύρια μέλη του κόμματος και 75 εκατομμύρια μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ο εγγυητής της κινεζικής κοσμογονίας! Και χτίζει πολύ μεθοδικά ένα σύστημα το οποίο ονομάζει «ολόπλευρη δημοκρατία του λαού». Ένα σύστημα που βασίζεται στη διαρκή ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών και όχι στην υποβάθμιση της δημοκρατίας σε μια κενή περιεχομένου διαδικασία με μία ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Στο κινέζικο σύστημα συμμετέχουν οργανωμένοι φορείς από τους βασικούς κοινωνικούς πυρήνες του χωριού, της συνοικίας, του εργασιακού χώρου, των μειονοτήτων, του στρατού και κάθε άλλης συλλογικότητας (συνεταιρισμοί, εκπαιδευτικά ιδρύματα, επιστημονικοί και καλλιτεχνικοί φορείς, σύλλογοι κ.ά.) έως την ανώτατη διοίκηση που συμπυκνώνεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας και το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο (ΕΛΚ), πλαισιωμένα από την Πολιτική Συμβουλευτική Διάσκεψη του Κινέζικου Λαού (ΠΣΔΚΛ) και άλλους φορείς με σημαντικό ρόλο στο σύστημα διακυβέρνησης.
Λαϊκοί θεσμοί
Α. Το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο (ΕΛK – NPC) είναι το ανώτατο όργανο της κρατικής εξουσίας στην Κίνα. Αποτελείται από βουλευτές οι οποίοι εκλέγονται από 35 εκλογικές μονάδες σύμφωνα με το νόμο. Στις μονάδες αυτές περιλαμβάνονται τα λαϊκά κογκρέσα των επαρχιών, των αυτόνομων περιφερειών, των δήμων που υπάγονται απευθείας στην κεντρική κυβέρνηση, το κογκρέσο των στρατιωτικών του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, το συμβούλιο εκλογής βουλευτών της Ειδικής Διοικητικής Περιφέρειας του Χονγκ Κονγκ, το συμβούλιο εκλογής βουλευτών της Ειδικής Διοικητικής Περιφέρειας του Μακάο και το συμβούλιο διαβούλευσης και εκλογής των συμπατριωτών της Ταϊβάν. Κάθε συνέδριο εκλέγεται για πενταετή θητεία. Συνολικά 2.977 βουλευτές εκλέχθηκαν στο 14ο ΕΛΚ πριν από την έναρξη της πρώτης συνόδου του στο Πεκίνο στις 5 Μαρτίου 2023. (National People’s Congress, 2026)
Το ΕΛK ασκεί τις ακόλουθες αρμοδιότητες :
- Συνταγματικές εξουσίες: Τροποποιεί το Σύνταγμα και εποπτεύει την εφαρμογή του.
- Νομοθετικές εξουσίες: Θεσπίζει και τροποποιεί βασικούς νόμους (ποινικούς, αστικούς, οργανικούς κ.λπ.).
- Εκλογικές εξουσίες: Εκλέγει τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της Λαϊκής Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, τα μέλη του Κρατικού Συμβουλίου, τον Πρόεδρο της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Λαϊκού Δικαστηρίου και τον Γενικό Εισαγγελέα.
- Αποφασιστικές εξουσίες σε μείζονα ζητήματα: Εγκρίνει το σχέδιο εθνικής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης και τον κρατικό προϋπολογισμό, αποφασίζει για την ίδρυση Ειδικών Διοικητικών Περιφερειών, εγκρίνει την ίδρυση επαρχιών και αποφασίζει για θέματα πολέμου και ειρήνης.
- Ανακλητικές εξουσίες: Έχει το δικαίωμα να παύσει τα ανώτατα κρατικά στελέχη που αναφέρονται ανωτέρω κ.ά.
Β. Η Πολιτική Συμβουλευτική Διάσκεψη του Κινέζικου Λαού (ΠΣΔΚΛ – CPPCC) είναι το ανώτατο πολιτικό συμβουλευτικό όργανο. Δεν είναι κρατικό όργανο, αλλά σημαντικός θεσμός πολυκομματικής συνεργασίας και πολιτικής διαβούλευσης υπό την ηγεσία του ΚΚΚ. Αποτελείται από εκπροσώπους πολιτικών κομμάτων, λαϊκών οργανώσεων, εθνοτήτων, κοινωνικών στρωμάτων, καθώς και από προσωπικότητες από το Χονγκ Κονγκ, το Μακάο, την Ταϊβάν και τους υπερπόντιους Κινέζους. Η θητεία της Εθνικής Επιτροπής της ΠΣΔΚΛ είναι πενταετής. Η σημερινή 14η Εθνική Επιτροπή έχει 2.172 μέλη χωρισμένα σε 34 συμμετέχουσες ομάδες.
Η ΠΣΔΚΛ ασκεί τρεις κύριες λειτουργίες:
- Πολιτική Διαβούλευση: Συζητά σημαντικά ζητήματα κρατικής πολιτικής πριν από τη λήψη αποφάσεων.
- Δημοκρατική Εποπτεία: Ασκεί εποπτεία στην εφαρμογή του Συντάγματος, των νόμων και στην εργασία των κρατικών οργάνων, υποβάλλοντας προτάσεις και κριτικές.
- Συμμετοχή στη Διακυβέρνηση: Συμμετέχει στη συζήτηση και διαχείριση κρατικών υποθέσεων μέσω ερευνών, προτάσεων και αναφορών.
Από τις ρίζες
Το σύστημα συμμετοχής στα κοινά ξεκινάει από τη βάση της κοινωνίας, από τα χωριά, τις συνοικίες των πόλεων, τα τμήματα των εργοστασίων και απλώνεται οριζόντια και κάθετα μέχρι τα ανώτατα όργανα του κράτους.
Είναι απλό στη λειτουργία του, αλλά εξαιρετικά πολύπλοκο στις διακλαδώσεις του λόγω του μεγέθους της χώρας και του πληθυσμού, αλλά και της θεματολογίας που καλύπτει τα πάντα, από την ύδρευση σε ένα χωριό και το ιατρείο μιας συνοικίας της πόλης μέχρι τη λειτουργία τεράστιων βιομηχανικών μονάδων και αγροτικών εκτάσεων.
Οι βασικές μονάδες αυτοδιοίκησης στις πόλεις και την ύπαιθρο είναι οι Επιτροπές Κατοίκων των Χωριών οι οποίες λειτουργούν ως θεσμοί «μαζικής αυτοδιοίκησης» μέσω των οποίων οι κάτοικοι όχι μόνο προτείνουν και συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων, αλλά ασκούν και διαχείριση και εποπτεία στην εφαρμογή των αποφάσεων που αφορούν πρωτίστως υποθέσεις κοινής ωφέλειας.
Το σύστημα βασίζεται σε συγκεκριμένους θεσμούς που συγκροτούν τους πολίτες των χωριών και των συνεταιρισμών και σε δεύτερο επίπεδο των δήμων και των νομών σε σώμα καθιστώντας ευρεία και αποτελεσματική τη διαβούλευση. Τοπικά Λαϊκά Συνέδρια με μέλη που προέρχονται από διάφορους κοινωνικούς χώρους, από αγρότες μέχρι διανοούμενους, και εκλέγονται άμεσα από τους πολίτες και τους εκπροσωπούν στα όργανα της περιφέρειας όπου εκλέγονται οι αντιπρόσωποι στο ΕΛΚ και την ΠΣΔΚΛ. Ανεξάρτητα όμως από την εκλογική διαδικασία, το κύριο είναι ότι οι πολίτες σε κάθε σώμα ή και ανεξάρτητα απ’ αυτό συμμετέχουν στην επισήμανση, επεξεργασία και διατύπωση προτάσεων πάνω σε τοπικά και εθνικά σχέδια και προγράμματα, από τους νόμους που είναι υπό κατάρτιση μέχρι τα μέτρα για τη διαχείριση του περιβάλλοντος. Πολύ σημαντική είναι και η συμβολή τους στην καταπολέμηση της διαφθοράς αξιωματούχων.
Επίσης, λειτουργούν τακτικές διαβουλεύσεις για τακτικά και έκτακτα ζητήματα, με τη συμμετοχή κατοίκων, αλλά και επιχειρηματιών και άλλων ενδιαφερομένων που μπορεί να αφορούν π.χ. την πυρασφάλεια ή τη φροντίδα ηλικιωμένων. Οι διαβουλεύσεις αυτές μπορεί να αποκαλούνται τοπικά «συνεδριάσεις σε αυλές», ακόμα και «νυχτερινές συζητήσεις».
Ενδεικτικό του τρόπου λειτουργίας της ανοιχτής διαβούλευσης σε εθνικό επίπεδο είναι η συγκέντρωση 3,1 εκατομμυρίων προτάσεων και παρεμβάσεων που υποβλήθηκαν στο προκαταρκτικό στάδιο εκπόνησης του 15ου Πενταετούς Σχεδίου (2026-2030), οι οποίες οδήγησαν τελικά σε 218 τροπολογίες!
«Συνοψίζοντας, η συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων στην Κίνα στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο θεσμικό δίκτυο και ποικίλες συμμετοχικές πρακτικές. Ο στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι οι πολίτες έχουν φωνή σε διάφορα στάδια της διακυβέρνησης, από την τοπική αυτοδιοίκηση έως τη διαμόρφωση εθνικής νομοθεσίας, πράγμα το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά βελτιώνεται σταθερά μέσα στα χρόνια.»
Πλέον όρθιος
Οι Κινέζοι κομμουνιστές δοκίμαζαν διάφορες μορφές οργάνωσης και δράσης όχι μόνο του κόμματος, αλλά και των λαϊκών κοινοτήτων ιδίως στην περιοχές που ελέγχονταν από το ΚΚΚ και το Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό. Ακόμα και στις πιο οξυμένες φάσεις του επαναστατικού αγώνα, το ΚΚΚ επεξεργαζόταν μορφές διακυβέρνησης προετοιμάζοντας το κόμμα και την κοινωνία για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.
«Στις 30 Απριλίου 1948, την παραμονή της τελικής νίκης στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Πόλεμο, το ΚΚΚ εξέδωσε το σύνθημα της 1ης Μαΐου, καλώντας «όλα τα δημοκρατικά κόμματα, τις μαζικές οργανώσεις και τους ηγέτες των κοινοτήτων να συγκαλέσουν αμέσως μια πολιτική συμβουλευτική συνδιάσκεψη για να συζητήσουν τη σύγκληση μιας συνέλευσης λαϊκών εκπροσώπων και τη σύσταση μιας δημοκρατικής ενωτικής κυβέρνησης. Η έκκληση αυτή έτυχε ενθουσιώδους ανταπόκρισης.
Από τις 21 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 1949, συγκλήθηκε η Πρώτη Ολομέλεια της Κινεζικής Εθνικής Επιτροπής Πολιτικής Διαβούλευσης. Στην εναρκτήρια ομιλία του προς τη σύνοδο, ο Μάο Τσε Τουν διακήρυξε με υπερηφάνεια: «Είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι το έργο μας θα μείνει στην ιστορία της ανθρωπότητας, αποδεικνύοντας ότι ο κινεζικός λαός, που αποτελεί το ένα τέταρτο της ανθρωπότητας, έχει πλέον σηκωθεί όρθιος». Η Πρώτη Ολομέλεια της CPPCC άσκησε τις αρμοδιότητες και τις εξουσίες του μελλοντικού Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου (NPC) και προέβη σε διεξοδικές προετοιμασίες για την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Ενέκρινε το Κοινό Πρόγραμμα της CPPCC, το οποίο χρησίμευσε ως προσωρινό Σύνταγμα της Κίνας, τον Οργανικό Νόμο της CPPCC και τον Οργανικό Νόμο της Κεντρικής Λαϊκής Κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Επίσης, ενέκρινε τέσσερα σημαντικά ψηφίσματα σχετικά με την πρωτεύουσα της ΛΔΚ, την εθνική σημαία, τον εθνικό ύμνο και το χρονολογικό σύστημα, και εξέλεξε την Εθνική Επιτροπή της CPPCC και το Συμβούλιο της Κεντρικής Λαϊκής Κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας. Αυτό σηματοδότησε την επίσημη καθιέρωση του συστήματος της CPPCC.» (The National Committee of the Chinese People’s Political Consultative Conference, 2026)
Και ήταν από την αρχή τόσο μεγάλη η σημασία της ΠΣΔΚΛ που από το 1949 ως το 1983 πρόεδροι της διατέλεσαν διαδοχικά ο Μάο, ο Τσου Εν Λάι και ο Ντεν Σιάο Πιν!
