Σαρκασμός
Ένα φεγγάρι κόκκινο στο αίμα
με το σαρκαστικό του προσωπείο
καρφώθηκε σα φρικαλέο στέμμα
στης γης αυτής το απέραντο τοπείο.
Από τον Παγωμένο Ωκεανό
μέχρι της Μαύρης Θάλασσας το κύμα
ο άνθρωπος του ανθρώπου πέφτει θύμα
κάτου απ’ τον άδειο ανύπαρκτο ουρανό.
Ο Χίτλερ κι’ο Μπενίτο Μουσσολίνι
αδελφοί εν Χριστώ λευκοί σαν κρίνοι
τους ερυθρούς κι’ απίστους – τρα λα λα –
Σφάζουνε για του κόσμου την ειρήνη!
Αίμα και λάσπη ο Δνείστερος κυλά.
Και το φεγγάρι βλέπει και γελά.
Μηδενισμός
Ο θάνατος μας περιμένει.
Έχει μια πληγή στο στόμα.
Μεσ’ απ’ τα σκοτάδια βγαίνει
και μας λέει: ακόμα, ακόμα…
Τι το θέλετε το στρώμα
την κουβέρτα που ζεσταίνει.
Πιο γλυκό είναι το χώμα.
Μια φορά κανείς πεθαίνει.
Πάνε οι έγνοιες κι οι φροντίδες
τι θα πιήτε τι θα φάτε.
Πάνε ακόμα κι οι ελπίδες.
Στον παράδεισο να πάτε.
Και οι έσχατοι κι οι πρώτοι
στου Χάϊντεγκερ τα σκότη.
Να πληθύνετε και σεις
το Μηδέν της Σιωπής.
Ο Πίπιος
Θέλω να γράψω ένα σονέτο για τον Πίπιο
και ψάχνω να’βρω τις ομοιοκαταληξίες.
Δεν έχει καμιά σχέση με τους γαλαξίες
μα κι ούτε με κανένα γέρο – γέρο ερείπιο.
Θα βάλω μέσα το παπούτσι μου το τρύπιο
και θα προστέσω ακόμη λίγους ταραξίες
κι όλους αυτούς που τρώνε τις «υπεραξίες»
κι ένα λαό που μένει – μένει πάντα νήπιο.
Ο Πίπιος είναι ένα τοπίο στο Σωκράκι
όπως τα Ρείκια κι ο Φτελιάς και τα Καλτσόνια
(είχα να πάω στο χωριό σαράντα χρόνια
διπλά κι απ’ όσα ο Οδυσσέας στην Ιθάκη).
Ο Πίπιος έχει κυπαρίσσια και πηγάδι
που πέφτει μέσα το φεγγάρι κάθε βράδυ.
Β΄
Έζησα εκεί τα παιδικά μου χρόνια
κι ακόμα χρόνια της νεότητός μου
στα Ρείκια στο Φτελιά και στα Καλτσόνια
κι όλος ο κόσμος ήτανε δικός μου.
Παντού υπάρχει ακόμα ο ντορός μου
στις λαγκαδιές στις σούδες στα κοτρόνια
το Θεριστή ξενύχταγα στ’ αλώνια
κι όλος ο κόσμος ήτανε δικός μου.
Είχα φίλους πολλούς κι αγαπημένους
τον Τασή και το Νίκο της Μαριέτας
το Σωτήρη το Γιώργη και το Γιώτη.
Ο Νίκος κι ο Τασής εφύγαν πρώτοι
και μας αφήσαν όλους λυπημένους.
Τώρα γυρίζει η πλάκα της ρουλέτας.
