Δεκαετίες πριν, στην περιορισμένη ακόμα τότε κοινότητα των «κομπιουτεράδων», κυκλοφορούσε ένα σκίτσο που σατίριζε τους απλούς χρήστες: έδειχνε την οθόνη του υπολογιστή να γράφει Hit any key to continue («Για να συνεχίσετε, πατήστε οποιοδήποτε πλήκτρο») και τον εκνευρισμένο αλλά αδαή χρήστη να ακολουθεί… κατά γράμμα την οδηγία, χτυπώντας μανιωδώς με ένα σφυρί το πληκτρολόγιο! Έναν τέτοιο χρήστη θυμίζει, πάλι, η τραμπική διοίκηση των ΗΠΑ – η οποία, δια στόματος του Αμερικανού προέδρου, διακήρυξε ότι οι διαπραγματεύσεις με το «τρελό» Ιράν είναι «χάσιμο χρόνου», και ότι το πρόσφατα υπογραφέν Μνημόνιο Κατανόησης «δεν ισχύει πλέον». Μάλλον αναμενόμενη ήταν αυτή η υπαναχώρηση των ΗΠΑ από μια ανακωχή στην οποία σύρθηκαν θέλοντας και μη [1].
Αλλά τι θέλουν να πετύχουν έτσι; Όχι πια την αλλαγή καθεστώτος που επεδίωκε ο Άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ όταν ξεκίνησε την παράνομη και απρόκλητη επίθεσή του εναντίον του Ιράν (η καθυπόταξη του οποίου αποδείχθηκε όνειρο απατηλό), ούτε τη διασφάλιση ότι η Τεχεράνη δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα (τα οποία ούτως ή άλλως δεν διέθετε, και η καταργημένη από τον Τραμπ διεθνής συμφωνία του 2015 διασφάλιζε ότι δεν θα τα αποκτήσει). Τώρα διακηρύσσεται άλλος στόχος ως πρωταρχικός: η «ελεύθερη ναυσιπλοΐα» μέσω των Στενών του Ορμούζ. Που τέτοια υπήρχε, πριν όμως την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ. Πλέον η Τεχεράνη έχει καταστήσει σαφές ότι, μια και τα Στενά αποτελούν εθνικά χωρικά ύδατα του Ιράν και του Ομάν, είναι η ίδια που θα δίνει άδεια διέλευσης – σε συνεννόηση με το Ομάν και με το αζημίωτο, εν είδει πολεμικής αποζημίωσης!
Η ΤΡΑΜΠΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ προσπάθησε κουτοπόνηρα να παρακάμψει τον ιρανικό έλεγχο επί των Στενών. Πώς; Δίνοντας κρυφά εντολές σε δυτικών συμφερόντων τάνκερ να τα διαπλέουν αγνοώντας τις ιρανικές οδηγίες… Εξάλλου το ίδιο κουτοπόνηρα επιχείρησε να βγάλει ντε φάκτο τον Λίβανο από την εξίσωση (παρόλο που η ειρήνευση εκεί επίσης αναφέρεται ρητά στο Μνημόνιο Κατανόησης), εξαναγκάζοντας τη δοτή κυβέρνησή του να υπογράψει συνθηκολόγηση άνευ όρων με τους ισραηλινούς εισβολείς [2]. Κι επιτρέποντας στους εισβολείς, ακόμη και μετά τη συνθηκολόγηση, να συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς με θύματα αμάχους, όπως και το σβήσιμο από τον χάρτη ολόκληρων χωριών και κωμοπόλεων του Λιβάνου!
Οι ΗΠΑ έλπιζαν ότι το Ιράν δεν θα σηκώσει το γάντι, αλλά πάλι διαψεύστηκαν. Μέσα σε ένα 24ωρο, επλήγησαν τρία τάνκερ που επιχείρησαν να διαπλεύσουν τα Στενά από μη εγκεκριμένη διαδρομή. Η Τεχεράνη δεν ανέλαβε επίσημα την ευθύνη, αλλά το μήνυμα ήταν σαφές. Η τραμπική διοίκηση θα έπρεπε να διαλέξει: είτε να συμμορφωθεί με τους όρους του Μνημονίου Κατανόησης (και έτσι να ταπεινωθεί κι άλλο), είτε να «ανταπαντήσει». Δηλαδή να επιστρέψει στο αδιέξοδο, επαναλαμβάνοντας τους αναποτελεσματικούς βομβαρδισμούς. Υπό το βάρος της πάντα ισχυρής τάσης μιας «φυγής» στον πόλεμο, των εσωτερικών αντιφάσεών της, και των εκβιασμών της συμμορίας Νετανιάχου, τελικά επέλεξε το δεύτερο – άγνωστο για πόσο βέβαια.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ λοιπόν ξεκίνησαν μαζικά πλήγματα των ΗΠΑ εναντίον δεκάδων ιρανικών στόχων. Χτυπήθηκαν όχι μόνο στρατιωτικές, αλλά και πολιτικές υποδομές, όπως η σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί στη Μασχάντ, γενέτειρα του Χαμενεΐ, όπου κατευθύνονταν τεράστιες μάζες για να συμμετάσχουν στην ταφή του (παρεμπιπτόντως, η γρήγορη επισκευή των μεγάλων ζημιών χάρη στη διασπορά σε όλη τη χώρα αποθηκών με κατασκευαστικά/επισκευαστικά υλικά και μηχανήματα ήταν άλλη μια ένδειξη της σχολαστικής προπαρασκευής του ιρανικού κράτους για να αντιμετωπίσει εξωτερική επίθεση). Οι Ιρανοί απάντησαν με πλήγματα ίδιου βάρους εναντίον αμερικανικών βάσεων στο Κουβέιτ, το Μπαχρέιν και την Ιορδανία. Η δυτική προπαγάνδα λέει ότι όλα αποκρούστηκαν επιτυχώς, αλλά οι επιτόπιες μαρτυρίες (και η πρότερη εμπειρία) πιστοποιούν ότι προκλήθηκαν σοβαρές καταστροφές – μια ακόμη ένδειξη της αποδεκατισμένης αεράμυνας των ΗΠΑ μετά την υπερκατανάλωση δυσαναπλήρωτων σχετικών μέσων τους προηγούμενους μήνες.
Έτσι τα πράγματα επιστρέφουν, κατά κάποιο τρόπο, στο σημείο εκκίνησης. Τι κάνει την τραμπική διοίκηση να ελπίζει ότι επαναλαμβάνοντας τα προηγούμενα βήματα θα βρεθεί σε διαφορετικό σημείο, είναι άγνωστο. Πόσο μάλλον όταν φαίνεται ότι δεν θέλει (ή αδυνατεί;) να κλιμακώσει πραγματικά την επίθεση εναντίον του Ιράν, δηλαδή να προσπαθήσει να το διαλύσει και να το διαμελίσει με χερσαία εισβολή ή/και πυρηνικό πλήγμα – όσο κι αν ακριβώς μια τέτοια κλιμάκωση είναι η ομολογημένη ευχή της συμμορίας Νετανιάχου, η οποία ειδάλλως θα κηρυχθεί μελλοθάνατη. Όμως η κλιμάκωση θα σημάνει πιθανόν αβάσταχτες απώλειες για τις ΗΠΑ, και οπωσδήποτε «εγγυάται» μια ενεργειακή (τουλάχιστον) κρίση πρώτου μεγέθους, σε διεθνές επίπεδο.
Θα ρισκάρουν οι ΗΠΑ να ξαναρχίσουν «κανονικά» έναν πόλεμο που τις οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο; Ήδη οι επόμενες δηλώσεις Τραμπ, αυτές που ακολούθησαν τους συνήθεις λεονταρισμούς, υπονοούν ότι οι διαπραγματεύσεις «θα μπορούσαν και να συνεχιστούν». Γνωρίζει όμως καλά η τραμπική διοίκηση ότι για να συμβεί αυτό θα πρέπει να μην παραβιάσει τις ιρανικές κόκκινες γραμμές. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, και μάλιστα με σκορποχώρι το δυτικό στρατόπεδο, με διχασμένη τη βορειοαμερικανική ελίτ, και με την πλειοψηφία των υπηκόων της απέναντι. Πλησιάζουν και οι ενδιάμεσες εκλογές…
[1] Βλ. μεταξύ άλλων «Αβέβαιη παύση εχθροπραξιών» (φύλλο 781), «Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος, δεν γίνεται» (φύλλο 782), «Σε επιφυλακή το Ιράν» (φύλλο 783).
[2] «Τσολάκογλου στον Λίβανο» (φύλλο 783).
Τον Χαμενεΐ κήδεψαν, ή τον Τραμπ;
Εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν στις επταήμερες τελετές της κηδείας και ταφής του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος δολοφονήθηκε (μαζί με την εγγονή του, 14 μηνών, την κόρη του, τη νύφη του και τον γαμπρό του) από τις βόμβες των ΗΠΑ-Ισραήλ. Παρευρέθηκαν επίσης ηγέτες κρατών, πρωθυπουργοί, πρόεδροι κοινοβουλίων και υπουργοί από σχεδόν 100 χώρες («φυσικά» οι χώρες της Δύσης προτίμησαν να απέχουν). Η κηδεία του Ιρανού ηγέτη θα μείνει στην Ιστορία ως σπουδαίο γεγονός, ενώ ήδη καταγράφεται ως επιβεβαίωση της πατριωτικής ενότητας που σφυρηλατήθηκε μετά την εγκληματική επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ, και ως διεθνής αναγνώριση του νέου ρόλου του Ιράν και της αντίστασης του λαού του. Γράφει από την Τεχεράνη ο Αμερικανός δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Μαξ Μπλούμενταλ:
«Είναι πρακτικά αδύνατο να καταλάβει κανείς τι κατάσταση επικρατεί εδώ, αν δεν είναι παρών. Στη Μοσάλα ξεσπάνε αγανακτισμένες εκκλήσεις για εκδίκηση, εκφράζεται θλίψη και περηφάνια, ακούγονται τραγούδια και λαμβάνουν χώρα μαραθώνιοι ποίησης… Όλοι αυτοί με τους οποίους μιλώ πιστεύουν ότι ο πόλεμος θα ξαναρχίσει σύντομα. Κανείς δεν εμπιστεύεται το Μνημόνιο Κατανόησης με τις ΗΠΑ. Ωστόσο, είναι σίγουροι ότι η χώρα τους μπορεί να αποτρέψει μια νέα επίθεση. Θεωρούν την κινητοποίηση των Ιρανών πολιτών ως αναπόσπαστο στοιχείο της επιβίωσης του Ιράν. Αν η δολοφονία του Χαμενεΐ είχε στόχο να προκαλέσει αλλαγή καθεστώτος, η κηδεία του αποδεικνύει πόσο οικτρά απέτυχε αυτό το έγκλημα, κι ότι μπορεί να έχει αντίκτυπο τέτοιο που οι ιστορικά αμόρφωτοι δράστες του δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν»
