Ενόσω συνεχίζεται –έστω και με κατά καιρούς «αναγκαστικά» διαλείμματα– η απρόκλητη και παράνομη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, μπορούν να εξαχθούν ορισμένα συμπεράσματα:
- Οι ΗΠΑ δεν είχαν, και εξακολουθούν να μην έχουν, ένα συνεκτικό σχέδιο και σαφείς στόχους που επιδιώκουν να πετύχουν μέσα από αυτήν την γκανγκστερική ενέργεια. Ούτε στρατηγική εξόδου από τον πόλεμο που οι ίδιες προκάλεσαν διαθέτουν. Ορθότερα, βρίσκονται διαρκώς σε μια αγωνιώδη αναζήτηση διεξόδου και «αναπροσαρμογής» στόχων, αφού η μία μετά την άλλη διαψεύδονται οι προσδοκίες τους. Στο μεταξύ, με τις μαφιόζικες αλλά κούφιες απειλές, τις παλινωδίες τους και τα στραπάτσα που υφίστανται, έχουν απωλέσει σε διεθνές επίπεδο κάθε αξιοπιστία. Επιμένουν όμως, τουλάχιστον όσο το πιο «δυναμικό» και πολεμοχαρές τμήμα της βορειοαμερικανικής ελίτ ελπίζει ότι θα επικρατήσει έστω και προκαλώντας ολοκαύτωμα.
- Το Ισραήλ, αντίθετα, έχει πολύ σαφέστερες επιδιώξεις: να σπρώξει τις ΗΠΑ να ισοπεδώσουν και να διαμελίσουν το Ιράν, κι έτσι να εξαλειφθεί το μεγαλύτερο εμπόδιο του παραληρηματικού σχεδίου για ένα «Μεγάλο Ισραήλ» από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου είναι η ντε φάκτο προσάρτηση όλης της Παλαιστίνης, του νότιου Λιβάνου και τμήματος της Συρίας (με γενοκτονία των αυτοχθόνων και εκδίωξη όσων επιζήσουν, πλην των εξανδραποδισμένων που θα χρησιμοποιηθούν ως σκλάβοι). Εντελώς φυσιολογικά, με τέτοια «γραμμή» και πρακτική, το σιωνιστικό παρακράτος έχει καταστεί απεχθές στη μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, περιλαμβανομένων ευρύτατων στρωμάτων των δυτικών κοινωνιών.
- Το Ιράν άντεξε, και αντέχει, την επίθεση δύο εκ των ισχυρότερων στρατών του κόσμου –που επιπλέον έχουν την έμπρακτη στήριξη κι άλλων σημαντικών δυτικών δυνάμεων– συνδυάζοντας αριστοτεχνικά μια σειρά παράγοντες. Μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν: η «απρόσμενη» (για όσους πιστεύουν την ίδια τους την προπαγάνδα) παλλαϊκή πατριωτική ενότητα, η αποφασιστικότητα της ηγεσίας, και η πολύχρονη, μεθοδική και ολόπλευρη προετοιμασία των θεσμών, των δημόσιων υπηρεσιών, του στρατού κ.λπ. για την αντιμετώπιση μιας ολομέτωπης επίθεσης. Δικαίως η παγκόσμια συλλογική συνείδηση δεν το θεωρεί ηττημένο, και μάλιστα το καταγράφει ως δύναμη αποτελεσματικής αντίστασης.
Η αδυναμία παραμένει
Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν έχει ως επίδικο το ποιος θα κυριαρχεί σε όλη την πολλαπλά κρίσιμη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κι έτσι είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη γενοκτονία και εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, με την μετ’ εμποδίων ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο, με την υποδειγματική αλληλεγγύη της Υεμένης, με την οργή που πότε υπόκωφα και πότε βροντερά διαπερνά όλα τα αραβικά κράτη και φοβίζει τις αντιδραστικές ηγεσίες τους. Και φυσικά δυναμιτίζει την ήδη αγκομαχούσα παγκόσμια οικονομία, βαθαίνοντας την πολύπλευρη κρίση και ενισχύοντας τα κύματα δυσαρέσκειας και στο κομμάτι της υφηλίου που δεν βιώνει άμεσα τη βαρβαρότητα.
Το βραχύβιο, τελικά, Μνημόνιο Κατανόησης που υπέγραψαν Ουάσινγκτον και Τεχεράνη, και το οποίο τίναξε στον αέρα η τραμπική διοίκηση (όπως έκανε και με προηγούμενες απόπειρες «διευθέτησης»), ήταν ακριβώς αποτέλεσμα της αδυναμίας των ΗΠΑ να επικρατήσουν. Οι συνέπειες αυτής της αδυναμίας εκτινάσσουν τη δυσαρέσκεια ακόμη και εντός της βορειοαμερικανικής κοινωνίας, που τρελαίνεται όταν βλέπει τη βενζίνη να πλησιάζει την «εξωφρενική» τιμή του 1 δολαρίου/λίτρο κι όταν οι Αμερικανοί στρατιώτες επιστρέφουν σε φέρετρα – πόσο μάλλον όταν οι τραμπικοί υπόσχονταν απεμπλοκή από «ατέρμονες και αντιπαραγωγικούς πολέμους στην άλλη άκρη της γης». Προκάλεσε επίσης πολλές δεύτερες σκέψεις στους συμμάχους των ΗΠΑ, ιδίως αυτούς στη Δυτική Ασία, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η περίφημη προστασία που προσφέρει ο αμερικανικός στρατός είναι διάτρητη και αναποτελεσματική.
Τέτοιοι παράγοντες οδήγησαν στο Μνημόνιο Κατανόησης, δεν ήταν όμως αρκετοί ώστε αυτό να γίνει σεβαστό από την τραμπική διοίκηση. Οι αντίρροποι παράγοντες (το τμήμα της βορειοαμερικανικής ελίτ που είναι αρκετά αλαζονικό ώστε να μην ανέχεται παρεκτροπές από τα δυστοπικά σχέδιά του, οι πολύμορφοι εκβιασμοί της σιωνιστικής συμμορίας, η πάντα ισχυρή τάση της «αντιμετώπισης» της δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος με καταφυγή στον πόλεμο κ.ο.κ.), σε συνδυασμό με τη δυσανεξία στην ταπείνωση από τη θαρραλέα ιρανική αντίσταση, οδήγησαν στην ανατίναξη της ασταθούς συμφωνίας…
Στένεψαν κι άλλο τα Στενά
Τα παραπάνω σήμαναν μια επιστροφή στο προηγούμενο αδιέξοδο. (Το οποίο βεβαίως σημαίνει παράταση του μαρτυρίου των λαών της περιοχής, πόσο μάλλον που τώρα στοχοποιούνται συστηματικά και μη στρατιωτικές υποδομές. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που προβληματίζει τους πυρομανείς…). Κερασάκι στην πικρή για τις ΗΠΑ τούρτα, ο θάνατος τουλάχιστον 4 Αμερικανών στρατιωτών, και ο τραυματισμός δεκάδων, λόγω των τελευταίων ιρανικών αντεπιθέσεων σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή. Επιπλέον, άρχισε να υλοποιείται από τους «ξυπόλητους» αλλά μαχητικούς Υεμενίτες και η απειλή του αποκλεισμού, πέραν των –ελεγχόμενων από το Ιράν– Στενών του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο, και του Στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα.
Στο βαθμό που αυτός ο διπλός αποκλεισμός παρατείνεται, θα χειροτερεύει η διεθνής ενεργειακή ασφυξία, καθώς από αυτά τα δύο Στενά περνά σχεδόν το ένα τρίτο της διεθνούς παραγωγής πετρελαίου. Οποιαδήποτε εναλλακτική διαδρομή θα χρειαστεί μήνες για να διανοιχθεί, ενώ η παγκόσμια οικονομία δεν έχει τέτοια πολυτέλεια χρόνου. Κι αυτός ο αποκλεισμός υλοποιείται σε μια στιγμή που δεν μειώνονται μονάχα τα οπλικά αποθέματα των επιτιθέμενων (γι’ αυτό και οι κάθε λογής «θόλοι» έχουν γίνει σουρωτήρι), αλλά και τα λεγόμενα στρατηγικά αποθέματα της Δύσης σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
Όχι καλό φόντο για να πάει η τραμπική διοίκηση στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Ιδίως όταν ο διχασμός εντός της ελίτ παροξύνεται (χαρακτηριστικό δείγμα το ότι ακόμη και η… αχαρακτήριστη Νάνσι Πελόζι ψήφισε την περικοπή της βοήθειας των ΗΠΑ προς το κατοχικό παρακράτος), και ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας έχει θυμώσει τόσο ώστε στη θέση «νομιμοφρόνων» να εκλέγει υποστηρικτές της Παλαιστίνης και αντιπάλους του πολέμου ενάντια στο Ιράν. Υπάρχει βέβαια και η πυρηνική «λύση». Μια τέτοια ακραία απανθρωπιά, όμως, θα γεννούσε άλλης τάξης προβλήματα.
