Σε μια διαβάτισσα
Του δρόμου τ’ οχλαλοητό ξεκούφαινε τριγύρα.
Ψιλή, λιγνή, στα μαύρα της, αρχοντολυπημένη,
κάποια γυναίκα διάβηκε, κρατώντας σηκωμένη
μ’επίδειξη, της ρόμπας της την ταντελλένια γύρα.
Ευκίνητη κι ευγενικιά μ’αγαλματένιο πόδι.
Κι εγώ ρουφούσα, ωσάν τρελός οπού παραμιλάει,
στα μάτια της, τεφρό ουρανό που θύελλες γεννάει,
μια μέθη σαγηνευτική μια γλύκα θανατώδη.
Κάποια αστραπή… σκότος μετά! Διαβάτισσά μου ωραία
που ξαφνικά στο βλέμμα σου ξανάνοιωσα, για πε μου,
αλλού πια μόνο θα σε δω, σε κάποια ζωή νέα;
Αλλού! πολύ μακριά από δω, αργά! κι ίσως ποτέ μου!
Γιατί ποιος ξέρει αν πουθενά θέλω πια σ’ανταμώσει,
Ω σένα που θ’αγάπαγα! ω συ που τόχες νοιώσει!
Σε μια πολύ εύθυμη
Η κεφαλή σου, η κίνηση, η θωριά σου,
ειν, όμορφα καθώς τοπίο χαρωπό
παίζει το γέλιο μέσ’στα μάγουλά σου,
σα δροσαγέρι σ’ολοκάθαρο ουρανό.
Στο διάβα σου οι μελαγχολικοί διαβάτες
θαμπώνουνται από την τόση υγειά,
που ξεπηδά σα φεγγοβόλημα απ’ τις πλάτες
και τ’ άσπρα μπράτσα σου τα γυμνά!
Τ’ ανοιχτά χρώματα κι η ποικιλία
που νάχει θες όποια κι αν βάλεις φορεσιά,
φέρνουν στων ποιητών τη φαντασία,
ενός λουλούδινου χορού τη ζωγραφιά.
Κάθε σου παρδαλό φουστάνι
στο παρδαλό σου μοιάζει το μυαλό
τρελή που μ’έχεις ξετρελάνει
σε μισώ τόσο όσο και σ’αγαπώ!
Κάποτε σ’ ένα ωραίο περιβόλι,
την ατονία μου σέρνοντας τη βαριά,
ένοιωσα σα μιας ειρωνείας βόλι,
να μου ξεσκίζει ο ήλιος την καρδιά.
Κι η άνοιξη, τα πράσινα της πλούτη,
μου ταπείνωσαν έτσι την ψυχή,
οπού εκδικήθηκα πάνω σ’ένα άνθος τούτη
της φύσης, την αυθάδεια τη σκληρή.
Το ίδιο θάθελα μια νύχτα τώρα,
στου ωραίου σου κορμιού τους θησαυρούς,
όταν χτυπά των ηδονών η ώρα,
άναντρα να συρτώ, σιγά, σ’ αυτούς.
Τη σάρκα σου τη χαρωπή να τιμωρήσω,
να σου μαράνω των στηθιών σου τη δροσιά,
και τον κατάπληκτο λαγώνα σου να σκίσω,
ν’ανοίξω πάνω μια πληγή πλατιά, βαθιά.
Κι ω γλύκα που μας φέρνει τρόμου ζάλη!
μέσα στα χείλια τα καινούργια αυτά,
πιο λαμπερά στο χρώμα και στα κάλλη,
να χύσω το φαρμάκι μου, κυρά!
Μετάφραση: Γιώργος Σημηριώτης
