του Γρηγόρη Ρουμπάνη
Δεν έχουν πλέον καμία άλλη ευθύνη όσοι τα τελευταία χρόνια έχουν εμπλακεί στον ΣΥΡΙΖΑ και τις μεταλλάξεις του, παρά να απολογηθούν ενώπιον όσων εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στα χέρια τους, και να αποχωρήσουν της πολιτικής ζωής. Απέτυχαν πολιτικά, απέτυχαν ιδεολογικά, απέτυχαν οικτρά.
Η επεισοδιακή και τραγελαφική αυτοδιάλυση του κόμματος (της κάποτε ελπίδας) αποτέλεσε τη φυσική εξέλιξη των επιλογών του. Ανέβηκε εκλογικά στην περίοδο κατά την οποία οι μνημονιακές συνέπειες διέλυαν την ελληνική οικονομία και έφερναν στην απόγνωση την κοινωνία. Έτσι αποτέλεσε την εναλλακτική επιλογή, όταν η σοσιαλδημοκρατία κατέρρεε πια και η δεξιά σερνόταν πίσω από τις επιταγές των δανειστών. Μόνη ελπίδα για το εκλογικό σώμα φάνταζε ο νεαρός τότε ηγέτης της Αριστεράς, άφθαρτος και αμόλυντος από τις αμαρτίες των παρελθόντων γενεών. Διέθετε φρέσκο λόγο και, παρά τις όποιες υπερβολές του, έδινε την αίσθηση ότι έχει τη θέληση να παλέψει για να σώσει τη χώρα από το θηρίο. Τελικά μπήκε κι αυτός (μαζί και οι συνεργάτες του) στο κλουβί. Δεν ανέλαβε το ρόλο του θηριοδαμαστή, αλλά του σιτιστή του θηρίου με τις σάρκες τις κοινωνίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν χαίρει της εκτίμησης που θέλει. Παραμένει αμετανόητος στις επιλογές του. Ισχυρίζεται ψευδώς ότι έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, ωστόσο όλες οι δεσμεύσεις προς τους δανειστές ισχύουν και η χώρα έχει υποθηκευτεί (ορυκτός πλούτος, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, κοινωφελείς επιχειρήσεις κ.ά.) για πολλές δεκαετίες ακόμα. Διατυμπανίζει ένα νέο πατριωτισμό, όμως παραμένει σταθερός στη λογική των Πρεσπών και μένει ανοιχτός στη συνδιαλλαγή με την Τουρκία για το όραμα της (δικής της) «Γαλάζιας Πατρίδας». Ό,τι υπάρχει ψηλά στην ατζέντα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, είτε αναφορικά με τη Μέση Ανατολή είτε με την Αν. Ευρώπη, παραμένει γι’ αυτόν θέσφατο. Παράλληλα έχει συνδεθεί με ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους, οι οποίοι το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι η μακροημέρευση των οικείων συμφερόντων. Θέλει να εμφανίζεται ως η εναλλακτική λύση απέναντι στο καθεστώς της οικογένειας Μητσοτάκη, αλλά αδυνατεί να εμφανίσει τις απαιτούμενες εγγυήσεις για μια άλλη πορεία της χώρας στο δρόμο της ανεξαρτησίας και της αξιοπρέπειας.
Αν και η πολιτική του μοιάζει με «κεντρώα» –το οποίο σημαίνει ότι δεν διαθέτει ιδεολογικό πρόσημο– παίζει ακόμα σαν μικρό κακομαθημένο παιδί με τα σύμβολα της Αριστεράς, κυρίως εκείνης της Αριστεράς της Κατοχής, η οποία με οξυδέρκεια και όραμα συσπείρωσε το μεγαλύτερο μέρος του προοδευτικού πολιτικού κόσμου, από το τότε ΚΚΕ και τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι σημαίνοντα στελέχη των Φιλελευθέρων (Βενιζελικών). Κοινό όραμα όλων ήταν η απελευθέρωση και η επιτέλους απεξάρτηση από τα παιχνίδια και τις ιδιοτροπίες των «προστατών». Αυτό ήταν το ΕΑΜ, αυτός ήταν ο ΕΛΑΣ, που αγκαλιάστηκαν από τον κόσμο. Έχει κανένα κοινό η ΕΛΑΣ του Τσίπρα με εκείνο το μεγαλείο;
Η Αριστερά είχε όντως μέχρι πριν λίγα χρόνια ηθικό πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της, παρά τις αστοχίες ή και ανοησίες ορισμένες φορές τινών εκ των ηγετών της. Εξορίστηκε, φυλακίστηκε, βασανίστηκε (εκτελέστηκαν στελέχη της) για κάποια υψηλά ιδανικά. Υπήρχαν τότε. Σήμερα δεν υπάρχουν. Κι όποια σύμβολα ξέπεσαν στα χέρια μερικών αετονύχηδων, πουλιούνται τώρα σαν γυαλισμένα τενεκεδάκια στους πάγκους μεταχειρισμένων ειδών.
Το δικαίωμα αλλαγής πολιτικής σκέψης και πορείας δεν αμφισβητείται σε κανέναν. Εκείνο το οποίο κρίνεται είναι η ειλικρίνεια, η εντιμότητα και η ευθυκρισία. Το πολιτικό σχήμα του πρώην πρωθυπουργού δεν έχει σχέση με την Αριστερά. Απλώς προσβλέπει στην εξαπάτηση των ψηφοφόρων της. Και τέλος πάντων, τι αριστερό θα κάνει τώρα, που δεν έκανε τόσο καιρό με τόσους αριστερούς δίπλα του; Ουδεμία σχέση με την Αριστερά δεν έχει και ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ. Παραμένει προσκολλημένος στις κυβερνητικές επιλογές της περιόδου 2015-2019, οι οποίες είναι ατόφια νεοφιλελεύθερες. Ουδεμία σχέση με ηθικό πλεονέκτημα δεν έχει και η επιμονή όσων βουλευτών αποχωρούν από το κόμμα αλλά δεν παραιτούνται από την έδρα τους. Με πρώτον απ’ όλους τον μετά Τσίπρα και Κασσελάκη ηγέτη του, Σωκράτη Φάμελλο. Με ΣΥΡΙΖΑ εκλέχτηκαν, με ΣΥΡΙΖΑ όφειλαν να συνεχίσουν. Αυτή ήταν η εντολή των ψηφοφόρων τους.
Όφειλαν λοιπόν να αναλάβουν όλοι τις πολιτικές ευθύνες τους για το σημερινό κατάντημα. Όφειλαν να αναγνωρίσουν την ακαταλληλότητά τους και να αποσυρθούν από τα κοινά. Πολιτική ευθύνη σημαίνει και ανάληψη των συνεπειών. Στην αρχαία ελληνική δημοκρατία οδηγούσε μέχρι και τον εξοστρακισμό. Δεν συνεπαγόταν την… ανεξαρτητοποίηση και τη διατήρηση της έδρας.
