Εις τον Έρωτα
Έρωτα, αν θες να τάχουμε καλά,
στο σπίτι μου να μη ματαπατήσεις.
Ε, που στο λέω· κι α θέλεις να με αφήσεις
αναπαμένον, πάει πολύ καλά.
Εγώ, μ’έκαψε η πρώτη κουμπαριά.
Κι αν εσύ τώρα δεν αποφασίσεις
να πας στο διάλο και να μη γυρίσεις,
θάρτομε καμιά μέρα στα χοντρά.
Για δαύτο να με λείπεις, κουμπαρόπουλο∙
μη σου μαδήσω εκείνες τσι φτερούγες,
και σε κάμω να σκούζεις σα γαλόπουλο,
και να τρέχεις κουτσόφτερο στσι ρούγες.
Κ’ εκείνες τσι σαΐτες οπού φέρεις
σου τσι βάνω όλες μάτσο εκεί που ξέρεις.
Ελένη
Τ’αηδόνια να σωπάσουνε.
Λίγη ησυχία να γένει,
να τραγουδήσ’ η Ελένη
με τη γλυκειά φωνή.
Τ’αηδόνια να σωπάσουνε∙
να μη φυσάει τ’αέρι,
ένα αγγελούδι αϊταίρι
τσ’ Ελένης να φανεί.
Να ελθεί από την Παράδεισο
σ’ εμάς εν αγγελούδι
να πει αν εκεί τραγούδι
άκουσε πλέα γλυκό.
Να πει αν εις την Παράδεισο
είναι κι’ εκεί μια Ελένη,
να τραγουδά, να ευφραίνει
τον άπειρο ουρανό.
Στη γυναίκα μου
Εις Λονδίνον το 1851
Εικόνα αγαπητή της γυναικός μου,
τώρα έλα καν εσύ στη συντροφιά μου,
κατοίκα πάντα μέσα στην καρδιά μου,
και φύλα με οχ τσι πλάνεσες του κόσμου∙
εσύ για με Προστάτης Άγγελός μου,
άμεμπτα φύλαε τα πατήματά μου∙
και, προτού σκοτισθούν τα λογικά μου,
πρόλαβε, τρέξε συ, και λάμψε εμπρός μου.
Ναι, το φως σου ξυπνάει την αρετή μου
και πιστόνε σ’ εσένα με βασταίνει∙
γιατί τόσο σ’ αισθάνομαι δική μου,
τόσο με την ψυχή μου ζυμωμένη,
που δεν ηξέρω πλέον στη διαλογή μου
πώς να σε πω, γυναίκα μου ή ψυχή μου!
