Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
και όταν εμείς οι Έλληνες ενωνόμαστε, ε; γινόμαστε μια γροθιά, ε; πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό και δεν υπάρχει ούτε ένα, μα ούτε ένα παράδειγμα το οποίο να ενισχύει έστω αυτόν τον ισχυρισμό, δεν λέω να αποδεικνύει, χαχα, ούτε καν, οι σημερινοί Έλληνες δεν είναι Ιρανοί, γιατί δεν έχουν αξιοπρέπεια όπως έχουν οι Ιρανοί, οι οποίοι ακόμα μας αγαπάνε και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το γιατί, αφού στεκόμαστε απέναντί τους, επικροτούμε και συμμετέχουμε στη χυδαιότητα αυτού του αποτυχημένου κράτους που τους σκοτώνει τα κορίτσια τους, τους βομβαρδίζει τα Πανεπιστήμιά τους για το καλό τους («οι διεφθαρμένες από το κέρδος φυλές είναι ακατάλληλες για να οδηγήσουν τον πολιτισμό» λέει ο Ουγκό) και θέλει να αλώσει τον πλούτο τους, να τους εξοντώσει, να τους καθυποτάξει, ένα κράτος διακοσίων ετών θέλει να καθυποτάξει ένα πολυσυλλεκτικό έθνος με διαρκή ιστορική συνέχεια έξι χιλιάδων ετών και αυτό το έθνος (στο οποίο χρωστάμε ακόμη εξακόσια χιλιάρικα από τότε που ήταν οι μόνοι οι οποίοι μας έδιναν πετρέλαιο την εποχή των μνημονίων) ακόμη συμπαθεί τους Έλληνες γιατί μάλλον δεν μας γνωρίζει καλά διότι δεν έχουμε καμία σχέση με ό,τι είχε δημιουργηθεί και χτιστεί μέσα από την ώσμωση αυτών των δύο πολιτισμών στα κλασικά και ελληνιστικά χρόνια, εδώ είμαστε Οθωμανία και με τον μανδύα της αστικής δημοκρατίας και το φέσι του ραγιά, τασσόμαστε ξεκάθαρα στο πλευρό του «ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού» και του παιδιού του, του φασισμού, γι’ αυτό άλλωστε και δεν θέλουμε τη Ρωσία, ποτέ δεν συγχωρέσαν οι δυτικοί τους Σοβιετικούς που συνέτριψαν τους φασίστες όπως είπε ο στρατάρχης Ζούκοφ, και το αποδεικνύουν, η φασιστομάνα Ευρώπη αφού δεν τα κατάφερε με τη Γερμανία, εξέθρεψε το δεύτερο παιδί της, αυτό το προκεχωρημένο, σιωνιστικό φυλάκιο της Δύσης το οποίο στο όνομα της φυλετικής καθαρότητας και της αναφοράς στην Παλαιά διαθήκη θεωρεί καθήκον του να εξοντώσει, να εξαφανίσει, να συνθλίψει, να δώσει την «τελική λύση», να εκκαθαρίσει τη γη από οποιοδήποτε ζωντανό πλάσμα εναντιώνεται στα σχέδιά του περί Μεγάλου Ισραήλ, κι εμείς που (σαν μια γροθιά, ε;) πολεμήσαμε τον φασισμό, έχουμε ως συμμάχους τους σύγχρονους Ναζί, εμ, έλα που δεν πολεμήσαμε σαν μια γροθιά τον φασισμό, τέλος πάντων, γνωστά όλα αυτά, αναρωτιέμαι ωστόσο πόσος κόσμος εκεί έξω έχει διαβάσει πέντε πράγματα, ζήτημα αν τα παιδιά ανοίγουν ένα βιβλίο πέρα από τα σχολικά βιβλία που ούτε αυτά τα πολυανοίγουν, μπορεί ωστόσο να βρει κανείς κάτι όμορφο στα βιβλία, κάτι αληθινό, όμορφο όμως είναι το αληθές, και το αληθές είναι ύποπτο, διότι το ψεύδος συντηρεί τα αφηγήματα, τις ιδεοληψίες, την αγραμματοσύνη, τον τυχοδιωκτισμό, τη φιλαργυρία, συντηρεί το σάπιο, το διεφθαρμένο, και είναι όμορφος, καθαρός, αληθινός τιτάνας ο Ενζολοράς όταν προτάσσει το στήθος του και αναφωνεί, «Τουφεκίστε με», όμορφος ο μεθύστακας Γκραντέρ, ο οποίος ξυπνώντας από τη μέθη του, σηκώνεται τρεκλίζοντας και στέκεται δίπλα του, «Ζήτω η δημοκρατία! Είμαι κι εγώ εδώ!», αναφωνεί, αλλά τι να τα κάνεις, ο κόσμος έχει έγνοιες και παλεύει να πληρώνει λογαριασμούς την ώρα που funds διαφημίζουν στους Ισραηλινούς στη γλώσσα τους, πριν γυρίσουν στην πατρίδα τους, στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Vilagrecia, να αγοράσουν σπίτια στην Ελλάδα. Πρόβλημα; Κανένα, μόνο τα φράγκα μετράνε έτσι κι αλλιώς, «η Ελλάδα πεθαίνει, πεθαίνουμε σαν λαός» όπως είχε πει ο Βέγγος στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» και ακόμη και το μπισκότο να πετούσαμε στη χιονισμένη φύση της, όπως έκανε ο Βέγγος, θα ήταν –και είναι– κι αυτό βουτηγμένο στο αίμα.
