«Παραβιάσαμε την εκεχειρία προκειμένου να τη διαφυλάξουμε»: ούτε λίγο ούτε πολύ αυτήν την απίθανη ανοησία ξεστόμισαν οι Αμερικανοί γκάνγκστερ μετά τις επιθέσεις τους εναντίον ιρανικών στόχων τα ξημερώματα της Τετάρτης προς Πέμπτη, εν μέσω εκεχειρίας. Οι Αμερικανοί είχαν βομβαρδίσει στόχους στο νότιο Ιράν και τη Δευτέρα («πλήγματα αυτοάμυνας» τα αποκάλεσαν!), αλλά οι Ιρανοί δεν απάντησαν άμεσα, ώστε να μην καταρρεύσουν εντελώς οι διαπραγματεύσεις. Ωστόσο οι τελευταίες παραβιάσεις της εκεχειρίας δεν έμειναν αναπάντητες: σημειώθηκε ιρανική αντεπίθεση σε αμερικανική βάση στο Κουβέιτ, μία από τις λίγες που δεν έχουν ακόμα καταστραφεί στην περιοχή, και επιτάθηκε εκ νέου ο ιρανικός έλεγχος επί των Στενών του Ορμούζ. Κατόπιν όλων αυτών, απορούν οι Αμερικανοί που κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά…
Ζήλεψαν οι διοικούντες τις ΗΠΑ τη δόξα των ισραηλινών; Διότι οι ισραηλινοί είναι βεβαίως οι πρωταθλητές στην παραβίαση των εκεχειριών που έχουν υπογράψει: «Εκεχειρία» στη μαρτυρική Γάζα από τον περασμένο Οκτώβριο, αλλά πλησιάζουν τους χίλιους οι δολοφονημένοι Παλαιστίνιοι εν μέσω δήθεν κατάπαυσης του πυρός, ξέχωρα οι χιλιάδες τραυματίες. Σε μία από τις παραβιάσεις της εκεχειρίας, οι νεοναζί δολοφόνησαν και τον νέο επικεφαλής της Χαμάς στη Γάζα – μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Λες και εκεχειρία σημαίνει «εσείς θα κάθεστε με σταυρωμένα τα χέρια κι εμείς θα σκοτώνουμε όποιον θέλουμε». Αλλά δεν μιλά κανείς. Πλην των θυμάτων, που ποιος τα ακούει; Παρεμπιπτόντως, εάν η Παλαιστινιακή αντίσταση απέδιδε δικαιοσύνη π.χ. εναντίον του παράφρονα εγκληματία Μπεν Γκβιρ, και μαζί μ’ αυτόν καταγράφονταν ως «παράπλευρες απώλειες» και η γυναίκα του και τα παιδιά του, πάλι δεν θα μίλαγε κανείς;
Συνεχίζουμε: «Εκεχειρία» στον επίσης μαρτυρικό Λίβανο από τις 17 Απριλίου, αλλά σε 700 ανέρχονται οι σκοτωμένοι έκτοτε από τους εισβολείς. Χιλιάδες, και εκεί, οι τραυματίες, και τεράστιες οι καταστροφές. Στον Λίβανο μάλιστα οι νεοναζί δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στην εξόντωση πληρωμάτων ασθενοφόρων: χτυπούν αμάχους και, μόλις σπεύσουν οι πρώτες βοήθειες, χτυπούν και τα ασθενοφόρα. Μέσα σε λιγότερους από τρεις μήνες, οι εισβολείς έχουν εξοντώσει τουλάχιστον 125 μέλη πληρωμάτων ασθενοφόρων, διασώστες κ.λπ. Και πάλι, κανείς δεν μιλά. Οι πιο μουγκοί απ’ όλους είναι βέβαια οι Αμερικανοί, Γάλλοι και λοιποί «εγγυητές» της δήθεν κατάπαυσης του πυρός. Αλλά και η υπόλοιπη διεθνής κοινότητα δεν πάει πίσω: όλοι έχουν γίνει εξπέρ στην τέχνη του «κάνω τον Κινέζο», ενώ ο Λίβανος ανασκάπτεται από τις βόμβες, τους πυραύλους και τις οβίδες των εισβολέων. Εν μέσω «εκεχειρίας» πάντα.
Ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στα μεσανατολικά μέτωπα (Ιράν, Λίβανος, Παλαιστίνη κ.λπ.), το σίγουρο είναι εάν κάποια χώρα ή κάποιο κίνημα δεν δείχνει την παραμικρή εμπιστοσύνη στις «δεσμεύσεις» που αναγκάζονται να αναλάβουν κατά καιρούς οι επιτιθέμενοι, δεν οφείλεται στο ότι ηγεμονεύεται από «σκληροπυρηνικούς». Οφείλεται στο ότι υπάρχουν και ηγεσίες που αρνούνται να αυτοκτονήσουν βάζοντας στην άκρη την πιο στοιχειώδη, κοινή λογική. Αρνούνται δηλαδή να αποδεχθούν τον εξανδραποδισμό των βασανισμένων λαών τους. Και γι’ αυτό υποστηρίζονται από τους πολλούς.
