Όλο και περισσότεροι προεξοφλούν πλέον πως μπαίνουμε σε μια εποχή «ταραγμένων νερών» στο Αιγαίο. Δυόμιση χρόνια μετά τη διακήρυξη φιλίας των Αθηνών, που στο όνομα της αποφυγής στρατιωτικών προκλήσεων (βλ. σταθερότητα της Ν.Α. πτέρυγας του ΝΑΤΟ) εγκλώβισε την Ελλάδα στις απαιτήσεις της Τουρκίας, με την γείτονα να μην παραιτείται από καμία των αξιώσεών της επί των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και να επιβάλλει τις παράλογες διεκδικήσεις της ως βάση συζήτησης στο όποιο τραπέζι διαπραγματεύσεων, τα νερά στο Αιγαίο και τη Ν.Α. Μεσόγειο δεν φαίνονται και τόσο «ήρεμα». Ως συμβολική επιβεβαίωση αυτής της νέας κατάστασης, είχαμε την περασμένη εβδομάδα μπαράζ παραβιάσεων από (τουλάχιστον σε μία περίπτωση) οπλισμένα τουρκικά αεροσκάφη στο Αιγαίο, που αναχαιτίστηκαν μετά από αερομαχία.
Εντός του πρώτου 10ημέρου του Ιουνίου η κυβέρνηση Ερντογάν (με τη στήριξη της αντιπολίτευσης) φέρνει προς ψήφιση τον νόμο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», θεσμοθετώντας ουσιαστικά το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Το νομοσχέδιο προβλέπει υπερεξουσίες για τον πρόεδρο της Τουρκίας, ώστε να κηρύσσει «ειδικές ζώνες» εκτός χωρικών υδάτων, να ορίζει περιοχές περιβαλλοντικής προστασίας ή απαγόρευσης αλιείας και να καθορίζει μονομερώς θαλάσσιες περιοχές ευθύνης, ενσωματώνοντας παράλληλα τις τουρκικές θέσεις για ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και τις γνωστές θεωρίες περί «γκρίζων ζωνών». Η Άγκυρα νομοθετεί με λίγα λόγια τις διεκδικήσεις της ενόψει πιθανού διαλόγου, ενώ χτίζει το νομικό υπέδαφος για επιχειρήσεις έμπρακτης αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και τη Ν.Α. Μεσόγειο.
Η αντίδραση από την ελληνική πλευρά μοιάζει αναιμική. Στην αρχή είδε, κατά το κυρίαρχο αφήγημα, εσωτερικά κίνητρα, μειώνοντας τη βαρύτητα της απειλής. Στη συνέχεια προειδοποίησε ότι δεν θα δεχθεί καμιά αμφισβήτηση δικαιωμάτων της. Τώρα ο ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτης (γνωστός για τις υποκλίσεις του) βλέπει «αναθεωρητισμό», ενώ ο ΥΠΑΜ κ. Δένδιας (που κατά τον εκπρόσωπο Τύπου κ. Μαρινάκη λέει και μια κουβέντα παραπάνω ως υπουργός Άμυνας) βλέπει «απειλή από τους απέναντι».
Η Ελλάδα διαμαρτύρεται επίσημα προς τους συμμάχους, όμως φαίνεται να μην βρίσκει πρόθυμους να βάλουν χέρι στην Άγκυρα. Η Ουάσινγκτον, που δεν θα ήθελε αυτή τη στιγμή εντάσεις στο Αιγαίο, πιθανά να πιέσει να «λειανθούν» κάποιες πλευρές του νομοσχεδίου ώστε να καμφθούν οι αντιδράσεις στην Αθήνα, ενώ και μετά την ψήφισή του θα εργαστεί ώστε να διατηρηθούν ανοιχτοί οι δίαυλοι. Άλλωστε αυτό που βασικά την ενδιαφέρει είναι να συνεχίσει να κάνει μπίζνες στην περιοχή, και η Chevron κάνει μια χαρά τη δουλειά της είτε σε «ήρεμα νερά» είτε σε «ταραγμένα».
Η Ευρώπη, είναι βέβαιο πως θα καταδικάσει μέσω αδιάφορων ανακοινώσεων. Την ίδια στιγμή θα συνεχίσει να κάνει μπίζνες με την Τουρκία, θα αναβαθμίζει τη σχέση μαζί της στο όνομα της ενίσχυσης της αμυντικής βιομηχανίας, θα κλείνει ενεργειακά ντηλ για προμήθεια με αζέρικο αέριο και όχι μόνο. Άλλωστε, όπως επανέλαβε σαν χαλασμένη κασέτα η υφυπουργός Εξωτερικών κ. Αλ. Παπαδοπούλου σε ομιλία της σε εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών και του Φόρουμ των Δελφών, «μια ευρωπαϊκή Τουρκία θα ήταν ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα, αλλά είμαστε πολύ μακριά από αυτό ακόμα».
Εν ολίγοις, η Τουρκία χτίζει έναν ακόμη όροφο στο οικοδόμημα των τετελεσμένων και του επεκτατισμού της, μετατρέποντας σε εσωτερικό της δίκαιο διεκδικήσεις που μέχρι χθες προβάλλονταν ως πολιτικές θέσεις και διαπραγματευτικές αξιώσεις. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα και η Κύπρος εξακολουθούν να επενδύουν περισσότερο στις διαβεβαιώσεις συμμάχων και εταίρων παρά στη διαμόρφωση μιας ενεργητικής στρατηγικής αποτροπής. Όμως η ιστορία έχει δείξει ότι τα τετελεσμένα δεν ανατρέπονται όταν παγιωθούν, αλλά πριν δημιουργηθούν.
