Αν κάποτε ο Τύπος ήταν η τέταρτη εξουσία, σήμερα κινδυνεύει να μετατραπεί στο πιο χρήσιμο εργαλείο της πρώτης. Όχι γιατί λείπουν οι δημοσιογράφοι που θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά γιατί ολοένα και περισσότεροι χώροι ενημέρωσης υπηρετούν συμφέροντα αντί για την κοινωνία. Πίσω από εφημερίδες, ιστοσελίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς βρίσκονται επιχειρηματικοί όμιλοι με αμφισβητούμενες δραστηριότητες, μετατρέποντας την ειδησεογραφία σε προϊόν συναλλαγής. Μαντέψτε ποιος πληρώνει το τίμημα…
Πιο ανησυχητικό είναι ότι ακόμη και Μέσα που έχτισαν την ταυτότητά τους πάνω στην ελεύθερη δημοσιογραφία, όπως η ΕφΣυν, βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο δημόσιας συζήτησης για αποφάσεις που προκαλούν εύλογους προβληματισμούς. Η πρόσφατη απομάκρυνση του εξαιρετικού δημοσιογράφου, Γιάννη Κιμπουρόπουλου, με μακρά και σημαντική πορεία στην ανεξάρτητη δημοσιογραφία, με την αιτιολογία ότι «βλάπτει την εφημερίδα», γεννά το καίριο ερώτημα «από πότε η αλήθεια θεωρείται βλαπτική για ένα Μέσο Ενημέρωσης;».
Όταν η δημοσιογραφία τιμωρείται επειδή ενοχλεί, όταν οι αποκαλύψεις αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα και όχι ως αποστολή, τότε μιλάμε για κρίση της ίδιας της δημοκρατίας. Και μέσα σε όλα αυτά, οι δημοσιογραφικές ενώσεις παρακολουθούν αμέτοχες. Αντί να αποτελούν το τελευταίο οχυρό υπεράσπισης της ελευθερίας του Τύπου, δίνουν συχνά την εικόνα συντεχνιακών μηχανισμών που αντιδρούν επιλεκτικά ή σιωπούν όταν η ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας δοκιμάζεται. Η σιωπή τους όχι απλώς δεν προστατεύει το επάγγελμα, αλλά το αποδυναμώνει άμεσα – ίσως και μεθοδευμένα.
Η ελεύθερη ενημέρωση δεν καταργείται πάντα με λογοκρισία. Πολλές φορές υπονομεύεται πιο αποτελεσματικά με οικονομικές εξαρτήσεις, πιέσεις και φόβο. Επομένως ο πολίτης όχι μόνο στερείται της πολυφωνίας, ταυτόχρονα όμως και του δικαιώματος να γνωρίζει, να κρίνει και να αποφασίζει ελεύθερα. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Γι’ αυτό η υπεράσπιση της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας δεν είναι υπόθεση μόνο των εκπροσώπων της, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.
