Η ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις πρόσφατες εκλογές δεν αμφισβητεί απλώς την ικανότητα ενός προσώπου, του Τραμπ, και ενός κόμματος, να ηγείται της χώρας. Πλήττει άμεσα τη φιλοδοξία της Αμερικής να παραμένει, χωρίς αμφισβήτηση, η πρώτη δύναμη στον κόσμο σε μια στιγμή όπου ο συνδυασμός της ήττας των Ρεπουμπλικάνων με την ανωριμότητα των Δημοκρατικών διαμορφώνει μια εικόνα αστάθειας στην ηγέτιδα δύναμη της Δύσης.
Οι ΗΠΑ παραμένουν, ωστόσο, απαραίτητες για τη διαμόρφωση των πραγμάτων διεθνώς, κάτι που καμία άλλη χώρα ή συμμαχία χωρών δεν είναι σε θέση να το κάνει τώρα. Οι αντίθετες δυνάμεις, Κίνα-Ρωσία-Τρίτος Κόσμος, δεν εμφανίζονται ως αντικαταστάτες: ούτε το μπορούν, ούτε το επιδιώκουν.
Το κενό εξουσίας (και ισορροπίας) στη Δύση γίνεται έκδηλο, συμπληρωματικά, από το γεγονός ότι ο άλλος ισχυρός πόλος, το Ισραήλ, ως κρατικός φορέας του Σιωνισμού, προσπάθησε αλλά απέτυχε και αυτός (όπως οι ΗΠΑ) να επιβληθεί στη Μέση Ανατολή. Πολλοί θα πανηγυρίζουν γι’ αυτές τις τόσο επιθυμητές εξελίξεις. Το πρόβλημα είναι ότι αν διάδοχος των «κακών» είναι ο Μανωλιός με άλλα ρούχα και η απουσία στοιχειώδους ευταξίας, το τίμημα το πληρώνουν τα συνήθη υποζύγια, γέροι και ανήμποροι, συνταξιούχοι, απόκληροι της ζωής, φτωχοί, αδύναμοι, ανυπεράσπιστοι, σαν την Ισπανίδα γιαγιάκα που της έκαναν έξωση – έχουμε ήδη τέτοιες περιπτώσεις στην ένδοξη και τόσο φιλόξενη πατρίδα μας, υπό τη σοφή ηγεσία του κυρίου Μητσοτάκη και της συνετής αντιπολίτευσης…
Οι ογκώδεις διαδηλώσεις επιβεβαιώνουν ότι η δυσφορία των λαϊκών –και μεσαίων– στρωμάτων εντείνεται. Αλλά ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται ότι οι ελίτ έχουν φροντίσει από χρόνια να αφήσουν ακέφαλα τα «αντιστασιακά» κινήματα. Την επιβεβαίωση προσφέρει ακριβώς η Γαλλία, όπου μέσα από δαιδαλώδεις κινήσεις, διάδοχος του Μακρόν και της εξουσίας των ελίτ είναι η Μαρίν Λεπέν, προσωπικότητα που αποποιήθηκε την ακροδεξιά κληρονομιά του πατέρα της και μεταμορφώθηκε σε μια «καλή νοικοκυρά», ικανή (;) να κυβερνήσει τη χώρα – οι αντίστοιχοι Έλληνες τηρούν ευλαβικά την παράδοση του καφενόβιου μαχαιροβγάλτη, ανίκανοι να εγκαταλείψουν το παρελθόν.
Το μειονέκτημα των διαδηλώσεων είναι ότι περισσεύει ο ενθουσιασμός αλλά απουσιάζει η ικανότητα να διεκδικήσουν την πολιτική εξουσία. Σημαντικό αρνητικό ρόλο έπαιξε στον αρχικό σχηματισμό της ενωμένης Αριστεράς το Κ.Κ. Γαλλίας, όπου, παρά τη συρρίκνωσή του στο περίπου 1% του εκλογικού σώματος, αναδείχθηκε σε ανελέητο υπονομευτή του Μελανσόν. Τώρα ο Αλ. Τσίπρας δοκίμασε να επωφεληθεί αλλά ο Μελανσόν, ενήμερος, τον απώθησε.
Το κύριο πρόβλημα είναι οι σχέσεις με τη Ρωσία όπου οι ελίτ έχουν συγκεντρώσει τα πυρά τους σε βαθμό υστερίας, ώστε να κόψουν στη ρίζα κάθε πιθανότητα να βρουν τα λαϊκά κινήματα στη Δυτική Ευρώπη συμπάθεια και στήριξη από τη Ρωσία.
Οι Ευρωπαίοι, ωστόσο, δεν μπορούν να νικήσουν με το επιχείρημα της (αόρατης!) ρωσικής απειλής, καθώς ο Πούτιν αυτοπεριορίζεται πεισματικά στο στενό πλαίσιο του αγώνα κατά του διεφθαρμένου Ζελένσκι και της ανάκτησης φιλορωσικών περιοχών.
Είναι απίστευτο, αλλά βλέπουμε τους Ευρωπαίους να πέφτουν στην ίδια παγίδα που έστησαν οι Ρώσοι στον Ναπολέοντα – στη μοντέρνα εκδοχή της. Δεν περιμένουν τον χειμώνα ούτε υποχωρούν εδαφικά, αλλά επιτρέπουν στους Δυτικούς / Ουκρανούς να πλήττουν τη ρωσική ενδοχώρα πιστεύοντας ότι έτσι θα τη νικήσουν. Με αποτέλεσμα να αποσυρθούν (κυρίως οικονομικά) οι Αμερικανοί και να φτωχαίνουν οι Ευρωπαίοι. Έτσι οι Ρώσοι συμβάλλουν στην τέλεια υποταγή της Ευρώπης στους Αμερικανούς. Όπου φτωχός και η μοίρα του. Εις Υγείαν.
