Οι Έλληνες βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται, ενώ η καθημερινότητά τους μετατρέπεται σε διαρκή προσπάθεια να καλύψουν τα στοιχειώδη. Οι μισθοί δεν φτάνουν μέχρι το τέλος του μήνα, οι συντάξεις έχουν χάσει μεγάλο μέρος της αγοραστικής τους δύναμης και το οικογενειακό τραπέζι γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο. Η φτώχεια δεν είναι πλέον υπόθεση μόνο των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων, απλώνεται σε εργαζόμενους, συνταξιούχους και οικογένειες που μέχρι πριν από λίγα χρόνια μπορούσαν να ζουν με στοιχειώδη οικονομική ασφάλεια.
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Ο πληθωρισμός έφτασε στο 5,7% τον Οκτώβριο του 2026, με τις ανατιμήσεις στα τρόφιμα να περιορίζουν ακόμη περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα. Κι ενώ οι πολίτες καλούνται να προσαρμόσουν τη ζωή τους στα όρια της φτώχειας, η δημόσια ζωή απασχολείται με υποθέσεις απευθείας αναθέσεων, συμβάσεων εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και καταγγελίες που αγγίζουν πρόσωπα του κυβερνητικού περιβάλλοντος. Για τους πολλούς, κάθε ευρώ μετράει. Για όσους βρίσκονται κοντά στα κέντρα εξουσίας, οι δημόσιοι πόροι γίνονται αντικείμενο σοβαρών ερωτημάτων και ελέγχων. Αυτή η αντίθεση δεν μπορεί να προσπερνιέται με γενικόλογες διακηρύξεις περί ανάπτυξης.
Ο πρωτογενής τομέας αποδεκατίζεται. Οι κτηνοτρόφοι που έχουν απομείνει παλεύουν να κρατήσουν τις μονάδες τους, οι αγρότες πνίγονται στο κόστος, η εγκατάλειψη της παραγωγής συνεχίζεται και εντέλει η χώρα έχει παραδοθεί στις εισαγωγές. Στο χοιρινό καλύπτουμε μόλις το 23% των αναγκών μας, στο βόειο περίπου το 22%, ενώ τα αμνοερίφια είναι σχεδόν σπάνιο είδος, μετά τον αποδεκατισμό τους από τις ζωονόσους.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα πίσω από τα μεγάλα λόγια για την ανάπτυξη. Όταν η κοινωνία φτωχαίνει, η ύπαιθρος ερημώνει και η διατροφική επάρκεια εξαρτάται από τρίτους, δεν υπονομεύεται μόνον η οικονομία, υπονομεύεται η ίδια η δυνατότητα της χώρας να ορίζει το μέλλον της.
