Η γαλλική Εθνοσυνέλευση κατάφερε την περασμένη εβδομάδα κάτι που επάξια θα τη βάλει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες: το σχέδιο προϋπολογισμού που κατέθεσε η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Λεκορνί, εκλεκτού του Μακρόν, έλαβε 458 ψήφους κατά, μηδέν υπέρ, και μηδέν αποχές! «Αυτό έμεινε από τον μακρονισμό: το τίποτα», δήλωσε ο Ερίκ Κοκερέλ, υπεύθυνος οικονομικών της Ανυπότακτης Γαλλίας. «Τι ατελείωτο τέλος εποχής!», έγραψε ο Ζαν-Φιλίπ Τανγκί, αρμόδιος για θέματα προϋπολογισμού της Εθνικής Συσπείρωσης. Από την πλευρά τους οι βουλευτές της κυβερνώσας μειοψηφίας εξήγησαν ότι τελικά κι αυτοί καταψήφισαν διότι… οι εκατοντάδες τροπολογίες της Ανυπότακτης Γαλλίας, της Εθνικής Συσπείρωσης κ.ά. «το κατέστησαν αγνώριστο».
Τέλος πάντων, δίνει ο καθένας τις εξηγήσεις του, αλλά δεν είναι τυχαίο ότι η πρωτιά ήρθε τώρα. Διότι κι άλλοτε το σχέδιο προϋπολογισμού έχει γίνει σουρωτήρι από τις τροπολογίες, αλλά στο τέλος πάντα κάπως «συμμαζευόταν» η κατάσταση, και 458-0-0 δεν είχε υπάρξει ποτέ. Οι δηλώσεις των εκπροσώπων των λεγόμενων δύο άκρων («έμεινε το τίποτα» και «τέλος εποχής») είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Η κρίση των παραδοσιακών συστημικών δυνάμεων στη Γαλλία μοιάζει πια αγιάτρευτη, ενώ έχει μονιμοποιηθεί η αδυναμία τους να ξαναποκτήσουν επαφή με τα λαϊκά στρώματα. Το «πεζοδρόμιο» δένει τα χέρια των αξιότιμων βουλευτών. Η ελίτ ψάχνει μανιωδώς για εναλλακτικές, αλλά ακόμα δυσκολεύεται…
Το ρεζίλεμα των Μακρόν, Λεκορνί και Σία εδράζεται στο κοινωνικό κίνημα διαμαρτυρίας, που ξεκίνησε από τους μαθητές και μετατράπηκε σε ξέσπασμα οργής των πληβείων. Γιατί αυτή τη φορά ο κόμπος μοιάζει να έχει φτάσει στο χτένι για τους υπηρέτες των ελίτ, και δεν συνέβη κάτι τέτοιο στις προηγούμενες εκρήξεις; Ίσως επειδή ισχύει η λαϊκή ρήση «μια του κλέφτη (Κίτρινα Γιλέκα και απεργιακό κύμα στην πρώτη θητεία Μακρόν), δυο του κλέφτη (κίνημα κατά της «μεταρρύθμισης» του συνταξιοδοτικού και αγροτικό ξέσπασμα στην πρώτη διετία της δεύτερης θητείας), τρεις και η κακή του ώρα (τώρα)».
ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΙ διαδηλωτών, ο πενταψήφιος(!) αριθμός συλληφθέντων, η λασπολογία των συστημικών ΜΜΕ περί «ξένων υποκινητών» και «βανδάλων» κ.ο.κ. δεν αρκούν. Δεν αρκούν ούτε τα «μέτρα κατευνασμού» των μαθητών, που καθυστερημένα ανακοίνωσε η κυβέρνηση Λεκορνί εν είδει καρότου μαζί με το μαστίγιο, καθώς πλέον δίπλα στη μαθητική νεολαία βαδίζουν οι φοιτητές, τα Κίτρινα Γιλέκα, μεγάλοι κλάδοι εργαζομένων και άλλοι πολλοί. Δεν αρκεί και η περιγραφή του επάρατου Μελανσόν ως… ισλαμοφασίστα, ή ακροαριστερού, ή εθνολαϊκιστή κ.λπ. (διαλέγετε και παίρνετε, απ’ όλα έχει ο μπαξές των μιντιακών σφουγγοκωλάριων). Με άλλα λόγια, η γαλλική ελίτ είναι πια υποχρεωμένη να κάνει μεγάλες υπερβάσεις – όχι για να σωθεί, εν μέσω μάλιστα βίαιων διεθνών αναδασμών, αλλά μόνο και μόνο για να ανασάνει προσωρινά. Εξ ου και το… φλερτάκι με την Λεπέν (ξεψύχησε το δήθεν «δημοκρατικό τείχος», ζωή σε λόγου μας), η οποία εν πάση περιπτώσει δεν είναι και Μελανσόν! Παρατηρεί άλλωστε η παριζιάνικη αφρόκρεμα και τη Μελόνι στη γειτονική Ιταλία, που παρίστανε τη λέαινα του μεταφασισμού αλλά αποδείχθηκε… μυρμηγκάκι, και αναθαρρεύει.
Για την ώρα οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία, όπως και σε άλλες χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, συνεχίζονται: σήμερα θα παιχτεί η Πέμπτη Πράξη της σύμπραξης νεολαίας, Κίτρινων Γιλέκων και συνδικάτων. Ο προϋπολογισμός, ο οποίος έκοβε κι άλλο τις κοινωνικές δαπάνες για να χρηματοδοτήσει τους υπερ-πλούσιους και την «άμυνα», από την Εθνοσυνέλευση δεν περνά (δεν είναι τόσο βλάκες οι σοσιαλιστές να ξαναβάλουν πλάτες στον μακρονισμό, όπως είχαν κάνει πέρυσι). Μάλλον θα «εγκριθεί» με προεδρικό διάταγμα. Έρχονται και οι εκλογές τον Απρίλη…
