της Μαρίας Μανδάλου
Καιρό τώρα, ο περίγυρος κάνει τάχαμου πως δεν αλλάζει. Μηδέ και η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», κι ας είναι ρευστή ως το μεδούλι. Έλα μου όμως που όσο πάει υγροποιούνται όλα. Κάτι σαν τη «ρευστή νεωτερικότητα» του Μπάουμαν. Χώρος, χρόνος, σχέσεις, εργασία, όλα ρευστοποιούνται. Με απρόβλεπτες συνέπειες, κάτι σαν το LNG που μας τρατάρουν οι Αμερικλάνοι οι φίλοι μας, του οποίου οι επιδόσεις είναι χειρότερες από τα συμβατικά καύσιμα. Αυτά ωστόσο, ας τ’ αφήκωμεν στους επαΐοντες, σωτήρες των ορίων και των μεθορίων μας. (Η χώρα-χώρος μας, προς το παρόν, απολιγνιτοποιείται ταχέως και ετοιμάζεται, ομοίως ταχέως, πέρα από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες που φυτρώνουν όπου το κέρδος προστάζει, να γιομίσει και data center, κι εμείς θα πούμε το νερό νεράκι, και όχι μόνο…)
Εντός πλαισίου λοιπόν, εκείνη είπε, μια μέρα με ομίχλη, τίγκα στα αιωρούμενα μονο-διοξειδο-πλαστικο-κύτταρα, πως ζούσε «το άγχος του αιώνα», κι εμείς γελάσαμε. Έσμιξε τα γραμμένα φρύδια, σκιές το πρόσωπό της πέρασαν, ήμερη ως Καρυάτιδα. Ουδεμία ρυτίδα στη μετόπη. Κι εμείς γελάσαμε. Το γέλιο των Αθλίων. Μα τι να πεις σ’ ένα εικοσάχρονο που ζει το άγχος του αιώνα; «Θα το γράψω αυτό», της είπα. Αντίποινα. Σηκώθηκε με φούρια τραγανή, άδραξε τη βαλίτσα του κυρίου Ιλό, τη γέμισε καρώ πουκάμισα και μαύρα τζην, «η Άλκη Ζέη είναι για τα μπάζα, άμα θες να ξέρεις», μου πέταξε το τσογλάνι, «μας τάχεις πρήξει με την ελληνική λογοτεχνία», συμπλήρωσε με θεόθεν μανία κι άνοιξε την πόρτα κι έφυγε.
Για λίγο θάφευγε, κι εμείς το ξέραμε, οι ξερόλες. Πού θα πάει; Εδώ θα γυρίσει ξανά. Σάματις, πού θα βρει κάπου χειρότερα; Και πιάσαμε να σιγοτραγουδάμε το «γύρνα ξανά στην παλιά σου φωλιά βασιλιά», και προσπαθούσαμε να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας με το ζόρι, αυτό το γουρούνι το ζόρι που μας έχει αφαλοκόψει αλλά συνεχίζουμε να το ταΐζουμε με τ’ αποφάγια της νεογνής συνείδησής μας, ήτοι αύτη δεν μεγαλώνει ουδέ μεγαλύνεται Κύριε, μα ως χελώνα ψυχοθρέφει του βίου μας το παίγνιο και περαιούται σχετλίως εις τα κεκοιμημένα μας ονείρατα, άλλοθι δέος χαμερπούς μπουρζουαζίας. Και ποιος νοιάζεται; Ούτε κι αυτός ο θεριακλής ο Μπουνιουέλ με τον Άγγελο Εξολοθρευτή του δεν θα νοιαζόταν πια. Με τον Ερνέστο μονάχα, μ’ αυτόν, τον Τσε, θ’ άναβε δάδες τα πούρα και θα χανόταν στο μούχρωμα σαθρής διηγήσεως μέχρι πρωΐας. Κι ουδέ θα σκάρωνε αντρειωμένους κι άρματα, καμπάνες και δονούσες, μόνο τον άμπακο θάπινε και θα μας έχεζε όλους πατόκορφα, και καλά θάκαμνε, και άγια. Και άγρια, κυρίως.
Ο σκοπός καθηλώνει τα ένδον. Η δε ψευδαίσθηση της αυτοαναφοράς καταργεί εξουσιαστικώς το υποκείμενο και το επαναπροσδιορίζει εις κείμενον αποσυνάγωγο. Να λες πολλά και να μη λες τίποτα. Κι όχι από ανημπόρια, αλλά από καταθλιπτικήν ούτως ειπείν προσέγγισιν της «σήμερον ως αύριον και ως χθες». Αστειευόμεθα τώρα, μάγκες της ευλόγου ανημποριάς; Άτροπο ρήμα. «Χεστήκαμε», είπε εκείνη, φεύγοντας. Άδικο δεν είχε η τρυφερά παιδίσκη. «Εχέσθημεν» να λες, συμπλήρωσα εγώ, η κατά φαντασίαν γραία η φόνισσα, σάψαλο με ιδανικά μαρμαρωμένα. Κι είπα από μέσα μου, σκυφρή και πελιδνή: Πενήντα τοις εκατό αύξηση πήρε το κωλόχαρτο από πέρσι ρε γαμώτο, θέμε κι άλλο; Οποίον ανέκδοτον…
