Ένας 60χρονος κτηνοτρόφος, πατέρας τριών παιδιών, βρέθηκε νεκρός στα Τρίκαλα μετά τη φωτιά που κατέστρεψε τον στάβλο του. Λίγο νωρίτερα είχε καταστραφεί το κοπάδι του εξαιτίας του καταρροϊκού πυρετού, χωρίς την προοπτική να αποζημιωθεί. Τον περασμένο Ιανουάριο, ένας ακόμη κτηνοτρόφος στην Πιερία αυτοκτόνησε, λίγες ημέρες μετά τη θανάτωση του κοπαδιού του λόγω της ευλογιάς των αιγοπροβάτων. Και ο αριθμός μεγαλώνει…
Πίσω από αυτές τις τραγωδίες βρίσκεται μια σκληρή πραγματικότητα. Η ελληνική κτηνοτροφία συρρικνώνεται και οι άνθρωποι που την κρατούν ζωντανή βλέπουν το εισόδημα και το μέλλον τους να χάνονται. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025 είναι αποκαλυπτικά, καθώς τα πρόβατα μειώθηκαν κατά 17,2% και οι εκμεταλλεύσεις κατά 18,3%. Στα βοοειδή, τα ζώα μειώθηκαν κατά 12,8% και οι εκμεταλλεύσεις κατά 16,9%. Δεν πρόκειται απλώς για αριθμούς,αλλά για μονάδες που κλείνουν, οικογένειες που χάνουν το εισόδημά τους και χωριά που στερούνται ένα βασικό πυλώνα της οικονομίας τους. Κάθε μονάδα που κλείνει πλήττει από τους προμηθευτές ζωοτροφών, τους μεταφορείς, τα σφαγεία μέχρι τα καταστήματα της περιφέρειας. Δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς πως η χώρα πλέον εξαρτάται από εισαγωγές κρέατος και ζωικών προϊόντων.
Οι ζωονόσοι απαιτούν πρόληψη, επαρκείς κτηνιατρικές υπηρεσίες και οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης, ενώ οι αποζημιώσεις πρέπει να καταβάλλονται έγκαιρα και να επιτρέπουν στους παραγωγούς να ξαναστήσουν τα κοπάδια τους. Η εγκατάλειψη της κτηνοτροφίας δεν είναι φυσικό φαινόμενο, είναι ξεκάθαρα αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Η κυβέρνηση είναι υπόλογη όχι μόνο στους παραγωγούς, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία για την απραξία αλλά και τις -εσκεμμένα- λανθασμένες τακτικές.
Δεν γίνεται να μιλά για ανάπτυξη όταν η ύπαιθρος αδειάζει, ούτε για επισιτιστική ασφάλεια όταν η πρωτογενής παραγωγή τείνει να αφανιστεί. Η εθνική μειοδοσία αφορά και την απώλεια της παραγωγικής βάσης και της διατροφικής ανεξαρτησίας της χώρας.
