Μια φωνή μετρά αργά, υπνωτικά, πάνω από ράγες που χάνονται στο σκοτάδι. Στο δέκα, μας υπόσχεται, θα βρισκόμαστε στην Ευρώπη. Έτσι ανοίγει η «Europa» του Λαρς φον Τρίερ (1991). Ο ήρωάς της, ένας αφελής Αμερικανός ιδεαλιστής, φτάνει στη ρημαγμένη Γερμανία του 1945 για να «βοηθήσει». Πιάνει δουλειά συνοδός κλινάμαξας στη σιδηροδρομική εταιρεία Zentropa και πιστεύει ότι μπορεί να μείνει ουδέτερος. Δεν μπορεί. Η εταιρεία που υπηρέτησε πιστά τους ναζί ξεπλένεται από τους νέους, Αμερικανούς προστάτες, και το τρένο καταλήγει στον βυθό του ποταμού. Η φωνή συνεχίζει να μετρά…
Τριάντα πέντε χρόνια μετά, το τρένο τρέχει ακόμα. Πιο γρήγορα.
Το κεντρικό κείμενο του αφιερώματος, του Κώστα Δημητριάδη, χαρτογραφεί την πολυκρίση μιας «Ευρώπης» που αγγίζει τα όρια θραύσης. Η Ουάσινγκτον του Τραμπ τη στραγγίζει με δασμούς και ενεργειακή ασφυξία, οι ελίτ της μένουν δεμένες στο αμερικανικό άρμα, και η θρυαλλίδα του «χρέους» μετακομίζει από τον Νότο στο Παρίσι. Ο Τόμας Φάτσι, που κάποτε είχε πιει κι αυτός το φιλοευρωπαϊκό «Kool-Aid», εξηγεί γιατί η Ε.Ε. δεν «παρεκτράπηκε» αλλά αποκαλύφθηκε: Μια αυτοκρατορία που είναι η ίδια υποτελής.
Και δύο άρθρα από τα βαγόνια της τρίτης θέσης, όπου γράφουν ο Ερρίκος Φινάλης και ο Ιάσονας Κωστόπουλος. Στη Γαλλία σχεδόν μισό εκατομμύριο μαθητές βγαίνουν στους δρόμους και η εξουσία απαντά με 7.000 συλλήψεις σε δέκα μέρες. Στην Ισπανία, η έξωση της 87χρονης Μαρικάρμεν πυροδοτεί ένα κίνημα που οδηγεί σε πρόωρες εκλογές, κι εκείνη πεθαίνει μία μέρα πριν γυρίσει στο σπίτι της.
Η φωνή επιμένει ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Οι επιβάτες όμως αρχίζουν να ξυπνούν. Ένα, δύο, τρία… Προλαβαίνουμε πριν από το δέκα;
