Καλησπέρα σας και καλή βραδιά! Μήπως σας μύρισε κάτι; Μήπως αέριο ή μήπως καμένο; Μήπως η αδιαφορία πριν από την καταστροφή – λέω τώρα.
Το παράξενο είναι πως, σχεδόν πάντα, κάποιος το έχει μυρίσει πρώτος. Στην Πλάκα, κάτοικοι είχαν απευθυνθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες έναν χρόνο πριν, για πιθανό κίνδυνο από διαρροή αερίου ή βραχυκύκλωμα και ζητώντας ελέγχους. Τώρα μετράμε έξι νεκρούς – τα ακριβή αίτια της έκρηξης ερευνώνται.
Στη Βιολάντα, πέντε εργαζόμενες δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Είχαν προηγηθεί αναφορές για προβλήματα και μυρωδιά υγραερίου. Και σήμερα η υπόθεση έχει ανοίξει σοβαρά ερωτήματα για ελέγχους, τεχνικές ευθύνες κ.λπ.
Στα Τέμπη, οι προειδοποιήσεις για την κατάσταση του σιδηροδρόμου είχαν προηγηθεί της σύγκρουσης. Μετά ήρθαν οι 57 νεκροί.
Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Φυσικά δεν είναι ίδια δυστυχήματα, δεν έχουν τα ίδια αίτια, έχουν όμως ένα κοινό ερώτημα: Γιατί το κράτος δεν ακούει τον κώδωνα του κινδύνου;
Γιατί ο έλεγχος κοστίζει
Η πρόληψη κοστίζει
Οι ελεγκτές κοστίζουν
Το να σταματήσει μια δραστηριότητα μέχρι να διορθωθεί ένα πρόβλημα κοστίζει.
Η μη πρόληψη, όμως, κοστίζει ανθρώπινες ζωές. Κι εδώ αρχίζει η πολιτική ευθύνη. Όχι επειδή η κυβέρνηση προκαλεί κάθε δυστύχημα, αλλά επειδή η κυβέρνηση έχει την ευθύνη να οργανώνει ένα κράτος που βλέπει τον κίνδυνο πριν γίνει τραγωδία. Αν οι καταγγελίες καταγράφονται αλλά δεν οδηγούν σε έλεγχο, αν οι προειδοποιήσεις χάνονται στο χάος, αν οι έλεγχοι έρχονται αφού έχουν φτάσει οι κάμερες, τότε κάτι δεν λειτουργεί.
Και τότε επιστρέφει η ίδια ερώτηση. Τι μυρίζει τελικά σ’ αυτή τη χώρα;
Μυρίζει αέριο πριν από την έκρηξη.
Μυρίζει καμένο πριν από την καταστροφή.
Μυρίζει κίνδυνο πριν από το δυστύχημα.
Και ύστερα, όταν όλα τελειώσουν, μυρίζει πάλι κάτι άλλο που σαφώς είναι οι δικαιολογίες.
Δρόμος της Αριστεράς
