Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Εδώ και δεκαετίες δημιουργούσαν ένα κλίμα κατά των δημόσιων υπαλλήλων. Μπορεί να υπήρχε πληθώρα, αλλά οι υπεράριθμοι δεν βρήκαν ανοικτή την πόρτα και μπήκαν: κάποιοι πολιτικοί τους την άνοιξαν για να τους κρατάνε όμηρους, και να τρέχουν κι αυτοί με τη σειρά τους να τους ψηφίζουν.
Από τότε που η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και άρχισε να γίνεται σημαία στα χείλη της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, η οποία ήθελε να τα ξεπουλήσει όλα, μέχρι την κατάντια του σήμερα, άλλαξαν πολλά. Οι υπηρεσίες άδειασαν. Το μόνο που μένει ανέπαφο είναι η ομηρία των εργαζομένων με άλλο τρόπο, πιο στυγνό και πιο αποτρόπαιο. Σήμερα οι κρατικές υπηρεσίες, ιδιαίτερα οι αυτοδιοικητικές, κατακλύζονται από διάφορες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, ώστε οι υπάλληλοι να μην έχουν κανένα εργασιακό δικαίωμα και να υπάρχουν σαν τα γιαουρτάκια με ημερομηνία λήξης.
Παράδειγμα: σε μια αυτοδιοικητική υπηρεσία που δουλεύουν 50 περίπου εργαζόμενοι, όλοι αναγκαίοι, μόνο οι 3 είναι μόνιμοι. Οι υπόλοιποι 47 εργάζονται με διάφορες συμβάσεις ορισμένου χρόνου: ΙΔΟΧ (Ιδιωτικού Δικαίου Ορισμένου Χρόνου), ΣΜΕ (Σύμβαση Μίσθωσης Έργου, τα γνωστά «μπλοκάκια»), ΕΣΠΑ (Εταιρικό Σύμφωνο Περιφερειακής Ανάπτυξης), ΔΥΠΑ (διάρκεια 1+1 χρόνο), ΔΥΠΑ (8μηνη διάρκεια).
Φυσικά, η πολυδιάσπαση των συμβάσεων μόνο τυχαία δεν είναι. Γίνεται με τη λογική να μην έχει η εργοδοσία ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων απέναντί της, να παλεύει ο κάθε εργαζόμενος για τον εαυτό του και για την μικρή ομαδούλα του. Όταν λήγει η σύμβασή τους, οι εργαζόμενοι πάνε δικαστικά. Και είτε δικαιώνονται άμεσα είτε, μετά από αλλεπάλληλες δικαστικές ενέργειες, επανέρχονται μετά από μικρό ή και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όλο αυτό το διάστημα είναι όμηροι δικηγόρων και δικαστηρίων με το ανάλογο κόστος.
Παλιότερα οι αποφάσεις ήταν για ανανέωση της σύμβασης για άλλους 8 μήνες, πέρσι για 5 μήνες, φέτος για 3-3,5 μήνες. Αν σκεφτείτε ότι το δικαστικό κόστος είναι περίπου 600 ευρώ/εργαζόμενο (αν δεν έχουμε επαναλαμβανόμενες δίκες), αυτό σημαίνει ότι για τους 3 μήνες της επέκτασης ο μισθός είναι μείον 200 ευρώ/μήνα. Εάν η απόφαση κολλήσει με την προηγούμενη, θεωρείται επιτυχία… Εάν όμως υπάρξει κενό ενός μήνα, σημαίνει ότι ο μηνιαίος μισθός των 820 ευρώ θα κατανεμηθεί σε 4 μήνες αντί για 3, οπότε πέφτει στα 615 ευρώ. Αφαιρώντας και το δικαστικό κόστος, μένει το εξωφρενικό ποσό των 415 ευρώ/μήνα. Αυτό είναι ένα… καλό σενάριο. Υπάρχει και το άσχημο, όπου κάποιοι δικαιώνονται και 8 μήνες μετά, ή και κάποιοι ποτέ!
Δεν συζητάμε βέβαια, στο διάστημα της απουσίας αυτών που βρίσκονται σε δικαστική διένεξη, τι συμβαίνει στις υπηρεσίες: μένουν βαριά υποστελεχωμένες, μια κόλαση για τους εναπομείναντες…
Κατά τ’ άλλα ο πρωθυπουργός θριαμβολογεί για τη μείωση της ανεργίας και την αύξηση του κατώτατου μισθού. Προφανώς υπάρχει κάποια μερίδα λοβοτομημένων στην οποία απευθύνεται.
