Δύο μόλις μέρες μετά τη συζήτηση στη βουλή της επίκαιρης επερώτησης του ΚΚΕ για τα μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, δύο ακόμη εργατικά δυστυχήματα ήρθαν να προστεθούν στη μαύρη λίστα των θυμάτων της εργοδοτικής ασυδοσίας και της κρατικής αδιαφορίας. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, εργαζόμενος «γενικών καθηκόντων» σκοτώθηκε εγκλωβισμένος σε γκαραζόπορτα που είχε αναλάβει να επισκευάσει, παρότι δεν ήταν εξειδικευμένος και ενώ το πρόβλημα ήταν γνωστό εδώ και μέρες. Την ίδια ώρα, στις Σκουριές Χαλκιδικής, 63χρονος εργαζόμενος στην «Ελληνικός Χρυσός» κατέρρευσε από ανακοπή μέσα στο εργοτάξιο, ύστερα από μήνες εξαντλητικής δουλειάς με 10ωρα και 6ήμερα, σε ηλικία που κανονικά θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτηθεί.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένα συμβάντα. Οι χώροι δουλειάς σε μια σειρά κλάδους έντασης εργασίας έχουν μετατραπεί σε παγίδες θανάτου. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά. Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας, από την αρχή του 2026 μέχρι και τα μέσα Μαΐου, 66 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας, και περισσότεροι από 115 τραυματίστηκαν σοβαρά. Μόνο μέσα στο πρώτο εικοσαήμερο του Μαΐου καταγράφηκαν επτά νεκροί εργαζόμενοι: εργάτες σε εργοτάξια, υπάλληλοι του ΔΕΔΔΗΕ, αγρότες, εργαζόμενοι στη βιομηχανία και στον τουρισμό. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος που δούλευε για το μεροκάματο και πλήρωσε με τη ζωή του.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια ψεύτικη εικόνα «βελτίωσης», επικαλούμενη επιλεκτικά στοιχεία της Eurostat και της Επιθεώρησης Εργασίας. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Όπως καταγγέλλουν σωματεία και ομοσπονδίες, πολλά εργατικά ατυχήματα δεν καταγράφονται ποτέ. Θάνατοι χαρακτηρίζονται ως «παθολογικά αίτια», εργαζόμενοι με μπλοκάκι εμφανίζονται ως αυτοαπασχολούμενοι, ενώ χιλιάδες επαγγελματικές ασθένειες αποκρύπτονται από τις επίσημες στατιστικές.
Σχεδόν 4 μήνες μετά το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα, που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα, κι έχοντας δεκάδες εργατικά ατυχήματα κάθε εβδομάδα, πολλά από τα οποία με νεκρούς ή μόνιμα σακατεμένους εργαζόμενους, τίποτα δεν αλλάζει. Η υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών αποκαλύπτει το μέγεθος της θεσμικής αδιαφορίας. Σήμερα υπάρχουν μόλις 233 Επιθεωρητές Ασφάλειας και Υγείας για όλη την Ελλάδα, όταν οι ανάγκες είναι πολλαπλάσιες. Την ίδια ώρα, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, τα εξαντλητικά ωράρια, η εντατικοποίηση, τα 13ωρα και η εργασία μέχρι τα βαθιά γεράματα αυξάνουν δραματικά τον κίνδυνο ατυχημάτων.
Η συζήτηση στη Βουλή ανέδειξε ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε «η κακιά στιγμή» ούτε η «ατομική ευθύνη» του εργαζόμενου. Είναι η πολιτική που βάζει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Είναι η πολιτική που θεωρεί κόστος τα μέτρα προστασίας και πολυτέλεια τους ουσιαστικούς ελέγχους. Είναι η πολιτική που επιτρέπει να δουλεύουν άνθρωποι εξαντλημένοι, χωρίς επαρκή εκπαίδευση και προστασία. Οι εργαζόμενοι δεν ζητούν μνημόσυνα και ευχολόγια. Ζητούν να μπορούν να επιστρέφουν ζωντανοί στα σπίτια τους. Ζητούν ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας, ενίσχυση της Επιθεώρησης Εργασίας, ανθρώπινα ωράρια και πραγματικό έλεγχο της εργοδοτικής ευθύνης. Επειδή η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να θεωρείται «κόστος».
