Οι προηγούμενες δύο πειρατείες: Στα τέλη Σεπτεμβρίου-αρχές Οκτωβρίου του περασμένου έτους το κατοχικό παρακράτος έκανε πειρατικά ρεσάλτα σε διεθνή ύδατα, καταλαμβάνοντας τα 40 σκάφη του Παγκόσμιου Στολίσκου Sumud και τα 9 σκάφη του Στολίσκου της Ελευθερίας[1], και προχωρώντας σε απαγωγή εκατοντάδων εθελοντών – πολλοί από τους οποίους υπέστησαν βάναυση μεταχείριση. Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εποίησαν την νήσσα για τις πειρατικές επιθέσεις, τις απαγωγές κ.λπ.
Η τελευταία πειρατεία, φάση 1: Τα ξημερώματα της 30/4 οι πειρατές κατέλαβαν, μεταξύ Πελοποννήσου και Κρήτης, 22 σκάφη του Παγκόσμιου Στολίσκου Sumud, απάγοντας 175 ακτιβιστές που «ξεφόρτωσαν» στην Κρήτη, πλην δύο που μεταφέρθηκαν στο παρακράτος και κρατήθηκαν παράνομα επί 10 ημέρες[2]. Για την παραβίαση του Δικαίου της Θάλασσας, τις παράνομες απαγωγές κ.λπ. διαμαρτυρήθηκαν μεταξύ άλλων οι κυβερνήσεις Βραζιλίας και Ισπανίας.
Φάση 2: Στις 18/5 εκδηλώθηκε, στα ανοιχτά της Κύπρου, νέα πειρατική επίθεση εναντίον των υπόλοιπων 54 σκαφών του Παγκόσμιου Στολίσκου Sumud. Συν μια πρωτιά: οι πειρατές έριξαν και πλαστικές σφαίρες (μοιάζει αναίτια υπερβολή εναντίον άοπλων και μη αντιστεκόμενων ανθρώπων, αλλά συνιστά μήνυμα ότι προσεχώς θα ρίχνονται πραγματικά πυρά). Απήχθησαν 428 εθελοντές, που μεταφέρθηκαν στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, και επίσης υπέστησαν κακομεταχείριση, με τον ισραηλινό υπουργό-εγκληματία πολέμου Μπεν Γκβιρ να τη διαφημίζει στο διαδίκτυο.
ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ εξανέστησαν οι ευρωνάνοι (όχι για την πειρατεία, αλλά για τη δύσκολα διαχειρίσιμη εικόνα της μεταχείρισης των απαχθέντων). Π.χ. η επιεικώς σκοτεινή φιγούρα της «εξωτερικής πολιτικής» της Ε.Ε., η Εσθονή Κάγια Κάλας, ψέλλισε ότι «η μεταχείριση των ακτιβιστών συνιστά ανάρμοστη συμπεριφορά» (ανάρμοστη συμπεριφορά, ας της πει κανείς, είναι π.χ. να χαιρετάς κάποιον κι αυτός να σου γυρνά την πλάτη – ο σαδισμός είναι άλλο πράγμα). Μέχρι και ο κ. Γεραπετρίτης έκανε την καρδιά του πέτρα και δήλωσε: «Η συμπεριφορά του Ισραηλινού υπουργού Εθνικής Ασφάλειας είναι απαράδεκτη και απολύτως καταδικαστέα».
Όμως πρωταγωνιστής στο εν λόγω θέατρο ήταν ο ίδιος ο Νετανιάχου, που είπε ότι «το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να εμποδίζει προκλητικούς στολίσκους υποστηρικτών της τρομοκρατικής Χαμάς, αλλά ο τρόπος του υπουργού δεν συνάδει με τις αξίες και τις αρχές του Ισραήλ». Παρεμπιπτόντως, το πόσο πιέστηκε ο Μπεν Γκβιρ από τη στημένη παρέμβαση του Νετανιάχου φάνηκε όχι μόνο από το ότι (φυσικά) παραμένει υπουργός «Εθνικής Ασφάλειας», αλλά και από την τελευταία δήλωσή του: «Όποιος έρχεται στην επικράτειά μας για να υποστηρίξει την τρομοκρατία και να ταυτιστεί με τη Χαμάς θα τρώει χαστούκι».
ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, τα όσα συνέβησαν και ειπώθηκαν ένθεν κακείθεν καλούν σε ορισμένες επισημάνσεις:
- Περιοριζόμενοι στην πειρατεία, το πρώτο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η κακομεταχείριση των απαχθέντων δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Το κεντρικό ζήτημα –που οι περισσότεροι «ηγέτες» προσπερνούν δια της συνένοχης σιωπής– είναι αυτές καθαυτές οι πειρατικές επιδρομές εναντίον πολιτικών σκαφών που πλέουν σε διεθνή ύδατα, οι παράνομες απαγωγές ειρηνικών εθελοντών κ.ο.κ. Δηλαδή όσα επιβεβαιώνουν τον παρακρατικό-εγκληματικό χαρακτήρα του σιωνιστικού μηχανισμού.
- Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μπεν Γκβιρ και άλλοι υπουργοί του Νετανιάχου δηλώνουν ευθαρσώς, με λόγια και με πράξεις, ότι είναι γκάνγκστερ και νεοναζί, ενώ ο Νετανιάχου παριστάνει ότι τηρεί τα προσχήματα. Ο Μπεν Γκβιρ έδωσε την εντολή για την «παραδειγματική» κακομεταχείριση των ομήρων, διασκεδάζοντας επιδεικτικά με την υλοποίησή της, και φρόντισε ο ίδιος να τη διαδώσει παγκοσμίως αναρτώντας το σχετικό βίντεο.
- Η γενικευμένη πλέον κατακραυγή εναντίον των αυτουργών της γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης, με κερασάκι στην τούρτα την «εικονογράφηση» της σιωνιστικής απανθρωπιάς, υποχρέωσε τους ευρωνάνους να ξεβολευτούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μελόνι έκανε μία από τις πιο «σκληρές» δηλώσεις, και απαίτησε ρητά τη συγγνώμη του Ισραήλ. Με παρόμοια ένταση αντέδρασε άλλη μια «υπεράνω υποψίας» κυβέρνηση, η πολωνική. Όλους αυτούς τους ενόχλησε μόνο η ζημιά που έκανε το βίντεο, και γι’ αυτό έσπευσαν να αντιδράσουν.
- Αυτή η αντίδραση κατέλαβε εξ απήνης τους γενοκτόνους, που επί δεκαετίες πουλάνε την εικόνα του «θύματος», ενώ εξοντώνουν μεθοδικά τους Παλαιστίνιους και ανατινάζουν συστηματικά κάθε πιθανότητα στοιχειώδους ειρήνευσης. Η ατιμωρησία έχει αποθρασύνει το παρακράτος σε ακραίο βαθμό. Αλλά αυτή τη φορά τα βίντεο με τα κατορθώματα του Μπεν Γκβιρ αποδείχθηκαν «αντιπαραγωγικά», υποχρεώνοντας τους ευρωνάνους σε διαμαρτυρίες και τους δήθεν «μετριοπαθέστερους» σιωνιστές σε στιγμιαίες ασκήσεις ισορρόπησης.
ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ επισημάνσεις, όμως, δεν καλύπτουν επαρκώς το ζήτημα. Όποιος μείνει μόνο σε αυτές, θα βλέπει το δέντρο και θα χάνει το δάσος. Ας εξηγηθούμε:
- Πρώτον, είναι λίγο προβληματικό το γεγονός ότι η δυτική κοινή γνώμη οδηγείται να αγανακτεί πιο εύκολα όταν οι σύγχρονοι νεοναζί κακομεταχειρίζονται «δικούς της», παρά όταν εξοντώνουν μαζικά «άλλους» στην Κατεχόμενη Παλαιστίνη, τον Λίβανο, το Ιράν κ.α. Σαν να επαναλαμβάνονται μοτίβα του προηγούμενου αιώνα, όπου (κατόπιν εορτής) ακόμη και οι πλέον συντηρητικοί Ευρωπαίοι εκδήλωναν απέχθεια προς τον χιτλερισμό, όχι τόσο επειδή εξόντωσε εκατομμύρια, αλλά βασικά επειδή το έκανε επί ευρωπαϊκού εδάφους, κι επειδή πολλά από τα θύματα ανήκαν στη «λευκή φυλή». Έτσι εξηγείται, για να επιστρέψουμε στα τωρινά, και το γεγονός ότι δεν κουνήθηκε φύλλο όταν ο ίδιος Μπεν Γκβιρ είχε αναρτήσει προ μηνών βίντεο που τον έδειχνε να απειλεί και να ταπεινώνει μέσα στο κελί του τον Μαρουάν Μπαργούτι, τον δημοφιλέστερο Παλαιστίνιο ηγέτη (ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του μετά τα συνεχή βασανιστήρια).
- Δεύτερον, όταν οι σύγχρονοι νεοναζί συμπεριφέρονται έτσι σε Δυτικούς απαχθέντες/ομήρους, και μάλιστα το διαφημίζουν (βαυκαλιζόμενοι ότι η επίδειξη μιας τέτοιας θρασύδειλης βαρβαρότητας θα τρομάξει το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης), μπορεί κανείς να φανταστεί τη γενοκτονική λύσσα τους επί των «κατώτερων» Παλαιστινίων. Όμως… μια στιγμή… Δεν χρειάζεται κανείς να φανταστεί τίποτα: σήμερα η γενοκτονία και εθνοκάθαρση υλοποιούνται μέρα μεσημέρι! Και παρ’ όλα αυτά περί άλλων τυρβάζει σύμπασα η διεθνής κοινότητα, με προεξάρχουσες τις Δυτικές ηγεσίες (τις ίδιες που σοκάρονται όταν ο κάθε Μπεν Γκβιρ κακομεταχειρίζεται τους υπηκόους τους – ή, ορθότερα, όταν αυτό διαφημίζεται).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η αποκάλυψη, για μια ακόμη φορά, της «ποιότητας» του παρακράτους, κλιμακώνει την απέχθεια προς αυτό ακόμη και στην καρδιά της Δύσης, ενώ στριμώχνει και τους συνενόχους του. Αυτά βοηθούν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Παλαιστινίων, αρκεί να έχουμε κατά νου ότι η ουσία είναι αυτή καθαυτή η συνεχιζόμενη γενοκτονία, η εθνοκάθαρση, οι εισβολές και κατοχές ξένων εδαφών. Είναι το πώς θα σταματήσουν όλα αυτά, και πότε επιτέλους θα τιμωρηθούν οι εγκληματίες. Είναι τελικά το με ποιους όρους μπορεί να ηττηθεί η δυστοπία. Όταν μέχρι και ο κ. Κύρτσος συγχαίρει τους εθελοντές του Στολίσκου[3], χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω από καταγγελίες.
[1] Βλ. «Και γενοκτόνοι και πειρατές» (φύλλο 746) και «Χτύπησαν και τον Στολίσκο της Ελευθερίας» (φύλλο 747).
[2] Βλ. «To Ισραήλ είναι ένα παρακράτος. Η Ελλάδα, τι είναι;» (φύλλο 774) και «Δύο καλά νέα» (φύλλο 776).
[3] «Οι γενναίοι του στολίσκου της Γάζας μπόρεσαν, μέσα από την τραυματική εμπειρία τους στα χέρια των Ισραηλινών, να αναδείξουν τη βαρβαρότητα του καθεστώτος του Ισραήλ. Mission accomplished!» (ανάρτηση στο Χ, 20/5/2026).
