του Γρηγόρη Ρουμπάνη
Δεν είναι το πρόβλημα ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν λειτουργεί. Αντιθέτως. Το πρόβλημα είναι ότι λειτουργεί, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όχι δηλαδή προς το δημόσιο συμφέρον, αλλά προς όφελος των πονηρών. Της συγκεκριμένης οικογένειας. Της γνωστής. Την οποία έχει πληρώσει ήδη η Ελλάδα. Και την ξαναπληρώνει. Ακριβά.
Ακατάλληλος έως και επικίνδυνος έχει αποδειχθεί ο Κυρ. Μητσοτάκης σε όλα. Τόσο στα θέματα εσωτερικής πολιτικής όσο και σε αυτά της εξωτερικής. Ιδίως τα κρίσιμα. Και παρ’ όλα αυτά πρωθυπουργεύει μη απειλούμενος. Από την αντιπολίτευση εννοείται, η οποία απλώς σχολιάζει. Ενίοτε εντόνως, αλλά μέχρι εκεί. Ώσπου ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης να καλύψει το κενό. Σε δύο πεδία. Το εσωτερικό και το ευρωπαϊκό.
Στο πρώτο, ήταν ένα μη ελεγχόμενο ταπεινό μονομελές πλημμελειοδικείο, το οποίο αποφάνθηκε επί του τεράστιου σκανδάλου των υποκλοπών, ότι είναι πολιτικό και πρέπει να λογοδοτήσουν οι περί τον πρωθυπουργό χειριστές του Predator. Και φυσικά εννοείται ότι επί της ουσίας καλείται να δώσει εξηγήσεις και ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης ως πολιτικός προϊστάμενος της συμμορίας. Ταυτόχρονα σε εξέλιξη βρίσκεται και η διαδικασία διερεύνησης της υπόθεσης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μετά την προσφυγή του συναδέλφου Θανάση Κουκάκη. Αν κάτι «στραβώσει» εδώ.
Στο δεύτερο, ήρθε η εντολή από την ευρωπαϊκή εισαγγελία, να ξεκαθαρίσει το πολιτικό σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με την άρση ασυλίας βουλευτών και υπουργών της απολύτου εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, εννοείται. Οι οποίοι ελέγχονται για το ατιμωτικό αδίκημα (πιο χαμηλά δεν γίνεται) της διασπάθισης κοινοτικού χρήματος. Όπως ατιμωτικό (με την έννοια της αφαίρεσης ανθρώπινης ζωής) είναι και το έγκλημα των Τεμπών.
Μόνο εξ αιτίας αυτών των υποθέσεων, ο Κυρ. Μητσοτάκης ως ποινικά ελέγξιμος, χρήζει αντικατάστασης. Ωστόσο σωρεύονται και άλλα άκρως επικίνδυνα, τα οποία δεν αντιμετωπίζονται με δικαστικές παρεμβάσεις. Αυτά της εξωτερικής πολιτικής, καθώς τα έχει χειριστεί ως απαίδευτος σχοινοβάτης χωρίς δίχτυ προστασίας. Προσκολλώμενος πάντα στον (κατά την προσωπική αντίληψή του) ισχυρό παίχτη, χαρακτήρισε εχθρικές χώρες, με τις οποίες η Ελλάδα παραδοσιακά κρατούσε φιλικές σχέσεις και εξασφάλιζε χρήσιμες ισορροπίες στη διεθνή σκακιέρα ανεξαρτήτως των συμμαχικών της δεσμεύσεων. Αποκόμιζε επίσης πολύτιμα οικονομικά οφέλη, όπως αυτά με την εισαγωγή φτηνής ενέργειας εν πρώτοις από τη Ρωσία και κατά δεύτερον από το Ιράν. Αυτός ο άνθρωπος έκλεισε και τις δύο αυτές πύλες επιλέγοντας να ταυτιστεί με τις τελευταίες τυχοδιωκτικές επιλογές των ΗΠΑ, αρχικά στην Ουκρανία και στη συνέχεια στη Μέση Ανατολή.
Με την ίδια λογική της «προσκόλλησης», η οποία ποτέ δεν έκανε καλό στη χώρα, κατέστησε την Ελλάδα «διάδρομο» των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων. Από πού κι ως πού μια ανεξάρτητη χώρα οικειοθελώς μετατρέπεται σε διάδρομο; Μόνο στην περίπτωση που λειτουργεί ως αποικία. Ως τέτοια, μοιραία δένεται και στον πολεμικό προσανατολισμό του αποίκου. Ο οποίος καθόλου τυχαία θα αρχίσει να «χτίζει» και πολεμικά πλοία στα ελληνικά ναυπηγεία. Προφανώς όχι για να αρμενίζουν στα νερά της μακρινής Παταγονίας.
Επειδή οι εξελίξεις έχουν τη δική τους λογική κι όχι του Μητσοτάκη, ο πρώτος λογαριασμός ήρθε κιόλας. Το ενεργειακό πλήγμα στην ευάλωτη ελληνική οικονομία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραίο. Στο μεταξύ το Ιράν έχει πετύχει μεγάλες ζημιές στην αμερικανο-ισραηλινή αλαζονεία, ενώ η Κίνα βγαίνει ακόμα ισχυρότερη οικονομικά και πολιτικά έχοντας δίπλα και τη Ρωσία, η οποία επωφελείται σημαντικά κέρδη.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η θέση της Ελλάδας είναι εξαιρετικά επισφαλής: ενώ στο εσωτερικό κυριαρχεί μια ευρείας κλίμακας διαφθορά, η οποία ξεκινά από την κεφαλή της πολιτικής πυραμίδας και απλώνεται σε ένα ιδιαίτερα μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσης, στις εξωτερικές σχέσεις της έχει μπλέξει άσχημα επιλέγοντας να ακολουθήσει άκριτα την πορεία της αμερικάνικης παρακμής.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος, για τον οποίο αναδεικνύεται ως εθνικό, και μάλιστα καραμπινάτο, το θέμα της εκ βάθρου ανατροπής του σημερινού συστήματος εξουσίας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει μέσα σε συνθήκες βαθιάς διαφθοράς και με όρους μαφίας. Δεν μπορεί επίσης να επιβιώσει με όρους αποικίας εξαρτημένης από μια ξιπασμένη αυτοκρατορία ρωμαϊκού τύπου.
Η Ελλάδα καταρρέει. Το μέλλον της πλέον δεν είναι αβέβαιο. Είναι βέβαιο. Και μόνο ακηδεμόνευτες πολιτικές πρωτοβουλίες, με σαφή προσανατολισμό την αναστήλωση της δημοκρατίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την εξασφάλιση διεθνών σχέσεων της αξιοπρέπειας, μπορούν να την ανασύρουν από το «πηγάδι του διαβόλου».
