Η Ευρωπαϊκή Ένωση άναψε το «πράσινο φως» για τα λεγόμενα νέα μεταλλαγμένα τρόφιμα, δηλαδή προϊόντα που προέρχονται από τις Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές (NGTs). Παρουσιάστηκε ως βήμα προόδου, ως απάντηση στην κλιματική κρίση και ως εργαλείο για πιο ανθεκτική γεωργία. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια βαθιά πολιτική επιλογή με ξεκάθαρους κερδισμένους: τις μεγάλες πολυεθνικές των σπόρων και των αγροχημικών.
Με τον νέο κανονισμό, η πλειονότητα αυτών των νέων γενετικά τροποποιημένων φυτών εξαιρείται από τους αυστηρούς ελέγχους που ίσχυαν μέχρι σήμερα για τους ΓΤΟ. Το πιο σοβαρό όμως είναι άλλο: καταργείται ουσιαστικά και η υποχρεωτική επισήμανση στα τρόφιμα. Ο πολίτης δεν θα γνωρίζει αν αυτό που βάζει στο πιάτο του προέρχεται από νέο μεταλλαγμένο φυτό. Χάνει δηλαδή το βασικό δικαίωμα της ενημέρωσης και της επιλογής.
Την ίδια ώρα, ο αγρότης οδηγείται σε ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση. Οι πατενταρισμένοι σπόροι και η συγκέντρωση ισχύος σε λίγες εταιρείες δημιουργούν ένα μοντέλο όπου ο παραγωγός δεν ελέγχει πια την παραγωγή του, αλλά λειτουργεί ως πελάτης πολυεθνικών. Η αυτάρκεια γίνεται εξαίρεση και η βιοποικιλότητα υποχωρεί μπροστά στο εμπορικό συμφέρον.
Η Ελλάδα, αντί να υπερασπιστεί τη μικρή οικογενειακή εκμετάλλευση, τα ΠΟΠ προϊόντα και τη μοναδική αγροτική της ταυτότητα, ακολούθησε τη γραμμή της ευρωπαϊκής απορρύθμισης. Σε μια χώρα που στηρίζεται στην ποιότητα, την αυθεντικότητα και την εμπιστοσύνη του καταναλωτή, αυτή η επιλογή μόνο ουδέτερη δεν είναι.
Γιατί όταν ο έλεγχος του σπόρου περνά σε λίγα χέρια, δεν αλλάζει μόνο η γεωργία. Αλλάζει η ίδια η έννοια της διατροφικής κυριαρχίας μιας χώρας. Και τότε το ζήτημα δεν είναι απλώς τι τρώμε, αλλά ποιος αποφασίζει για την τροφή μας, την παραγωγή μας, και τελικά για το ίδιο το μέλλον της εθνικής μας ανεξαρτησίας.
