Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Η δημοκρατία: αυτή η κουρελιασμένη ξεδοντιασμένη πόρνη, κατάντημα της μεταδημοκρατίας που μας προέκυψε ως στρέβλωση του πολιτικού αχταρμά ο οποίος κυριάρχησε τα τελευταία 35-40 χρόνια, ενός πολιτικού συστήματος που λειτουργεί με αυτοπροσδιορισμούς που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο όπου κατά γενική ομολογία, ακόμα και των πολύ μεγαλύτερων, αυτών που έχουν προσλαμβάνουσες από τα δύσκολα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, της προδικτατορικής περιόδου, αλλά και της εποχής της χούντας των συνταγματαρχών, τέτοια διακυβέρνηση δεν την έχουμε ξαναβιώσει ως κοινωνία. Το δυστύχημα είναι ότι δεν υπάρχει κάτι ικανό να ανατρέψει αυτή τη μαφιόζικη διακυβέρνηση.
Οι όροι προοδευτικός, αριστερός, δημοκρατικός είναι γράμματα κενά περιεχομένου στις μέρες μας. Είναι ταμπέλες που έχουν ξεμείνει σε διαλυμένα μαγαζιά, αραχνιασμένα από τον χρόνο, με ιδιοκτήτες και προσωπικό που τα κρατάνε για να μαζέψουν τα τελευταία ένσημα ώστε να πάρουν τη σύνταξή τους και ν’ αποσυρθούν σε ένα παλιό θέρετρο, ψάχνοντας για ανίδεους ακροατές παλιών επαναστατικών ιστοριών.
Ένας πατέρας ενός από τα δολοφονημένα παιδιά των Τεμπών, ο Πάνος Ρούτσι, βρίσκεται σε απεργία πείνας εδώ και λίγες μέρες μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, ζητώντας το αυτονόητο: την εκταφή του παιδιού του, προκειμένου να μάθει τα πραγματικά αίτια του θανάτου του! Δεν είναι καν σίγουρος αν τα υπολείμματα του κορμιού που του δώσανε ανήκουν όντως στον γιο του: «Εγώ αυτή τη στιγμή δεν ξέρω τι έχω θάψει», λέει. Το ίδιο ζητούν και σχεδόν όλες οι οικογένειες, εκτός από μερικές που ίσως αξιολογούν την κομματική τους επιλογή ανώτερη από την απώλεια…
Το εύλογο ερώτημα: αν όλα έχουν γίνει σωστά και νόμιμα κι αν ήταν όντως ένα τραγικό ατύχημα και τα έλαια σιλικόνης με ένα σατανικό τρόπο δημιούργησαν την πυρόσφαιρα η οποία έκαψε τα παιδιά, γιατί εμμονικά οι αρμόδιες αρχές αρνούνται το αναφαίρετο δικαίωμα των οικογενειών να μάθουν αν όντως ισχύει αυτό; Η άρνηση το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει τις υποψίες τους, οι οποίες επί της ουσίας δεν είναι υποψίες, αφού έχουν στα χέρια τους πορίσματα εμπειρογνωμόνων τα οποία καταρρίπτουν το κυβερνητικό αφήγημα.
«Ποιος σκοτώνει τον Πάνο Ρούτσι;
[Αναρωτιέται η Μαρία Καρυστιανού]
Στη δικτατορία που καταντήσαμε να ζούμε, ένας γονιός που έθαψε το παιδί του, το σκοτωμένο από κρατικές εγκληματικές ευθύνες και διαφθορά, κινδυνεύει να πεθάνει μπροστά στη Βουλή! Μπροστά στο κτήριο όπου ανάλγητοι παίζουν με τις τύχες μας και τις ζωές μας… Μπροστά στο κτήριο όπου ο Καραμανλής, ο Τριαντόπουλος και ο ΠΘ καταχειροκροτήθηκαν.
Όρθιοι χειροκροτητές καλοβολεμένοι γιόρτασαν τη νίκη της ασυλίας και της ατιμωρησίας, της κοροϊδίας. Χειροκροτήθηκαν και χαμογελούσαν που κατάφεραν να ξεφύγουν ξανά. Ούτε καν έρευνα! Τίποτα!
Από χθες το πρωί ένας χαροκαμένος πατέρας, καρδιοπαθής, στέκεται στο λιοπύρι, στο δρόμο… Δεν μπορεί να πάει σπίτι του. Το ορκίστηκε! Θέλει να μάθει την αλήθεια!
Θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια».
