Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Ο Γκύντερ Άντερς στην «Απαρχαίωση του ανθρώπου» (1956) είχε αναφερθεί προφητικά στο ότι βρισκόμαστε σε μια μετα-ιδεολογική εποχή. Η πολιτική στις μέρες μας δεν παράγει κανένα όραμα. Έχει καθαρά διαχειριστικό χαρακτήρα. Στις ομιλίες τους οι διάφοροι πολιτικοί, ακόμα κι αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί ή προοδευτικοί, δεν έχουν τίποτα ιδεολογικό να πουν. Τους ακούς και νομίζεις ότι βρίσκεσαι σ’ ένα παζάρι, σε μια ζωοπανήγυρη: «Εγώ δίνω 740 € βασικό μισθό» λέει ο ένας. «Εγώ θα δώσω 750 € και 50 € fuel pass» αντιπροτείνει ο άλλος. «Να βάλουμε και μερικές προληπτικές εξετάσεις» συμπληρώνει ο επόμενος. Ναι, κι ένα market pass μήπως και πας…
Κι όλα αυτά λες και μας τα δίνουν από την τσέπη τους και πρέπει να τους έχουμε και υποχρέωση! Σου παίρνουν από την αριστερή τσέπη 100 €, σου βάζουν στη δεξιά τσέπη 20 €, και θριαμβολογούν με τη γαλαντοσύνη τους! Μετά αρχίζουν εκείνες τις ακατάσχετες μπουρδολογίες, πασπαλισμένες με μερικές κοινότυπες σοφιστείες, αναμεμειγμένες με εσχατολογικές προβλέψεις ότι αν δεν τους ψηφίσουμε θα βρεθούμε στη λίθινη εποχή. Κάτι σαν σούπερ-μάρκετ ιδεών: λίγο πατρίδα, λίγο ανάπτυξη, λίγο προοδευτισμό, ένας πολιτικός αχταρμάς. Επεμβαίνουν και οι επικοινωνιολόγοι με τις περίτεχνες σαχλαμάρες τους για να μας δείξουν πόσο έξυπνοι και ατακαδόροι είναι οι φωστήρες τους, πετάνε και κάτι να κτυπήσουν το ευαίσθητο σημείο του μέσου έκπληκτου καναπεδομάχου μυγοχάφτη, και δένει η ιστορία.
Κι ενώ αυτοί επαίρονται για τις αυξήσεις του κατώτατου μισθού, ο πρωθυπουργός μας λέει ότι δεν έχει ζήσει ποτέ με 800 € και εύχεται να μη ζήσει – μάλιστα αυτά τα λέει όχι τώρα, αρκετά χρόνια πριν. Ο δε μεγαλοτραπεζίτης μάς λέει ότι οι οικονομικοί δείκτες των ελληνικών νοικοκυριών είναι καλύτεροι κι από της Φινλανδίας! Ζούμε σ’ έναν παράδεισο αλλά είμαστε τόσο μίζεροι που, όπως λέει κι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, δεν το αντιλαμβανόμαστε. Είναι δηλαδή θέμα αντίληψης το αν μας φτάνουν τα λεφτά ή όχι! Με δυο λόγια βάζεις το χέρι σου στην τσέπη κι ενώ δεν έχεις τίποτα λες στον εαυτό σου ότι αυτό είναι ιδέα σου και πρέπει να το ξεπεράσεις, αφού βρίσκεσαι σε μια χώρα με τόσο ήλιο και τόση θάλασσα. Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί τόσα χρόνια οι ηλίθιοι…
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα στον πλανήτη με τέτοιο πολιτικό προσωπικό. Μου είναι αδύνατο να συνειδητοποιήσω ότι κάποιοι μπορεί να λένε τόσες παπαρολογίες μαζεμένες και να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος στην κοινωνία που να τους επικροτεί. Δεν ξέρω και δεν είναι της ειδικότητας μου να πω, πώς ονομάζεται αυτό το σύνδρομο. Δεν ξέρω καν εάν μπορεί να δώσει κάποια ερμηνεία η επιστήμη πάνω σ’ αυτό το θέμα, ή εάν κι αυτή σηκώνει τα χέρια ψηλά!
