Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Ξύπνησα, άνοιξα το παράθυρο και μια μυρουδιά πλημμύρισε την κάμαρα μου. Ήταν τ’ αρώματα της άνοιξης που εμμονικά αντιστέκονται στους συφοριασμένους καιρούς μας. Τα πνευμόνια μου γίνηκαν σαν τεράστια αερόστατα που με σήκωσαν και με δραπέτευσαν στο γαλάζιο του ορίζοντα. Κοίταξα κάτω: όλα ήταν μικρά και ασήμαντα, αλλά ταυτοχρόνως και τόσο όμορφα…
Είναι κρίμα ένα τόσο ωραίο περιτύλιγμα, ένας πραγματικός παράδεισος, να έρχονται οι άνθρωποι με τα μικροσυμφέροντα ή τα μεγαλοσυμφέροντά τους και να το κάνουν κόλαση! Κάθε μέρα προσπερνάμε εικόνες τόσο όμορφες και ούτε που τις βλέπουμε. Μας είναι αόρατες: έχουν τοποθετήσει περιμετρικά από το οπτικό μας πεδίο οθόνες οι οποίες σε 24ωρο βάση μας δείχνουν νούμερα, υποχρεώσεις, φονικά, πολέμους και δυστυχίες.
Προχωράμε με κομμένη την ανάσα, σχεδόν τρέχοντας μήπως προλάβουμε, χωρίς να ξέρουμε τι, τα πόδια πάνε μηχανικά το σώμα, ένας φυτεμένος φόβος είναι το καύσιμο της κίνησής μας, ολοκληρωτικά τηλεκατευθυνόμενοι από τους ανθρωποβοσκούς, που αυτοί ξέρουν πολύ καλά πού μας κατευθύνουν. Προορισμός το μαντρί των εκλογών, όπου εμείς αποφασίζουμε «ελεύθερα» σε ποιον θα αναθέσουμε να κατακρεουργήσει τα όνειρά μας, και μετά τσιμουδιά για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, επειδή ο κυρίαρχος λαός έχει ορίσει τον εκπρόσωπό του, επειδή είμαστε ο αφέντης λαός της μίας στιγμής ή μάλλον της μίας οπής…
Τα τηλεμαγειρεία της αποβλάκωσής μας, αλλά και τα κομματικά μαντριά, εγκαθιστούν μέσα μας την τρομοκρατία των διλημμάτων – μια από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες μορφές φασισμού. Σε δείχνουν με το δάκτυλο: εσύ φταις γιατί βγήκε αυτός, εσύ φταις γιατί δεν βγήκε ο άλλος, εσύ που δεν ψηφίζεις φταις για αυτούς που βγήκανε και γι’ αυτούς που δεν βγήκανε. Τα τηλεκοπάδια διχασμένα αλληλοτσακώνονται, είναι έτοιμοι να ξεθάψουν το τόμαχοκ του πολέμου για τα συμφέροντα του ποιος θα τους θυσιάσει καλύτερα.
Οι εκλογές απ’ ό,τι ακούγεται θα πάνε προς το φθινόπωρο, μάλιστα κυκλοφορεί και συγκεκριμένη ημερομηνία. Μπορεί και να υπάρχει αλήθεια, αν σκεφτούμε ότι τα υπό ίδρυση κόμματα τρέχουν να ανακοινώσουν την ιδρυτική τους διακήρυξη. Όσο περνάει ο καιρός τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, όσο και να παλεύουν οι σανοδιακινητές: η κυβέρνηση παράγει περισσότερα σκάνδαλα απ’ όσα μπορούν να καταναλώσουν οι σανοφάγοι.
Οι λύσεις που σου προσφέρονται από τα πάνω να είσαι σίγουρος ότι εξυπηρετούν μόνο τους επάνω. Η φυτεμένη λογική της επιλογής του λιγότερου κακού, το μόνο που έχει σαν αποτέλεσμα είναι πάντα μία λιγότερο ή περισσότερο κακιά λύση. Μόνο τα ακηδεμόνευτα κινήματα βάσης θα μπορούσαν να είχαν μια κάποια ελπίδα, ότι κάτι θα μπορούσε ν’ αλλάξει. Αλλά αυτό θα προϋπέθετε μια κοινωνία διαφορετική, απαλλαγμένη από τον καρκίνο του παρτακισμού και της υπερκατανάλωσης, όπου η μόνη αξία θα είναι η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη.
Η μόνη ρεαλιστική προσέγγιση γι’ αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται θα παραμένει η δημιουργία του ανέφικτου ως η μόνη εφικτή λύση.
