πολιτισμός

Ο αγέραστος Κώστας Μπαλάφας, κορυφαίος φωτογράφος αυτού του τόπου, έχει ένα σπουδαίο έργο που εστιάζει στα πρόσωπα των απλών ανθρώπων του αγώνα και του μόχθου, ιδιαίτερα εκείνων που κατάγονται από τα απομακρυσμένα χωριά της Ηπείρου, απ’ όπου και η καταγωγή του. Συγκλονιστικό δείγμα αυτής της δουλειάς με θέμα το «Αντάρτικο στην Ήπειρο» παρουσιάζεται από χθες στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο της οδού Πειραιώς).

Charles Burns: X’ed Out. 56 σελίδες, Pantheon Books, 2010.

Μια ιστορία για τη ζωή και το νόημά της, όπως αυτό αναδεικνύεται μέσω της βίωσης και επιβίωσης καταστάσεων, όπως η απώλεια, η αρρώστια και ο θάνατος, ερμηνεύουν η Βάνα Πεφάνη και ο Κυριάκος Κοσμίδης για 30 παραστάσεις στον χώρο πολιτισμού @Ρουφ. Τα κείμενα του έργου Ο δικός μας ελέφαντας γεννήθηκαν αυτοσχεδιαστικά από τους ερμηνευτές του με βάση αληθινές ιστορίες.

Όταν η ιστορία της πολιτικής γράφεται από πάνω προς τα κάτω, τότε πρωταγωνιστές είναι πάντα όσοι ανήκουν ή κινούνται στο κοινωνικό εποικοδόμημα. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, στρατηγοί, συνταγματάρχες κ.λπ. Το ίδιο ισχύει και με την ιστορία της μουσικής. Όταν γράφεται από πάνω, πρωταγωνιστές είναι πάντα όσοι ανήκουν ή κινούνται στο εποικοδόμημα, με σπουδές, γνωριμίες, πλάτες, διασυνδέσεις και δημόσιες σχέσεις. Όχι πως όσοι ανήκουν στο εποικοδόμημα δεν είναι κι αυτοί πρωταγωνιστές της ιστορίας (πολιτικής, μουσικής κ.λπ.), αλλά, σίγουρα, δεν είναι μόνον αυτοί όπως τους παρουσιάζει το σύστημα.

Βραδιά λόγου και μουσικής με τον Στέλιο Ελληνιάδη και τους «Χι Πσι», αφιερωμένη στον Μανώλη Χιώτη και τον Μίκη Θεοδωράκη.

Του Κωνσταντίνου Πουλή. Να μη νομισθεί ότι ανήκω σε αυτούς που δεν έχουν ποτέ επισκεφθεί την Ακρόπολη. Την έχω επισκεφθεί και, μάλιστα, δύο φορές. Περίμενα και τις δύο κάτι να συμβεί. Να ανατριχιάσω, να σφιχτεί το στομάχι μου, να λιγοθυμίσω. Σου λέει: «νωθρά τα μάτια που δε δακρύζουν». Εγώ λοιπόν τίποτα. Πέτρες, ντουβάρια, τίποτα. Κανάτια, αρχαία κουζινικά, τίποτα. Αγάλματα, πισινοί, πλεξούδες, τίποτα. Δεν ένιωσα άσχημα, ευτυχώς, γιατί ξέρω τον λόγο: Η Ακρόπολη είναι ψυχρή και μπανάλ. Είναι, μάλιστα, σύμβολο της υποτίμησης του πολιτισμού μας.