Η άγρια καταστολή των συνεχιζόμενων μαζικών αντικυβερνητικών διαμαρτυριών στα Τίρανα και αλλού δεν έχει θέσει σε αμφισβήτηση από τις ΗΠΑ και την Αμερικανική Πρεσβεία τη θέση του Ράμα – σε αντίθεση με την καταδίκη του «κακού» Σέρβου ομόλογού του. Επίσης στο εσωτερικό, όπως μας πληροφορούν φίλοι από τα Τίρανα, ο Ράμα διατηρεί τις επαφές του με το αντιπολιτευόμενο Δημοκρατικό Κόμμα, του οποίου στελέχη έχει διορίσει στον κρατικό μηχανισμό. Φαίνεται ότι η σύμπραξη αυτή ενισχύει ουσιαστικά τα κανάλια μέσα από τα οποία ελέγχει το κόμμα του και σχεδόν όλον τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Παράλληλα, αναφαίνεται ότι μια πιθανή πτώση του θα συμπαρασύρει όλο το δικομματικό πολιτικό σύστημα, το οποίο «αλληλοκρατιέται» με την καθυστέρηση παραπομπής στελεχών της διοίκησης και πολιτικών στην Ειδική Εισαγγελία και στο Ειδικό Δικαστήριο κατά της Διαφθοράς.
Σημαντικό γεγονός όμως αποτελεί η σύμπραξη όλων σχεδόν των συνιστωσών του κινήματος διαμαρτυρίας για την προετοιμασία μιας μεγάλης συγκέντρωσης στα Τίρανα στις 28 Νοεμβρίου, ημέρα της εθνικής ανεξαρτησίας της Αλβανίας. Σε αυτήν καλείται να συμμετάσχει μαζικά και η διασπορά. Η προετοιμασία επί έναν ολόκληρο μήνα πιθανόν να συμβάλει σε μια ουσιαστικότερη ενότητα η οποία, ευελπιστούν πολλοί, μπορεί να διευκολύνει έως και ενιαία πολιτική έκφραση.
Στο μεταξύ το καθεστώς Ράμα βρήκε άλλον έναν τρόπο ενίσχυσης της απέλπιδας προσπάθειας πάταξης της «ανταρσίας»: πλέον όσοι διαδηλωτές παίρνουν μέρος σε κινητοποιήσεις που «εξελίσσονται βίαια» θα επιβαρύνονται με πρόστιμο 5.500 ευρώ (το εξαπλάσιο του μέσου αλβανικού μισθού), ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν συμμετέχουν σε επεισόδια! Ο Ράμα, που έχει ανακαλύψει διαδοχικά ελληνική, ρωσική και ιρανική υποκίνηση της διαμαρτυρίας, δήλωσε ότι εμπνεύστηκε την επιβολή προστίμου από παρόμοιο διάταγμα του Μακρόν. Επιτέλους, έγινε Ευρώπη και η Αλβανία…
Γ.Κ.
Σε επόμενο φύλλο: Συνέντευξη στον Δρόμο του δρα Αιμίλιου Τσίκα, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων, για τις πολιτικές εξελίξεις. Χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Το κρίσιμο ζήτημα είναι εάν η ευρωπαϊκή πολιτική διεύρυνσης εφαρμόζει με συνέπεια τις αρχές που η ίδια επικαλείται. Εάν η πρόοδος στις διαπραγματεύσεις αξιολογείται κυρίως με βάση την ταχύτητα υιοθέτησης νομοθεσίας ή τη συνεργασία της εκάστοτε κυβέρνησης, χωρίς αντίστοιχα αυστηρό έλεγχο της εφαρμογής των κανόνων, τότε υπάρχει κίνδυνος η διαδικασία να εκληφθεί ως πολιτική επιβράβευση της πάση θυσία σταθερότητας»…
