Η «Μόσχα» στην οποία αναφέρεται η ηθοποιός Χρύσα Γούτου δεν είναι η Μόσχα η πρωτεύουσα της Ρωσίας, αλλά μια άλλη Μόσχα. Φανταστική… Είναι αυτή της θεατρικής παράστασης «Μόσχα δεν υπάρχει πια» που θα παρουσιαστεί από τις 9 Νοεμβρίου και για δέκα παραστάσεις στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Με αφετηρία τις «Τρεις Αδελφές» του Άντον Τσέχωφ, η παράσταση μας μεταφέρει σε μια στάση λεωφορείου, όπου φτάνουν οι τρεις ηρωίδες: η Ιρίνα, η Όλγα και η Μάσα. Κουβαλούν όλα τους τα πράγματα με την απόφαση να φύγουν για πάντα. Περιμένουν το λεωφορείο για τη Μόσχα. Κι αν αυτό δεν έρθει ποτέ; Κι αν τελικά η Μόσχα δεν υπάρχει;
Όπως σημειώνεται, «η δραματουργία του Τσέχωφ συναντά ένα νέο κείμενο, και σταδιακά η γνώριμη αφήγηση ραγίζει. Στην καρδιά της παράστασης βρίσκεται η γυναίκα: η προσδοκία, η επιθυμία που περιμένει να εκπληρωθεί, η ανάγκη να ξεφύγει από τον εγκλωβισμό που πονά. Μιλά για την αναζήτηση ενός τόπου που δεν καταπιέζει, δεν τραυματίζει και δεν σκοτώνει, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Για τις ζωές που αναβάλλονται. Για όσα κληρονομούν και όσα κουβαλούν τα γυναικεία σώματα. Και για τη στιγμή που η υπόσχεση ενός καλύτερου τόπου φτάνει στα χείλη, με μια μικρή αλλά σημαντική φράση: “Ως εδώ”…»
Η Χρύσα Γούτου ερμηνεύει τον ρόλο της Ιρίνα και μας μιλά για τα όσα αποκόμισε η ίδια από τη συμμετοχή της. Όπως θα δείτε διαβάζοντας τις γραμμές που ακολουθούν, η ερμηνεία του ρόλου είναι μια δυναμική διαδικασία και φωτίζει και το έργο του Τσέχωφ κάτω από ένα άλλο φως.
«Μόσχα δεν υπάρχει πια». Θα μπορούσατε να μας πείτε τι σηματοδοτεί ο τίτλος της παράστασης;
Ο τίτλος της παράστασης σηματοδοτεί την επιτακτική ανάγκη να επιστρέψουμε στο παρόν, να δράσουμε συνειδητά δημιουργώντας εκ νέου μια ζωή, χωρίς φόβο και με περισσότερη τρυφερότητα. Η πίστη σε κάτι ιδεατό και μακρινό κατεδαφίζεται. Η Μόσχα είναι το εδώ και το τώρα μας. Ο τίτλος είναι περισσότερο μια προτροπή προς δράση, κίνηση και λιγότερη αδράνεια ή αναβλητικότητα. Σηματοδοτεί την ανάγκη για γείωση, πράξη και απομάκρυνση από το μούδιασμα της ματαίωσης που έχει συχνά η καθημερινότητά μας.
«Η “Μόσχα” είναι ένας τόπος που χωράει τον καθένα από εμάς. Μόνο που μάλλον χρειάζεται ακόμη πολύς κόπος για να φτιαχτεί», διάβασα στο σκηνοθετικό σημείωμα. Θα μπορούσατε να μας πείτε λίγο περισσότερα για τη Μόσχα που αναζητούν οι ηρωίδες;
Η Μόσχα που αναζητούν οι τρεις ηρωίδες είναι μια εκδοχή ζωής που ο καθένας μας λαχταρά να βιώσει. Ζούμε σε μια εποχή που δεν είναι τίποτα δεδομένο, και όλα για να συμβούν χρειάζονται απεριόριστο κόπο. Η Μόσχα που ονειρεύονται είναι ένας τόπος που η κοινωνία δεν είναι γεμάτη πληγές και οι άνθρωποι δεν έχουν τόσα αγκάθια. Είναι δρόμος που δεν κρατάς την ανάσα σου από τον φόβο, δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου διαρκώς, μπορείς να αποτύχεις και να μην καταστραφείς. Είναι ο τόπος που επιτέλους μιλάς ανοιχτά, μοιράζεσαι, συνδέεσαι και εκτιμάς σε βάθος τη ζωή, τις μικρές χαρές, τις λύπες, τους ανθρώπους. Χωρίς φόβο, στρες, καχυποψία, δεύτερες σκέψεις. Η Μόσχα των ηρωίδων είναι φως, αγκαλιά και αλληλεγγύη.
Σε ποιον βαθμό σχετίζεται η παράσταση με τις «Τρεις αδελφές του Τσέχωφ»;
Η αφετηρία μας, η μελέτη και η έρευνά μας ξεκίνησε από τις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ. Υπάρχουν αναφορές, πρόσωπα που σατιρίζονται από το έργο. Αλλά δεν μείναμε εκεί. Το κείμενο που δημιουργήθηκε μέσα από αυτοσχεδιασμούς, προσωπικές καταθέσεις και πήρε μορφή μέσα από τη γραφή του Σταύρου Μόσχη είναι η συνέχεια από το τέλος του έργου του Τσέχωφ. Η Όλγα, η Μάσα, η Ιρίνα τοποθετούνται πλέον σε μια νέα πραγματικότητα. Παίρνοντας τη ζωή στα χέρια τους, βρίσκονται σε μια στάση λεωφορείου στη μέση του πουθενά με την ελπίδα να φτάσουν στη Μόσχα. Να πραγματωθούν τα όνειρά τους και να ξεφύγουν από τους εφιάλτες τους. Οι «Τρεις αδελφές» είναι το όχημα που μας έδωσε την ώθηση να ψηλαφίσουμε τι μπορεί να συμβεί στο μετά.
Ο δικός σας ρόλος στο έργο ποιος είναι, και σε ποιο βαθμό εκφράζει δικές σας σκέψεις;
Ο ρόλος μου στο έργο είναι η Ιρίνα. Ένα πλάσμα ζωντανό και θερμόαιμο, γεμάτο προσδοκίες για τη ζωή. Υπάρχουν πτυχές της Ιρίνα που με εκφράζουν και χαίρομαι που τη «συναντάω» στις πρόβες. Κουβαλά αυτός ο χαρακτήρας, με τον τρόπο που δομήθηκε, ένα βαρύ φορτίο που είναι συχνά στενάχωρο. Παλεύει με τον πανικό και τις ανασφάλειές της αλλά δεν φαίνεται να παραιτείται, και αυτό μου φαίνεται σπουδαίο. Τη θαυμάζω γιατί έχει όνειρα, τα φωνάζει, μιλά χωρίς δεύτερες σκέψεις, έχει θέληση και θέλει να διαφυλάξει τη ζωντάνια της. Γι’ αυτό ίσως λαχταράει να φύγει μακριά.
Ποια θα λέγατε πως είναι η δική σας «Μόσχα»;
Η δική μου Μόσχα είναι ένα μέρος που περπατάς άφοβα τη νύχτα χωρίς κλειδιά ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Βγαίνεις μόνη στα μπαρ το βράδυ και κανείς δεν εισέρχεται ενοχλητικά στον χώρο σου. Ο ύπνος είναι ελαφρύς και κανείς δεν έχει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Ζεις γεμάτος ελπίδα και έχεις πίστη στους ανθρώπους. Αγκαλιάζεσαι πιο συχνά.
Φυσικά, δεν μένεις σε μικρούς ταπεινούς στόχους. Μπορείς να κάνεις όνειρα, τεράστια και τρελά όνειρα που τα κυνηγάς και έχεις την πεποίθηση ότι θα τα καταφέρεις. Τρως τέλεια φαγητά και φοβερά γλυκά. Ταξιδεύεις, υπάρχει χρόνος για δραστηριότητες, περιπέτεια, φίλους και αγάπη. Δουλεύεις σε μια δουλειά που σου αρέσει και σου δίνει χρήματα που αρκούν για μια ζωή ποιοτική χωρίς μίζερες στερήσεις. Όλοι γελούν γάργαρα στη Μόσχα μου, και το παιδάκι μέσα μου χοροπηδάει ευχαριστημένο.
INFO
Σύλληψη – Κείμενο – Σκηνοθεσία: Σταύρος Μόσχης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρίνα Σηφάκη
Δραματουργία: Σταύρος Μόσχης, Μαρίνα Σηφάκη
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Γιώργος Χρυσικός
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου
Επιμέλεια κίνησης: Αναστασία Τέη
Σχεδιασμός φωτισμών: Εμμανουέλα Κρίσιλια
Φωτογραφίες: Αγάπη Καλογιάννη, Φανούριος Καζάκης
Ερμηνεύουν οι: Χρύσα Γούτου, Αμαλία Διακάκη, Δέσπω Πύρτσιου
Η παράσταση «Μόσχα δεν υπάρχει πια» ανεβαίνει για 10 μόνο παραστάσεις στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, από τις 9 Νοεμβρίου 2026, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
