Η συζήτηση για το επίπεδο του «κράτους δικαίου» στην Ελλάδα, που έγινε στη Βουλή στις 16/4, ανέδειξε ορισμένα σημαντικά ζητήματα.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει (σε συσχετισμούς, μορφές, συμμαχίες, γεωπολιτικά και πολιτικά δεδομένα), ο ελληνικός πολιτικός κόσμος –όπως αυτός εκπροσωπείται στην παρούσα Βουλή– αδυνατεί να αντιμετωπίσει, ή κάνει ότι δεν βλέπει, το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας, που οξύνεται υπέρμετρα. Σαν να νοιάζεται αποκλειστικά για την αναπαραγωγή του, κι ας διαλύεται οικονομικά και κοινωνικά ο ιστός της χώρας. Στην ουσία έλειψε τελείως από την όποια συζήτηση στην Βουλή η σύνδεση της έλλειψης ή κρίσης του σημερινού «κράτους δικαίου» με τους γενικούς όρους επικυριαρχίας στη χώρα, με το μεταπρατικό μοντέλο της «χώρας-κόμβου», με τις μνημονιακές δεσμεύσεις, με την εθελόδουλη προσκόλληση σε ΗΠΑ-Ισραήλ-ΝΑΤΟ.
Αντίθετα, όλες οι δυνάμεις κινήθηκαν στην τροχιά ενός προεκλογικού σκηνικού και στις ανάγκες που αυτό δημιουργεί για κάθε κομματικό σχηματισμό. Διότι, ενώ ο Μητσοτάκης και το καθεστώς του είναι με τις πλάτες στον τοίχο, αφέθηκε τόσο καιρό να περνά και στην επίθεση ακόμα, έχοντας τον έλεγχο της Βουλής, των επιτροπών της, της ανώτατης δικαστικής εξουσίας και της πλειοψηφίας των ΜΜΕ. Κι όχι μόνο: ενώ κλυδωνίζεται από 3 μεγασκάνδαλα (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ), ενώ σκάει και το επεισόδιο Λαζαρίδη (για το οποίο ο Μητσοτάκης δεν είπε ούτε λέξη), ενώ αναμένονται νέες δικογραφίες από την ευρωπαϊκή εισαγγελία, ενώ η Λέσβος είναι στο πόδι, ενώ οι τιμές και ο πληθωρισμός αναμένεται να πάρουν δραματικές για την κοινωνία διαστάσεις και λόγω πολέμου (και εμπλοκής της χώρας σε αυτόν)… ο Μητσοτάκης συνέχιζε το βιολί του («όλα καλυτερεύουν στη χώρα∙ το ρουσφέτι και κλεψιά είναι διαχρονικό πρόβλημα, τι φωνάζετε∙ πάμε και για άλλες αλλαγές Συντάγματος και εκλογικού νόμου∙ είμαστε δύναμη σταθερότητας»). Η δε «αντιπολίτευση», τον χαβά της: «Θα τα πούμε στις εκλογές, όποτε τις κάνεις θα σε νικήσουμε». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γίνεται μια απόπειρα να στηθεί ένα σκηνικό μονομαχίας Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη, χωρίς μεγάλη απήχηση.
Ο Μητσοτάκης για πολλούς λόγους διαλέγει την οδό της κλιμάκωσης και της πόλωσης: π.χ. την ίδια στιγμή που διεξάγονταν η συζήτηση η αστυνομία εισέβαλε χωρίς πολλές διαδικασίες στη Φιλοσοφική Σχολή Αθήνας, που ήταν κλειστή για διακοπές του Πάσχα, για να αδειάσει δυο-τρία στέκια. Επίσης νοιάζεται πάρα πολύ να προστατέψει ένα μεγάλο μέρος της υπόδικης πλευράς του καθεστώτος του (αλλά και του ίδιου του Μαξίμου) από πιθανές διώξεις. Διαλέγει το δρόμο της κλιμάκωσης και επειδή είναι στριμωγμένος, κάνοντας την εκτίμηση ότι οι αντίπαλοί του είναι κατακερματισμένοι, απροετοίμαστοι, ότι οι συσχετισμοί δεν έχουν τροποποιηθεί σε εκλογικό επίπεδο με δραστικό τρόπο. Ίσως υπολογίζει περισσότερο την εσωτερική αντιπολίτευση και τις διεργασίες στον χώρο της Δεξιάς.
Τι κάνει επί της ουσίας; Ανακοινώνει την τρίτη θητεία του Στουρνάρα ως διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, σε μια κρίσιμη στιγμή, όπου αλλάζουν οι ροές και οι χρηματοδοτήσεις στην Ε.Ε. Στηρίζει με κάθε τρόπο το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα προωθεί τις σχέσεις με τη Γαλλία (βλέπε και επίσκεψη Μακρόν σε λίγες μέρες). Προσπαθεί δηλαδή να κινηθεί «επί του πλαισίου», εκτελώντας συμβόλαια, καλύπτοντας τα νώτα του. Τα «δεν εκβιάζομαι από κανέναν» (για αναφορές του ισραηλίτη επιχειρηματία Ντίλιαν, που τον αποκάλεσε Νίξον του Μαξίμου, ότι η πώληση του Predator έγινε απευθείας στην κυβέρνηση) και τα «να μην κρατά η ευρωπαϊκή εισαγγελία μια παράταξη και τους βουλευτές της ως ομήρους», δείχνουν τους πραγματικούς πονοκεφάλους του Μητσοτάκη. Αλλά «τα σκυλιά είναι δεμένα» σχετικά με την αντιπολίτευση, τα πυρά της οποίας είναι εντελώς προσχηματικά και άσφαιρα.
Η συστημική αδιαφορία για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας, ο βούρκος στον οποίο κινείται το πολιτικό σύστημα, το στημένο προεκλογικό σκηνικό και η ανακατωσούρα γύρω από μια ανακύκλωσή του, διαμορφώνουν και τον απαραίτητο οδοδείκτη για μια άλλη πορεία της κοινωνίας, του λαού, της χώρας: Συστηματική ενασχόληση και προσπάθεια για εναλλακτική στο συνολικό υπαρξιακό πρόβλημα. Συγκρότηση του λαού σε υποκείμενο. Γενικός εκδημοκρατισμός και κινητοποίηση για την επιβίωση-διαβίωση-αναπνοή της κοινωνίας (απέναντι στα μέτρα που έρχονται ως κύματα συνεπειών του πολέμου). Απεμπλοκή της χώρας από πολέμους ΗΠΑ-Ισραήλ και αντιμετώπιση των απειλών της επεκτατικής Τουρκίας – για να μην ξεχνιόμαστε.
Με δυο λόγια: Οικοδόμηση συνολικής, ουσιαστικής διεξόδου. Οικοδόμηση όρων μιας εναλλακτικής!
