Το πιο εντυπωσιακό όσων συμβαίνουν είναι ο επιβαλλόμενος αποπροσανατολισμός και η παρεπόμενη αδυναμία ιεράρχησης και διάκρισης ανάμεσα σε δευτερεύοντα, επιφανειακά, κατασκευασμένα σημεία/εικόνες/στιγμιότυπα, και σε ουσιαστικά, πρωτεύοντα, καθοριστικά, προετοιμαζόμενα και άκρως επικίνδυνα.
Τώρα μάλιστα που έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο, όλα τα τύμπανα βαράνε μαζί ώστε να αποσπαστεί η προσοχή από τα μείζονα και ουσιαστικά, και να στραφεί στις ειδικές στοχεύσεις, στα κουτσομπολιά, στις μεταγραφές, στα ποσοστά κ.ο.κ. Θα δοκιμαστούν έντονα η σοβαρότητα, η κριτική σκέψη, η αναγκαία ιεράρχηση. Το πιθανότερο είναι να αλλοιωθούν οι ανάγκες και η τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια, και να λειτουργήσει ξανά η εκλογική διαδικασία ως εκτονωτικός μηχανισμός μέσω αυταπατών και ψεύτικων υποσχέσεων.
Να αναφέρουμε εντελώς ενδεικτικά ορισμένα μόνο από τα μείζονα που ηθελημένα τα κρατούν σε δεύτερο πλάνο:
- Ο πόλεμος σιγά-σιγά μεταφέρεται στη Μεσόγειο και στις ελληνικές θάλασσες. Η υπόθεση του ουκρανικού ντρόουν στη Λευκάδα δεν είναι δευτερεύουσας σημασίας. Η «Καθημερινή» είχε άρθρο με τίτλο «Αθήνα προς Κίεβο: Μαζέψτε όλα τα drones». Δηλαδή καθαρή ομολογία ότι κυκλοφορούν κι άλλα (πόσα;) στις ακτές μας, έτοιμα να κτυπήσουν διερχόμενους ρωσικούς στόχους…
- Ο νόμος που ετοιμάζει η επεκτατική Τουρκία, με τα όρια της «Γαλάζιας Πατρίδας», σημαίνει ότι πλέον θεσμοθετείται το σκηνικό όποιου επεισοδίου θα σχεδιάσει η Άγκυρα σε βάρος της κυριαρχίας της χώρας. Νομοθετεί επί ελληνικής επικράτειας και επιβάλλει την κλοπή της κυριαρχίας της Ελλάδας. Το πολιτικό σύστημα σφυρίζει αδιάφορα, αφού «πρέπει να προσαρμοστούμε γιατί η Τουρκία έχει τη στήριξη μεγάλων συμμάχων, τι να κάνουμε; πόλεμο;». Όντως, η Τουρκία έχει πλάτες: Γερμανία και Ε.Ε. τη στηρίζουν. Η Φον Ντερ Λάιεν δήλωσε ευθαρσώς ότι «είναι συγκλίνοντα τα συμφέροντα Ε.Ε. και Τουρκίας». Σε κίνηση κατευνασμού, η Αθήνα απέσυρε τους Πάτριοτ από Κάρπαθο και Διδυμότειχο. Να δούμε τι άλλο μας έρχεται, διότι αυτό που θα νομοθετήσει η Τουρκία είναι σκληρότερο από το casus belli του 1995, χειρότερο από το γκριζάρισμα των Ιμίων και από το επεισόδιο στην Κάσο. Ίσως να συγκρίνεται με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και κατοχή του 40% του εδάφους της, που όλοι σήμερα ουσιαστικά αποδέχονται σαν τετελεσμένο. Οι κόμποι φτάνουν στο χτένι.
- Στη Δυτική Μακεδονία ανατινάζονται οι εγκαταστάσεις των λιγνιτωρυχείων, με προφανή σκοπό να μην μπορέσουν να ξαναλειτουργήσουν εφόσον υπάρξει ανάγκη. Και υπάρχει ήδη ανάγκη με όσα γίνονται (καύσιμα, πόλεμοι για το πετρέλαιο, κυρώσεις κ.ά.). Πρόκειται για εθνικό έγκλημα καταστροφής των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας. Η ΔΕΗ ιδιωτικοποιείται και χαρίζει φιλέτα σε επιχειρήσεις «πράσινης» ενέργειας, ενώ όλοι οι χώροι λιγνιτωρυχείων θα χρησιμοποιηθούν (λένε) για κατασκευή data center… που είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρα και απαιτούν τεράστιες ποσότητες νερού για ψύξη.
- Αν στην ανατίναξη των εγκαταστάσεων ηλεκτροπαραγωγής προστεθεί η συστηματική εξόντωση ειδικά της κτηνοτροφίας (σφαγή των κοπαδιών), συμπληρώνεται μια εικόνα πραγματικής ανατίναξης του πλουτοπαραγωγικού δυναμικού της χώρας, μετατροπής της σε χώρο υπηρεσιών, κόμβο πολλαπλών αποικιακών λειτουργιών, τουριστικό θέρετρο. Βάση στη Σούδα, Ριβιέρα στην Αττική, Αλεξανδρούπολη ορμητήριο, Καβάλα ταφή διοξειδίου. Ήπειρος σε εγκατάλειψη (καμία γέννηση στους περισσότερους δήμους της κατά τους 2 πρώτους μήνες του 2026). Για να μην μιλήσουμε για τα φαινόμενα της μαφιοποίησης, που απλώνονται σαν λεκές.
Το μήνυμα που έστειλαν τα «μικρά Τέμπη» της Ηλιούπολης δεν ξέρουμε πόσοι υπεύθυνοι το άκουσαν, κι αν νοιάζονται για τη ματαίωση του μέλλοντος της νέας γενιάς. Αφού δεν νοιάζονται (διότι πλουτίζουν) για τη διάλυση και ιδιωτικοποίηση των υποδομών, του εκπαιδευτικού συστήματος, της υγείας, θα νοιαστούν για τέτοια μηνύματα; Θα «μπαζώνουν» διαρκώς. Θα χλευάζουν αλαζονικά κάθε απαίτηση για εκδημοκρατισμό, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων.
Το καρτελοποιημένο πολιτικό προσωπικό, που υπηρετεί πιστά το μεταπρατικό εξαρτημένο εκμεταλλευτικό και ληστρικό σύστημα, βρίσκεται μεν χωρίς λαϊκή συναίνεση, αλλά προσπαθεί να ξεπεράσει την κρίση του μέσα από μια ανακύκλωση-αναπροσαρμογή του (πιθανά μέσω κυβερνήσεων συνεργασίας, ειδικού σκοπού κ.λπ.). Νοιώθει ότι δεν απειλείται από ένα συγκροτημένο πολιτικό κοινωνικό ρεύμα/κίνημα. Η αλαζονική του στάση δείχνει ότι δεν συναισθάνεται το βάθος της Υπαρξιακής Κρίσης που έχει τυλίξει τη χώρα.
Ο μεν Μητσοτάκης κατσικώνεται και εκμεταλλεύεται τον κατακερματισμό και την ανυπαρξία αντιπολίτευσης (κινδυνεύει από το εσωτερικό της Ν.Δ.), οι δε «αντιπολιτευόμενοι» τσακώνονται για το ποιος «θα νικήσει τον Μητσοτάκη». Και ύστερα; Μα δεν υπάρχει ύστερα (που λέει και το τραγούδι). Η συνταγή είναι: ό,τι εξυπηρετεί τους ολιγάρχες, ντόπιους και διεθνείς, ό,τι μαγειρέψουν τα εξαρτημένα ΜΜΕ, ό,τι μπαζώσει η «Δικαιοσύνη», ό,τι πουν οι Πρεσβείες. Η αποικία πρέπει να στερείται Πολιτικής, Δημόσιου Χώρου και Κυριαρχίας. Πρέπει να διέπεται από «πρόβλημα λαού». Να μην υπάρχει λαός συγκροτημένος σε σώμα.
Με μια έννοια, το κύριο ζήτημα είναι το «πρόβλημα λαού». Άλλως, το πώς απαντιέται ουσιαστικά και με ποιες προϋποθέσεις το Κενό Υποκειμένου και το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Η αντίσταση στη γενική κατρακύλα είναι πρώτιστο καθήκον. Η αντίσταση μπορεί να πάρει πολλές μορφές και να εκφραστεί με πολλούς τρόπους. Είναι όμως αναγκαία, και πρωτίστως πνευματική. Ο στόχος του συστήματος είναι το μυαλό!
