Εν τέλει, μετά από μια μακρά περίοδο συζητήσεων, διεργασιών, και διαρκών μπρος-πίσω για το αν και πότε θα ανακοινωθεί, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού παρουσιάστηκε. Την Πέμπτη 21 Μαΐου, στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης, έγινε η ιδρυτική εκδήλωση του νέου πολιτικού φορέα με την ονομασία «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Την εκδήλωση προλόγισαν ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός και η ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου, ενώ προβλήθηκαν μηνύματα στήριξης από πολίτες, ανθρώπους διαφόρων κλάδων και Έλληνες του εξωτερικού, δείχνοντας ότι υπάρχει μια σαφής στόχευση και ενδιαφέρον του νέου κομματος και προς την ομογένεια.
Η αίθουσα γέμισε, υπήρξαν χειροκροτήματα και συνθήματα, όμως το κλίμα δεν είχε την ένταση που ίσως θα ήταν αναμενόμενη, με βάση την προβολή που είχε προηγηθεί και τη συζήτηση που είχε ανοίξει γύρω από το νέο εγχείρημα, ενώ ούτε έξω από το Ολύμπιον υπήρξε ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός ανθρώπων που να παρακολουθεί την εκδήλωση.
Από το ακροατήριο φάνηκε πως το κόμμα αντλεί στήριξη από κόσμο που προέρχεται από διαφορετικές μεριές του πολιτικού φάσματος, καθώς και από την αποχή. Την ίδια στιγμή, όμως, αποτυπώθηκε και η απουσία μιας δυναμικής που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πραγματικά ελπιδοφόρα. Το ακροατήριο αυτή τη φορά είχε άλλα χαρακτηριστικά, η παρουσία νεότερων ηλικιών έμοιαζε αισθητά μικρότερη σε σχέση με προηγούμενες κινηματικές συγκεντρώσεις (όπου η Μ. Καρυστιανού δεν εμφανιζόταν ως πολιτικός αρχηγός κόμματος αλλά μέσα στο πλαίσιο του κινήματος των Τεμπών), γεγονός όχι άσχετο από την επιλογή που φαίνεται να γίνεται το κόμμα αυτό να μην συγκροτηθεί ως συνέχεια του κινήματος των Τεμπών.
Η εκδήλωση ήταν ιδρυτική ενός κόμματος. Παρά τις επικλήσεις για κίνημα-κόμμα, οι ιδιαίτερες ποιότητες που αυτό απαιτεί έλειπαν. Κυριάρχησαν τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού κομματικού σχήματος, ιδιαίτερα προσωποπαγούς και προεδρικού, με την ίδια την κ. Καρυστιανού να έχει καθοριστικό ρόλο για την ίδια την ύπαρξή του. Φαίνεται πως εξαρχής δίνεται πολύ μεγάλη σημασία στην εικόνα και στον μιντιακό χαρακτήρα της προσπάθειας, η οποία, ασχέτως των προθέσεων, εστιάζει κυρίως στο πρόσωπο της Μ. Καρυστιανού συχνά με μεσσιανικά χαρακτηριστικά. Πράγμα που συνάδει και με την επιλογή που είχε γίνει στο παρελθόν να μην υπάρξουν διαδικασίες συγκρότησης που να δίνουν χώρο εμπλοκής, συμμετοχής και συνδιαμόρφωσης στον κόσμο που στηρίζει το εγχείρημα, και εμφανίζεται απλά σαν δυνάμει ψηφοφόρος.
Τέλος το κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης, που υπέγραφαν αρκετοί από τους συμμετέχοντες πολίτες κατά την είσοδό τους στην εκδήλωση, περιλαμβάνει σειρά θέσεων και προτάσεων γενικής αποδοχής. Όσα παρουσιάστηκαν είχαν το χαρακτήρα γενικών διατυπώσεων, χωρίς κάποιο συνεκτικό κάλεσμα προς την κοινωνία. Βασικό είναι ακόμη ότι μοιάζει να μην γίνεται ορατό και να λείπει το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η χώρα: τα γεωπολιτικά διακυβεύματα και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, η οικονομική κρίση και η γενικευμένη τάση προς τον πόλεμο, η εξάρτηση, ο ρόλος της χώρας ως τουριστικού θερέτρου και ενεργειακού, πολεμικού και διαμετακομιστικού κόμβου.
Συνολικά τόσο η διακήρυξη όσο και η τοποθέτηση της Μ. Καρυστιανού περιλαμβάνουν θέσεις που στοχεύουν να μην δυσαρεστήσουν, έτσι δεν υπήρξαν «παραφωνίες» ειδικά τώρα που μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο. Ενώ δεδομένου ότι το κόμμα φαίνεται να αντλεί ακροατήριο από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, αποτελούν και μια προσπάθεια για διόρθωση της εικόνας που είχε κατασκευαστεί το προηγούμενο διάστημα, ότι το εγχείρημα τοποθετείται πιο κοντά στη συντηρητική δεξιά.
Σε κάθε περίπτωση έχουμε ήδη μπει σε μια φάση αναδιαμόρφωσης του πολιτικού συστήματος με αρκετά απόβλεπτες δυναμικές. Μένει να φανεί από τα επόμενα βήματα, αν θα καταφέρει το συγκεκριμένο εγχείρημα, να εκφράσει και να συσπειρώσει μέρος της ογκούμενης δυσαρέσκειας, δίνοντας της κάποια διέξοδο προς την κάλπη, μοιάζει όμως να αδυνατεί, ή να μην θέλει να βάλει τον πήχη κάπως ψηλότερα ενεργοποιώντας και συγκροτώντας την κοινωνία.
