Φέγγος Αχνό

Φέγγος αχνό, λιπόθυμο λικνιζόταν στη δύση.
Μες στην αλέα πλανήθηκα τη φθινοπωρινή,
Στην ίδια αλέα που κάποτε μαζί είχαμε βαδίσει.

Όψιμα ρόδα τη βραδιά τρέμουν που έχει φανεί
Και παγερό, θανάσιμο το κρέπι της απλώνει!
Τρέμει σαν ρόδο η σκοτεινή καρδιά μου, η ορφανή.

Ριγούνε σαν μικρά πουλιά σε πρώιμα χιόνια οι κλώνοι.
Ρίξε μου, αγάπη ασύγκριτη, μια αχτίδα ερωτική
Τώρα που νύχτα μοναξιάς και λύπης με κυκλώνει.

Έλα με τη γαλάζια σου ποδιά τη σχολική,
Και στο λαιμό μου με τ’αβρά χεράκια σου κρεμάσου
Για να μου πεις –τι ψέματα!– μια σκέψη μυστική.

Έλα, ν’αστράψει μέσα μου και γύρω η ομορφιά σου!
Κι εγώ στα ρόδα, που βαθύς τρόμος τα κατοικεί,
Χαρά θα δώσω: αν τα’πλεκα στεφάνι στα μαλλιά σου!

Ψιχάλα στο βουνό

Πιλαλούν στη λάκκα τα παιδιά.
Κάτι σαν ψιχάλα παιχνιδίζει.
Κρίνα, κεντημένα στην ποδιά,
Το πουλάκι αστήθι της ραμφίζει!

Ώρα που το δάσος ευωδά.
Το αλαφρό της βήμα τραγουδά.
Τώρα και τ’αχείλι θ’αρχινίσει
Να χελιδονίσει, ν’αηδονίσει!

Χέρια απριλινά χέρια γυμνά,
Στο γαλάζιο φως πεταλουδίζουν,
Είναι τα δυο μάτια της σεμνά:
Με κοιτούν κλεφτά και βλεφαρίζουν!

Πόδια φτερωτά βεργολυγούν.
Η ποδιά ψηλότερα απ’ το γόνα…
Χούφτες διψασμένες κυνηγούν
Τη δροσιά, σταγόνα τη σταγόνα.

Πάρε την ψυχή μου, που πονεί
Παραπλανημένη κι ορφανή,
Μέσα στης παλάμης σου το τάσι:
Τη γοργή ψιχάλα να χορτάσει!

Σχόλια

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Ενίσχυσε οικονομικά την προσπάθειά μας!