Τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ δεν μπορούσαν να κρύψουν τον εκνευρισμό τους για τη συνάντηση των «Τριών Μεγάλων» στην Κίνα, και ιδίως για το γεγονός ότι οι ευρωνάνοι έμειναν (ξανά!) εκτός νυμφώνος. Πάνω στον εκνευρισμό τους, εκεί που κατήγγελλαν ότι οι Τρεις υπονομεύουν το διεθνές δίκαιο και επαναφέρουν το «δίκαιο του ισχυρού» (με το οποίο ως γνωστόν οι Ευρωπαίοι δεν έχουν καμία σχέση, σωστά;), μπέρδεψαν για μια ακόμη φορά το Διεθνές Δικαστήριο με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες, αφού έτσι κι αλλιώς «έχουν βγει από τα ρούχα τους» επειδή τέτοιοι πολύτιμοι θεσμοί σαμποτάρονται. Περιέργως, δεν έριξε φωτιά ο Θεός να τους κάψει, παρόλο που τα ίδια ευρωπαϊκά ΜΜΕ ένα προηγούμενο διάστημα, ευσχήμως ή και απροσχημάτιστα, αντηχούσαν πιστά τις απόψεις των περισσότερων Ευρωπαίων κυβερνώντων – οι οποίοι θεωρούν «υπερβολική» τη διαδικασία κατά του Ισραήλ για γενοκτονία στο Διεθνές Δικαστήριο, και «απαράδεκτο» το ένταλμα σύλληψης που έχει εκδώσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τον σφαγέα Νετανιάχου. Διότι τα διεθνή εντάλματα σύλληψης είναι καλά και άγια όταν στοχεύουν τους αντιπάλους της Δύσης, όχι όμως να κυνηγάνε και τους δικούς μας! Έστω κι αν είναι γενοκτόνοι… Απ’ αυτήν την άποψη οι Τρεις, που εξαρχής δεν αναγνωρίζουν τα διεθνή δικαστήρια, είναι λιγότερο υποκριτές.
ΠΟΛΛΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.ά. καταλογίζουν επίσης στους Τρεις ότι μιλούν περισσότερο για κρατική κυριαρχία (τη δική τους βέβαια) και σχεδόν καθόλου για ανθρώπινα δικαιώματα, κι επίσης ότι απεχθάνονται τη λογοδοσία σε διεθνείς οργανισμούς. Βάσιμη η κριτική, μόνο που στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί: η ευρωκρατία έχει τσαλαπατήσει τόσο θεσμικά όσο και στην πράξη την κυριαρχία των ίδιων των ευρωπαϊκών κρατών, πόσο μάλλον τρίτων χωρών, ενώ τα ανθρώπινα δικαιώματα (ιδίως στους «πυλώνες» της Ε.Ε., αλλά μην ξεχνάμε και την πρωτοπόρο Βρετανία) έχουν γίνει κουρελόχαρτα για όποιους υπηκόους τολμούν να αμφισβητήσουν τα αφηγήματα της «σωστής πλευράς». Κατά τα άλλα είναι βέβαια κωμικοτραγικό να ακούει κανείς τις ιερεμιάδες του Αμερικανού προέδρου (αλλά και των άλλων δύο ομοτράπεζών του) κατά των διεθνών δικαστηρίων, με βασικό επιχείρημα την «αρχή της κρατικής συναίνεσης και τον σεβασμό στην ασυλία των κρατικών αξιωματούχων»: Και η Βενεζουέλα, κύριε; Πώς συνδυάζεται ο γκανγκστερισμός της απαγωγής ενός εν ενεργεία προέδρου με τέτοιου είδους αερολογίες; Δεν συνδυάζεται, αλλά αυτήν την «ανακολουθία» οι Ευρωπαίοι αποφεύγουν να την επισημάνουν. Άλλωστε οι απόπειρες πραξικοπήματος και οι κυρώσεις στη Βενεζουέλα (και όχι μόνο) δεν ήταν αποκλειστικότητα των ΗΠΑ.
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ, ναι, η… μη Γιάλτα δεν κατέληξε σε καμία ουσιαστική διευθέτηση. Αλλά, μέσα από τις κοινοτοπίες, το μήνυμά τους οι Τρεις το έστειλαν. Όσον αφορά τους ευρωνάνους, ήταν λιτό και περιεκτικό: δεν μετράτε στον διεθνή στίβο. Η κομπλεξική αντίδραση του Γάλλου ΥΠΕΞ Ζαν Νοέλ Μπαρό, που είπε ότι η τρίτη υπερδύναμη παγκοσμίως δεν είναι η Ρωσία αλλά η Ευρώπη, πρέπει να προκάλεσε πολλά γέλια απ’ άκρη σε άκρη του κόσμου. Οι Ευρωπαίοι, που την ίδια μέρα με τη συνάντηση των Τριών στη Σεντζέν πραγματοποίησαν στο Βερολίνο μία ακόμη σύνοδο κορυφής των «προθύμων», αντιδρούν σαν κακομαθημένα παιδιά. Ξανά και ξανά γαβγίζουν ότι θα τρίψουν τη μούρη των Ρώσων στο χώμα της στέπας, χτίζουν στη φαντασία τους ουκρανικά ανώγεια και κατώγεια με δεκάδες και εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που δεν έχουν, κι έπειτα αλληλοεκβιάζονται για το πόσα και ποιας προέλευσης λεφτά και όπλα θα στείλουν στη μαύρη τρύπα του Κιέβου. Ο χολερικός Μερτς διαπρέπει σ’ αυτό το άθλημα, ενώ ο ναπολεονίσκος Μακρόν πάλι ξύνεται στην γκλίτσα του τσομπάνη, επαναφέροντας θέμα εισόδου της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ! «Φωνάζει» πια το γεγονός ότι οι ευρωνάνοι κάνουν και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να εξαπλωθεί η ουκρανική σύρραξη, ευελπιστώντας ότι έτσι κάπως θα αντιμετωπίσουν την πολυκρίση που τους δένει τα χέρια, και ότι με καταστάσεις «εκτάκτου πολεμικής ανάγκης» θα υπερβούν την πλήρη έλλειψη λαϊκής νομιμοποίησής τους…






































































