Πυκνώνει τις τελευταίες εβδομάδες τις δημόσιες παρεμβάσεις του ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Από τη συνάντηση με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τη στήριξη στον Μητσοτάκη για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τις τοποθετήσεις για το καλώδιο και τη Χάγη, την κριτική στην οικονομική πολιτική και τις αναφορές στις κυβερνήσεις συνεργασίας. Μια κινητικότητα που δύσκολα περνά απαρατήρητη, ιδιαίτερα από έναν πολιτικό με τη διαδρομή, τις διασυνδέσεις και την εμπειρία του Βενιζέλου. Τι ακριβώς επιδιώκει;

Στις 2 Νοεμβρίου δηλώνει υποχρέωσή του να στηρίξει τον Μητσοτάκη για την παρέμβασή του στον ΟΗΕ σχετικά με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, καταγγέλλοντας την κυριαρχία των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων σε μια κρίσιμη διεθνή συγκυρία. Στις 12 Νοεμβρίου συναντά τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τασούλα, με αντικείμενο τα εσωτερικά και διεθνή ζητήματα.

Παράλληλα παρεμβαίνει στο ζήτημα του καλωδίου Ελλάδας-Κύπρου σε εκτενή συνομιλία του με τον κ. Χατζηνικολάου στις 19 Νοεμβρίου, μετατοπίζοντας το κέντρο της συζήτησης από την τουρκική παρεμπόδιση στην ανάγκη συνολικής διευθέτησης των ελληνοτουρκικών. Υποστηρίζει ότι το πραγματικό ζήτημα είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, αναγνωρίζει τη δυνατότητα προσωρινών πρακτικών συνεννοήσεων και επαναφέρει τη Χάγη ως διέξοδο. Επισημαίνει μάλιστα ως θετική εξέλιξη τη διατύπωση της Τουρκίας ότι δεν αμφισβητεί την κυριαρχία των νησιών, αλλά την πλήρη επήρειά τους.

Στο οικονομικό πεδίο, από το συνέδριο της Ναυτεμπορικής στις 18 Νοεμβρίου, ασκεί σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση. Μιλά για χαμένη αναπτυξιακή ευκαιρία, οικονομία στον «αυτόματο πιλότο του πληθωρισμού», θεσμούς που δεν λειτουργούν και κρίση πολιτικής νομιμοποίησης. Αμέσως μετά θέτει το ερώτημα της «κυβερνησιμότητας», αμφισβητεί τα μονοκομματικά αφηγήματα και υπενθυμίζει ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας διαχειρίστηκαν τις δυσκολότερες φάσεις της μνημονιακής περιόδου. Αποφεύγει να συμβουλεύσει Τσίπρα και Ανδρουλάκη, αλλά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων πολιτικών συνθέσεων στην Κεντροαριστερά και ευρύτερα.

Με το βλέμμα στην επόμενη μέρα

Οι παρεμβάσεις αυτές σίγουρα δεν είναι τυχαίες, αλλά μάλλον δείχνουν τη βούληση ενός έμπειρου πολιτικού (ή ίσως και ομάδας πολιτικών του εκσυγχρονιστικού σημιτικού χώρου) που επιδιώκει να αποκτήσει ρόλο στην επόμενη φάση. Οι τοποθετήσεις του συγκλίνουν πάντως σε μια συγκεκριμένη ατζέντα με επίκεντρο την εθνική συνεννόηση στα ελληνοτουρκικά, τη συνολική διαπραγμάτευση με ορίζοντα τη Χάγη, τη θεσμική ανασυγκρότηση και τις κυβερνητικές συνεργασίες. Πρόκειται για κατευθύνσεις που συναντούν και τις επιδιώξεις ισχυρών οικονομικών και επιχειρηματικών κέντρων για πολιτική σταθερότητα, που αναζητούν νέα ισορροπία για τη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Μήπως λοιπόν προετοιμάζεται το έδαφος για ευρύτερες συναινέσεις, όχι μόνο για τη διακυβέρνηση, αλλά και για τη διαχείριση των τετελεσμένων που συσσωρεύονται στο γεωπολιτικό πεδίο; Για πολιτικές λύσεις που θα εμφανιστούν ως εθνική αναγκαιότητα, προκειμένου να νομιμοποιήσουν δύσκολους συμβιβασμούς; Ο Βενιζέλος γνωρίζει καλά τον ρόλο που μπορούν να παίξουν οι κυβερνήσεις «εθνικής ευθύνης» σε περιόδους κρίσης. Το απέδειξε στα μνημόνια. Το ερώτημα είναι αν η χώρα προετοιμάζεται για μια νέα τέτοια περίοδο, αυτή τη φορά με επίκεντρο όχι μόνο την οικονομία, αλλά και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Σχόλια

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Ενίσχυσε οικονομικά την προσπάθειά μας!