Η ζοφερή καθημερινότητα που τυλίγει τη χώρα και τον πλανήτη δημιουργεί μάλλον δυσοίωνες σκέψεις για το μέλλον. Οι ευαίσθητες κεραίες κάποιων συγγραφέων –και μάλιστα νέων ανθρώπων– με αφορμή αυτή την πραγματικότητα οραματίζονται ένα μέλλον που θυμίζει δυστοπία.
Πριν από λίγο καιρό είχαμε παρουσιάσει τη «Μέντορα» της Αλεξίας Κέπελη (Διόπτρα) που περιέγραφε μια τέτοια μελλοντική κοινωνία.
Όχι μακριά από τέτοιους προβληματισμούς, αλλά παράλληλα αξιοποιώντας τις δυνατότητες που δίνει η λογοτεχνία του φανταστικού, η νεότατη συγγραφέας Ράνια Νικολακοπούλου με το «Θέμα πιθανοτήτων» (εκδόσεις Κύφαντα) μας οδηγεί κυριολεκτικά σε άλλη διάσταση.
«Βλέπω τις νιφάδες, Άντριαν, υπάρχουν στ’ αλήθεια!», λέει η Έμπονι στον αδερφό της. Ισχυρίζεται πως μπαίνει σε έναν άλλο κόσμο σε μια χαραμάδα που αφήνει το σύστημα και μπορεί να δει ακόμη και τι θα συμβεί στο προσωπικό της μέλλον. Πως θα βραβευτεί για μια ταινία που γυρίζει και θα γίνει διάσημη.
Ο Άντριαν φοβάται πως έχει χάσει το μυαλό της και ζει μέσα στη φαντασία της. Οι γονείς τους συμμερίζονται τις ανησυχίες του. Ζητάνε από την Έμπονι να βρει επειγόντως δουλειά. Γιατί στον κόσμο που ζουν δεν υπάρχει μεν ανεργία, αλλά δεν κάνεις τη δουλειά που σε εκφράζει, ούτε μπορείς να αρνηθείς να εργαστείς. Σε περιμένουν σε αυτή την περίπτωση καταναγκαστικά έργα…
Ο Άντριαν ποτέ δεν είχε πρόβλημα με το Σύστημα. Το θεωρούσε φυσιολογικό, όπως όλοι. Η καθημερινότητά του ήταν τακτοποιημένη, προβλέψιμη, σταθερή. Ο κόσμος όλος έμπαινε σε κουτάκια. Παρά το γεγονός πως απεχθανόταν τη δουλειά και το αφεντικό του, διάλεγε τον δρόμο της υπακοής για να έχει «το κεφάλι του ήσυχο»… Σας θυμίζει κάτι αυτό για το σήμερα;
Όλα ανατρέπονται όταν η αδερφή του αυτοκτονεί πέφτοντας από ψηλά σε ένα λούνα παρκ. Είναι όμως αλήθεια;
Ο Άντριαν αμφιβάλλει κι αρχίζει να ακολουθεί τον δρόμο της αδερφής του που θα τον φέρει φυσικά αντιμέτωπο με το σύστημα, αλλά και με οδυνηρές αποκαλύψεις για τη δική του οικογένεια.
Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με αναπάντεχες διαδρομές, όπου η λογοτεχνία του φανταστικού μας βοηθά να καταλάβουμε αυτά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
Παρά τη νεαρή της ηλικία η συγγραφέας αντιμετωπίζει το θέμα με ωριμότητα και χωρίς να καταφεύγει σε εύκολες λύσεις…
Είναι μια ιστορία που μιλά για την καταπίεση που βιώνουν οι εργαζόμενοι, ειδικά εκείνοι που αναγκάζονται να κάνουν δουλειές που δεν τους αρέσουν
Τι είναι αυτό που σας οδήγησε στη λογοτεχνία του φανταστικού;
Ήταν το είδος που μου άρεσε από όταν ήμουν μικρή. Και στις ταινίες και στα βιβλία, ο τρόμος και η φαντασία ήταν και είναι τα αγαπημένα μου είδη.
Πώς γεννήθηκε το «Θέμα πιθανοτήτων»;
Λοιπόν, όλα ξεκίνησαν από κάτι που είχα ακούσει μια φορά στο μετρό, για έναν παράξενο θάνατο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, έφτιαξα μια εικόνα στο μυαλό μου και άρχισα να σκέφτομαι πιθανά σενάρια γύρω από αυτόν τον θάνατο. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε μία πρώιμη ιδέα στο μυαλό μου. Έπειτα από καιρό, μου ήρθε μια άλλη ιδέα. Ήταν καλοκαίρι, εγώ δεν ήξερα τι να γράψω, και σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να νιώσω λίγο κρύο. Κάπως έτσι γεννήθηκε στο μυαλό μου η εικόνα ενός ανθρώπου που κάνει νιφάδες να εμφανιστούν από το πουθενά μέσα στο κατακαλόκαιρο. Οι παραπάνω ιδέες συνδυάστηκαν με τάσεις φυγής από την πραγματικότητα, και κάπως έτσι η ιστορία άρχισε να παίρνει μορφή.
Αν και φαντασίας, δεν ξεκινά τελικά κι από την πραγματικότητα η επινόηση της ιστορίας σας;
Στην ουσία ναι. Είναι μια ιστορία που μιλά για την καταπίεση που βιώνουν οι εργαζόμενοι, ειδικά εκείνοι που αναγκάζονται να κάνουν δουλειές που δεν τους αρέσουν, και για το κατά πόσο τελικά είμαστε ελεύθεροι. Και η καταπίεση αυτή έρχεται τόσο από τους εργοδότες, όσο και από τους υπόλοιπους πολίτες που θεωρούν αυτό το σύστημα φυσιολογικό. Πόσοι άνθρωποι δεν έχουν νιώσει την πίεση να είναι συνεχώς παραγωγικοί; Πόσοι άνθρωποι δεν δουλεύουν εξοντωτικές βάρδιες για ψίχουλα και νομίζουν πως πρέπει να λένε κι ευχαριστώ από πάνω; Και τελικά αυτοί οι άνθρωποι κάνουν όντως αυτό που θέλουν ή είναι θύματα κοινωνικού προγραμματισμού; Αν είχαν πραγματική επιλογή θα επέλεγαν όντως μια τέτοια ζωή;
Μήπως και η σημερινή εποχή εχθρεύεται τα όνειρα και τους ανθρώπους που τα ονειρεύονται;
Ξεκάθαρα ναι. Υπάρχει η πίεση να επιλέξεις το «σίγουρο», την «ασφάλεια», το «κανονικό». Η κοινωνία γενικά αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Αν θέλεις να κάνεις κάτι διαφορετικό, πάντα υπάρχουν άτομα που θα σου πουν ότι αυτό που θέλεις δεν γίνεται, έχει μεγάλο ρίσκο, δεν θα τα καταφέρεις κ.λπ. Υπάρχει μια τάση προς τη μιζέρια, ένα μοιρολατρικό «έτσι είναι τα πράγματα». Και πέρα από αυτήν την ιδεολογία της μιζέριας, υπάρχει και το πρακτικό της υπόθεσης. Όταν δουλεύεις σε μια δουλειά που σε εξαντλεί και σωματικά και ψυχικά, δεν έχεις μετά ούτε την όρεξη, ούτε την ενέργεια, ούτε και τον χρόνο να ασχοληθείς με κάτι άλλο.
Εσείς τι θα ονειρευόσασταν για τη συνέχεια;
Ιδανικά θα ήθελα να βιοπορίζομαι μόνο από τη συγγραφή, όσο τρελό κι αν ακούγεται!






































































