του Κρις Χέτζες*
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει θέσει σε κίνηση μια σειρά μηχανισμών για να ακυρώσει τις ενδιάμεσες εκλογές ή να παραποιήσει το αποτέλεσμά τους. Το Κογκρέσο δεν θα μας σώσει. Τα δικαστήρια δεν θα μας σώσουν. Η μόνη μας ελπίδα σε μια τέτοια περίπτωση είναι να παραλύσουμε τον μηχανισμό του εμπορίου και της κυβέρνησης με πανεθνική κινητοποίηση. Διαφορετικά, είμαστε καταδικασμένοι.
Εάν εφαρμοστούν τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση Τραμπ, θα επιβληθεί ένας άνευ προηγουμένου ομοσπονδιακός έλεγχος επί της ψηφοφορίας. Η Ταχυδρομική Υπηρεσία θα αποστέλλει ψηφοδέλτια μόνο σε όσους περιλαμβάνονται σε ομοσπονδιακά εγκεκριμένους εκλογικούς καταλόγους – αρνούμενη την αποστολή τους σε πολιτείες που δεν ικανοποιούν τις απαιτήσεις της κυβέρνησης να της κοινοποιηθούν τα δεδομένα των ψηφοφόρων. Ο «ανασχεδιασμός» εκλογικών περιφερειών έχει ήδη δημιουργήσει νέες, που ευνοούν τους Ρεπουμπλικάνους.
Οι απαιτήσεις για ομοσπονδιακή ταυτότητα και έγγραφα ιθαγένειας θα στερήσουν το δικαίωμα ψήφου από εκατομμύρια επιλέξιμους ψηφοφόρους, συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών χαμηλού εισοδήματος και παντρεμένων γυναικών. Ομοσπονδιακά στρατεύματα και η ICE (χρηματοδοτημένη από το Κογκρέσο με επιπλέον 113,5 δισεκατομμύρια δολάρια έως τον Σεπτέμβριο του 2029) θα αναπτυχθούν εντός ή πλησίον εκλογικών τμημάτων για να εκφοβίσουν και να εμποδίσουν «ανεπιθύμητους» ψηφοφόρους. Την επίβλεψη της μαζικής εκλογικής απάτης θα αναλάβουν πιστοί της κυβέρνησης Τραμπ που έχουν διοριστεί στις εφορευτικές επιτροπές σε πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο.
Ο Τραμπ εξετάζει επίσης την ιδέα της ακύρωσης των επερχόμενων εκλογών, δηλώνοντας στο Reuters: «Αν το σκεφτείς, δεν θα έπρεπε καν να γίνουν εκλογές». Όταν ο Ζελένσκι τον ενημέρωσε ότι δεν θα διεξαχθούν εκλογές στην Ουκρανία λόγω του πολέμου, ο Τραμπ απάντησε: «Δηλαδή λες ότι εν μέσω πολέμου δεν μπορούν να γίνουν εκλογές; Ω, αυτό είναι καλό»…
ΑΥΤΗ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ετοιμάζεται εδώ και δεκαετίες. Δεν ξεκίνησε με τον Τραμπ. Επιδιώκουν να στερήσουν το δικαίωμα ψήφου από τεράστια τμήματα του πληθυσμού, και απαιτούν την κατάργηση όλων των κοινωνικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένης της δημόσιας εκπαίδευσης, των προγραμμάτων δημόσιας υγείας και της προστασίας των καταναλωτών. Θεωρούν ότι μόνες αρμοδιότητες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης πρέπει να είναι η είσπραξη φόρων, ο πόλεμος και η εσωτερική ασφάλεια. Αυτοί οι στόχοι περιγράφονται με αποθαρρυντική λεπτομέρεια στο «Project 2025».
Η εξουσία θα διαμορφωθεί έτσι ώστε να πλουτίζει τον στενό κύκλο του Τραμπ και της οικογένειάς του, ενώ η τάξη των δισεκατομμυριούχων και οι εταιρείες θα συνεχίσουν να πληρώνουν ελάχιστο ή καθόλου φόρο εισοδήματος. Δεν θα υπόκεινται σε εξωτερικούς περιορισμούς ή εποπτεία, παρόλο που εκμεταλλεύονται τους πολίτες και μολύνουν και δηλητηριάζουν τη γη. Οι υπόλοιποι από εμάς, υπό συνεχή κρατική παρακολούθηση και χωρίς δικαίωμα νομικής προσφυγής, θα υποβιβαστούμε σε κατάσταση δουλοπάροικων. Η διαφωνία θα ποινικοποιηθεί…
Ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του στη Σίλικον Βάλεϊ έχουν πλήρη επίγνωση ότι το επίπεδο της διαφθοράς τους και της περιφρόνησής τους για τη δημοκρατία –άνευ προηγουμένου στην ιστορία των ΗΠΑ– τους καθιστά ευάλωτους εάν χάσουν την εξουσία. Δεν έχουν καμία πρόθεση να επιτρέψουν να συμβεί αυτό, όσο κατάφωρα κι αν πρέπει να παραβιάζουν το Σύνταγμα. Επιδιώκουν να εξαλείψουν τα τελευταία ίχνη της δημοκρατίας. Πιστεύουν, όπως έγραψε το 2009 ο συνιδρυτής της PayPal και της Palantir, Πίτερ Τιλ, ότι «η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι συμβατές».
Ο Τιλ και η κλίκα των τεχνοκρατών δισεκατομμυριούχων του υλοποιούν την ατζέντα που οραματίστηκε πριν από 16 χρόνια: να αντικαταστήσει την πολιτική με την τεχνολογία. Γράφουν οι Μάτκ Μέντις και Τζόελ ΜακΚλίρι στο The Spectator: «Οι άρχοντες του cloud παίρνουν τις συμβάσεις και την απορρύθμιση· ο Πρόεδρος παίρνει τα χρήματα, και τα εργαλεία για να καταστρέψει τους εχθρούς του. Καθένας από τους εταίρους πιστεύει ότι χρησιμοποιεί έξυπνα τους άλλους. Όλοι τους χρειάζονται αυτή τη συμμαχία για να επιβιώσουν τον Νοέμβριο και να εδραιώσουν περαιτέρω την εξουσία τους»…
ΤΑ PEAD (Προεδρικά Έγγραφα Έκτακτης Ανάγκης), τα οποία είναι «προδιατυπωμένες διαταγές έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση επίθεσης στην πατρίδα», περιμένουν μόνο μια απόφαση και μια υπογραφή για να τεθούν σε ισχύ ως νόμος. «Υπάρχουν τουλάχιστον 56 PEAD, σύμφωνα με την τελευταία αξιόπιστη καταμέτρηση», συνεχίζουν οι Μέντις και ΜακΚλίρι. «Κανένα δεν έχει ποτέ δημοσιευτεί, διαρρεύσει, εξεταστεί από το Κογκρέσο ή από οποιοδήποτε δικαστήριο. Τα θέματά τους περιλαμβάνουν την αναστολή του habeas corpus, τον στρατιωτικό νόμο, τη λογοκρισία, την κράτηση πολιτών που “θεωρούνται επικίνδυνοι”, [και] την κατάσχεση περιουσίας».
Η αδυναμία των νομοθετικών και δικαστικών κλάδων της εξουσίας, σε συνδυασμό με τη μετατροπή των ομοσπονδιακών υπηρεσιών σε παραρτήματα του Λευκού Οίκου, καθιστά αυτούς τους θεσμούς αναξιόπιστους. Μπορούμε να σωθούμε μόνο οι ίδιοι. Αυτό σημαίνει να παραλύσουμε τη χώρα. Εκατομμύρια από εμάς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να βγούμε στους δρόμους, αλλιώς οι σιδερένιες πόρτες του φασισμού θα κλείσουν πάνω μας με δύναμη.
* Ο Κρις Χέτζες είναι Αμερικανός δημοσιογράφος βραβευμένος με Πούλιτζερ. Εδώ αποδίδονται συντετμημένα αποσπάσματα άρθρου του (chrishedges.substack.com, 17/9/2026).
Δυσδιάκριτη διέξοδος
Μόλις ενάμισης μήνας μένει έως τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, στις οποίες μεταξύ άλλων θα εκλεγεί νέα Βουλή των Αντιπροσώπων και θα ανανεωθεί το 1/3 της Γερουσίας. Αυτό σημαίνει, με δεδομένη την εντελώς οριακή πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων σε αυτά τα δύο ανώτατα σώματα που συγκροτούν το Κογκρέσο, ότι η τραμπική διοίκηση κινδυνεύει να εξαναγκαστεί σε «συγκατοίκηση» με μια νομοθετική πλειοψηφία που θα της βάζει συνεχώς τρικλοποδιές. Κι αυτό σε μια στιγμή που η δημοτικότητα του Αμερικανού προέδρου και του κόμματός του βρίσκεται σε ιστορικό ναδίρ, ενώ ταυτόχρονα η ενδόρρηξη εντός της βορειοαμερικανικής ελίτ παροξύνεται, διχάζοντας και το ίδιο το τραμπικό στρατόπεδο. Χαρακτηριστικό από αυτήν την άποψη είναι το γεγονός ότι προχθές η Βουλή των Αντιπροσώπων ζήτησε με απόφασή της (για τρίτη φορά το τελευταίο διάστημα) τον τερματισμό της επίθεσης εναντίον του Ιράν, αφού αυτή συνεχίζεται χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Η απόφαση πιθανότατα θα αγνοηθεί ξανά από την εκτελεστική εξουσία, αλλά αυτό που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι ότι αυτή τη φορά ακόμη περισσότεροι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές (7) «αποστάτησαν» υπέρ της πρότασης των Δημοκρατικών.
Αδυνατώντας να ανακόψει τη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου των πολλών, αλλά και να απεγκλωβιστεί από έναν «περίπατο» στη Μέση Ανατολή που κατέληξε εφιάλτης, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιχειρεί να ελέγξει την εκλογική διαδικασία με κάθε δυνατό τρόπο, νομότυπο ή και όχι. Οι δικαστικές μάχες που δίνουν οι Δημοκρατικοί (ενώ και σε αυτών το εσωτερικό διεξάγεται διαπάλη μεταξύ «μετριοπαθών» και «ριζοσπαστών») δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτήν την καλά οργανωμένη επιχείρηση της σημερινής διοίκησης και του πιο ακραίου τμήματος της νέας ελίτ που βρίσκεται πίσω της, και προσδοκά ότι μέσω του Τραμπ θα προωθήσει τα δυστοπικά σχέδιά της. Το Δημοκρατικό Κόμμα, δίχως ορατή ηγεσία και σαφή κατεύθυνση, και χωρίς να αμφισβητεί την ουσία του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού, δεν μπορεί μέχρι τώρα να εκμεταλλευθεί τις ρωγμές και τις εσωτερικές αντιθέσεις που αδυνατίζουν το μπλοκ της εξουσίας. Ο διακεκριμένος Αμερικανός δημοσιογράφος Κρις Χέτζες στο άρθρο που παρατίθεται εδώ εκθέτει το πώς επιχειρείται η αλλοίωση της βούλησης του εκλογικού σώματος, και υποστηρίζει ότι μόνο η κινητοποίηση εκατομμυρίων στους δρόμους μπορεί να την αποτρέψει.
Γ.Α.
Δρόμος της Αριστεράς
