Η υπόθεση του θανάτου του Γ. Μαζωνάκη, στο περίφημο πλέον ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι, φέρνει στο φως μια ολόκληρη σκιώδη παραϊατρική βιομηχανία, η οποία λειτουργεί στην Ελλάδα με, απ’ ό,τι φαίνεται, επικίνδυνες διαστάσεις. Στο εν λόγω ιατρείο είχαν γίνει τρεις έλεγχοι από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών (ΙΣΑ), στους οποίους κανείς δεν υποπτεύθηκε τίποτα. Μηχανήματα φυγοκέντρησης που εντοπίστηκαν ζητήθηκε να απομακρυνθούν, ενώ τα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης, τα οποία παράνομα κατείχε το ιατρείο, δεν εντοπίστηκαν ποτέ στον χώρο – γιατί είχαν μεταφερθεί εγκαίρως. Όπως, αντίστοιχα, καμία εντύπωση δεν προκάλεσε το γεγονός ότι η μία εκ των δύο γιατρών δεν κατέχει ειδικότητα.
Ωστόσο, το εν λόγω ιατρείο φαίνεται να διαφήμιζε τη δραστηριότητά του σε συνέδρια στα οποία συμμετείχε, σε ένα από τα οποία μάλιστα συμμετείχαν και υπουργοί της Ν.Δ., όπως οι Θ. Πλεύρης και Β. Κικίλιας, αλλά και ο πρόεδρος του ΙΣΑ, Γ. Πατούλης. Μάλιστα, το εν λόγω ιατρείο φαίνεται να προσπαθούσε να ανοίξει «παραρτήματα» σε ξενοδοχεία των Κυκλάδων! Το γεγονός, βέβαια, ότι δύο υπουργοί Υγείας και ο πρόεδρος του ΙΣΑ, όλοι προβεβλημένα στελέχη της Ν.Δ., συναγελάζονται με «απατεώνες», όπως χαρακτήρισε τους ιδιοκτήτες του ιατρείου και ο Α. Γεωργιάδης, οι οποίοι μάλιστα αποφεύγουν ανεξήγητα τους ελέγχους, θα έπρεπε μάλλον να αποτελέσει αντικείμενο της ποινικής διερεύνησης για την υπόθεση.
Η διαφθορά ως τρόπος λειτουργίας του κράτους
Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που διαφόρων ειδών «απατεώνες» εμφανίζονται να έχουν σχέσεις και συναναστροφές με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και κύκλους της Ν.Δ. Παράλληλα, οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης είναι εκείνες που, στην πραγματικότητα, δημιουργούν ένα περιβάλλον που ευνοεί τη διαφθορά μέσα από σκιώδεις μπίζνες, οι οποίες συχνά προωθούνται ξεδιάντροπα μέσω απευθείας αναθέσεων. Η περίπτωση της Υγείας είναι ενδεικτική. Το ξεχαρβάλωμα του ΕΣΥ, τα απογευματινά ιατρεία, το άνοιγμα της πόρτας στην ιδιώτευση για τους γιατρούς του Δημοσίου, η άτακτη υποχώρηση του κράτους από υποδομές και η αντικατάστασή του από τον ιδιωτικό τομέα, χωρίς κανένα κριτήριο, δημιουργούν ένα εντελώς απορυθμισμένο και ξεχαρβαλωμένο σύστημα, στο οποίο είναι προφανές ότι θα εμφανιστούν φαινόμενα διαφθοράς και θα μεγεθυνθούν εκθετικά αυτά που ήδη υπάρχουν. Ενώ και η απόφαση για τη διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών, όπως, για παράδειγμα, η κατάργηση του Σώματος Επιθεωρητών Υγείας και Πρόνοιας, που αποφασίστηκε το 2019 και σήμερα ο ΙΣΑ διαπιστώνει ότι άφησε τεράστια κενά, μοιάζει με δημόσια πρόσκληση σε κάθε είδους παρανομία.
Αντίστοιχες καταστάσεις συμβαίνουν κυριολεκτικά παντού. Στον χώρο της Παιδείας, η περίπτωση των μη κρατικών πανεπιστημίων είναι η μεγάλη μπίζνα της κυβέρνησης, για χάρη και μέσα από την οποία ξηλώνονται τα πάντα. Κολλέγια έγιναν μέσα σε μία νύχτα ΑΕΙ, με στημένες επιτροπές, όπου οι ελεγκτές είτε ήταν άνθρωποι της κυβέρνησης είτε είχαν σχέση με τα κολλέγια είτε, ακόμη, αμέσως μετά την αδειοδότησή τους θα συνέχιζαν την καριέρα τους σε αυτά. Συμφωνίες για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων ανακοινώθηκαν ακόμη και πριν την ψήφιση των αντίστοιχων νόμων.
Δεν είναι λίγα, επίσης, τα σκάνδαλα των απευθείας αναθέσεων, όπως το «σκόιλ ελικικού» της τηλεκπαίδευσης και η περίπτωση του ΙΝΕΔΙΒΙΜ, όπου, όσο προέδρευαν στελέχη της Ν.Δ., υπάρχουν καταγγελίες για απευθείας αναθέσεις σε ημέτερους. Απευθείας ανάθεση και εξυπηρέτηση ημετέρων φαίνεται να υπάρχει και στην περίπτωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, όπου συγγενής της Υπηρεσιακής Γραμματέως εισέπραξε μέρος ευρωπαϊκής επιδότησης σχετικά με τη χρήση λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης, μέσα από σύμβαση που δόθηκε με φωτογραφικό τρόπο.
Από τη λίστα μας δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι περιπτώσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και της Πολεοδομίας. Και στις δύο περιπτώσεις, με αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ να ξεπερνά κάθε όριο, παράνομα κυκλώματα λυμαίνονταν το δημόσιο χρήμα, ενώ είχαν στενές σχέσεις με την κυβέρνηση της Ν.Δ. Για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ υπήρξε παρέλαση από πρωτοκλασάτους υπουργούς, εν ενεργεία βουλευτές και μέλη της Ν.Δ. που κατηγορήθηκαν για κομβικό ρόλο στο κύκλωμα, ενώ στην περίπτωση της Πολεοδομίας είδαμε την παραίτηση των γ.γ. των Υπουργείων Πολιτισμού και Περιβάλλοντος. Και στις δύο περιπτώσεις, οι έλεγχοι όχι απλώς δεν λειτούργησαν, αλλά αποτελούσαν μέρος του ίδιου του κυκλώματος.
Ακόμη και έξω από το πλαίσιο του κράτους, η πολιτική της κυβέρνησης προωθεί μπίζνες άνευ όρων και δίχως κανέναν έλεγχο. Αυτό αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο η έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα, μέσα από την οποία μάθαμε πως η Επιθεώρηση Εργασίας στην Ελλάδα επί της ουσίας δεν λειτουργεί, καθώς βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους διάλυσης, ενώ ακόμη και οι έλεγχοι για στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας δεν πραγματοποιούνται ποτέ. Ποτέ και πουθενά δεν ελέγχεται κανείς. Το ίδιο συμβαίνει και στη «βαριά βιομηχανία της χώρας», τον τουρισμό, όπου η μαύρη εργασία είναι γνωστό σε όλους ότι κυριαρχεί, με συνθήκες σκλαβοπάζαρου, ενώ στα πιο δημοφιλή νησιά, όπως στη Μύκονο και τη Ρόδο, οι επιχειρηματίες δρουν σε ρόλο βαρόνου, φράζοντας τις παραλίες και ξυλοφορτώνοντας όποιον διαμαρτύρεται. Και βέβαια μην ξεχνάμε τα Τέμπη, όπου το καθεστώς Μητσοτάκη έδωσε «τα ρέστα του» στο θέμα της συγκάλυψης, και όχι μόνο ‒αφού με όλους τους δυνατούς τρόπους έγινε προσπάθεια να μας πείσουν ότι για όλα φταίει ο σταθμάρχης‒, αλλά και άλλες περιπτώσεις όπου διάφορα παράνομα κυκλώματα προστατεύτηκαν με εξόφθαλμο τρόπο.
Πολιτικό μοντέλο μαφιοποίησης
Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν ένα σταθερό μοτίβο, που δεν αποτελεί λάθος ή χρόνια παθογένεια, όπως θέλει να λέει η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση είτε ξεπουλάει είτε εγκαταλείπει ολόκληρους τομείς του κράτους και περιοχές της χώρας σε επιχειρηματικά συμφέροντα που κερδοσκοπούν χωρίς κανένα όριο. Στη συνέχεια, με αποφάσεις της διαλύονται όλοι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ή ακόμη και γίνονται κομμάτι της ίδιας της διαφθοράς. Παράλληλα, στις χαραμάδες των μεγάλων μπίζνες, την εργολαβία των οποίων έχει αναλάβει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στήνουν άλλες, μικρότερες ή και εξίσου μεγάλες, συμφέροντα που βρίσκονται σε άμεση σύνδεση με την κυβέρνηση. Με αυτόν τον τρόπο έχει στηθεί ένα ολόκληρο παρακρατικό σύστημα, το οποίο λυμαίνεται το κράτος και κάθε τομέα της χώρας, ενώ την ίδια στιγμή συγκαλύπτει κάθε σκάνδαλο και φιμώνει –στην καλύτερη περίπτωση– κάθε προσπάθεια αντίστασης ή αποκάλυψής του.
Δρόμος της Αριστεράς
