Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Είμαστε σε μία περίοδο πολιτικής και θεσμικής εκτροπής, από μία κυβέρνηση που δεν έχει προηγούμενο από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Μια καθετοποιημένη μορφή Καμόρας με διακριτούς ρόλους και ιεραρχίες που ελέγχει τα πάντα, που κατατρώει τα πάντα σαν να μην υπάρχει αύριο. Η κρατική μηχανή, η δικαιοσύνη, η αστυνομία είναι κομμάτια του μηχανισμού που παράγει αυτό το βρωμερό σύστημα.
Όταν σκάει κάποια ιστορία-σκάνδαλο ενεργοποιείται ολόκληρος ο προπαγανδιστικός ιστός από το Μαξίμου προκειμένου να παράγει το αφήγημα, το οποίο αναλαμβάνουν να επικοινωνήσουν οι πολιτικοί και τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης, συν τα τρολάκια της «Ομάδας Αλήθειας», με ορυμαγδό χυδαίων σχολίων προς όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει το παραμικρό.
Το αφήγημα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν ότι «έλα μωρέ, ένα ρουσφέτι είναι, που υπάρχει από καταβολής ελληνικού κράτους» και, όπως είπε και ο υφυπουργός Υγείας κ. Δημήτρης Βαρτζόπουλος (που βεβαίως είναι στη λίστα), οι υπουργοί μας τηλεφωνούν σε όλες υπηρεσίες, όχι μόνο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, για να εξυπηρετούν τους ψηφοφόρους τους, διότι άλλωστε αυτή είναι η δουλειά τους! Δηλαδή ανερυθρίαστα πλέον σου εξηγούν ότι το κόλπο έτσι γίνεται…
Ο αντιπρόεδρος μάλιστα απείλησε τους βουλευτές της αντιπολίτευσης ότι, αν σταθούν απέναντί του, επειδή και καλά είναι παλαβός θα βγάλει στο twitter τα μηνύματά τους με τα ρουσφέτια που του ζητούσαν! Η κυρά-Σοφία βέβαια, έχοντας πολύ πιο βαθύ πολιτικό κριτήριο, πήγε το θέμα στον πυρήνα του, διακρίνοντας πίσω από την ευρωπαϊκή εισαγγελία ρώσικο δάκτυλο, ο οποίος προσπαθεί να κτυπήσει την μόνη αυτοδύναμη κυβέρνηση της ηπείρου!
Αυτές και άλλες τέτοιες δικαιολογίες επιπέδου νηπιαγωγείου, αλλά και απίστευτης θρασύτητας, χρησιμοποιούν, διότι ξέρουν πολύ καλά σε ποιους απευθύνονται. Τη δουλειά τους κάνουν, και με το παραπάνω, επειδή ξέρουν πως ό,τι και να πουν αυτό που μετράει είναι τι θα δώσουν κάτω από το τραπέζι. Γι’ αυτό στις Σέρρες βγάζουν 4 βουλευτές φιλώντας τα λερωμένα χέρια του υπουργού, γι’ αυτό και η Κρήτη ξαφνικά βάφτηκε γαλάζια. Επειδή τα πάντα έχουν μια τιμή στο σούπερ μάρκετ των εύκαμπτων αξιών…
Το θέμα δεν είναι πολιτικό, είναι βαθύτατα κοινωνικό: μια κοινωνία που έχει φτάσει στον πάτο και έχει γίνει ένα με τη μούργα. Η αντιπολίτευση, ανήμπορη να εμπνεύσει και να παρακινήσει, κάνει το ντεκόρ στην όλη αποτυχία, λειτουργώντας ως τροφοδότης μιας όλο και μεγαλύτερης απογοήτευσης στο υγιές κομμάτι της κοινωνίας – που το σπρώχνει προς την αποχή. Από τα δε νέα σχήματα που δημιουργούνται (προσωποκεντρικά), το μεν ένα είναι άλλαξε ο Μανολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς για να μας μπερδέψει, το δε άλλο, αν και καινούργιο, σε μερικές από τις πρώτες δηλώσεις αλλά και από ορισμένα πρόσωπα που το πλαισιώνουν, αναδίδει ναφθαλίνη και συντηρητισμό.
Χάσαμε την τσίπα σαν λαός, είμαστε ένας ατελείωτος βόθρος, και γι’ αυτό επιπλέουν τα κόπρανα. Δυστυχώς.
