περίπτερο ιδεών

Ανήκω στην κατηγορία των αριστερών που, από το 1980, πήγαμε σπίτι μας, τρόπος του λέγειν. Είχαμε παλέψει με το κίνημα επί μία δεκαετία υπερεντατικά, είχαμε φάει τα μούτρα μας και αποσυρθήκαμε ηττημένοι.
Στα ίδια γραφεία έμειναν ελάχιστοι, καλόγεροι. Οι ολοσχερώς απογοητευμένοι δεν ξαναγύρισαν ποτέ στο κίνημα. Διασκορπίστηκαν και άλλαξαν ζωή. Κάποιοι άλλαξαν και στρατόπεδο. Μερικοί προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ. Οι περισσότεροι απλώς απενεργοποιήθηκαν. Υπήρξαν όμως αρκετοί που διοχέτευσαν τη δραστηριότητά τους έξω από κόμματα και οργανώσεις, μέσα από άλλα κανάλια και δίκτυα, καλλιτεχνικά, πολιτισμικά, πανεπιστημιακά, περιβαλλοντικά, αυτοδιοικητικά κ.λπ. Και κάποιοι, όχι αμελητέοι, έβαλαν τον εαυτό τους σε κατάσταση παρατεταμένης αναμονής ώσπου κάτι καινούριο να φανεί.

Ο Καρατζαφέρης έχει τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη και τους άλλους ακροδεξιούς με φίλτρα. Δεν αφήνει να του μαγαρίσουν τη συνταγή. Επικαλείται τη δημοκρατία και τους θεσμούς και προσελκύει τους μικροαστούς ρίχνοντας ανάθεμα στους μετανάστες και αποσυνδέοντας τα προβλήματα από την κρίση, τους πολέμους, το μνημόνιο και τον καπιταλισμό. Εξάλλου, γιατί να σκοτιστεί; Η Χρυσή Αυγή, πολιτικά πρωτόγονη, έχει αναλάβει όλη τη φανερή βρώμικη δουλειά. Τα συγκοινωνούντα δοχεία δεν φαίνονται στους αδαείς. Τα κοινωνικά ζόμπι βγήκαν σαν τρωκτικά σε «λάιβ» καλύψεις από τον Αντένα, τον Άλφα και τα λοιπά δημοκρατικά κανάλια. Βασιλοχουντικοί συνταξιούχοι, δακρύβρεκτοι εθνικιστές και υπετροφικές ξανθιές είχαν την τιμητική τους. Καθώς σαπίζει η κοινωνία, οι βρυκόλακες επιστρέφουν.
Δύο φορές, Τρίτη και Τετάρτη, χρυσαυγίτες εφόρμησαν καλυμμένοι από διμοιρίες ΜΑΤ, δια μέσου της πλατείας Βικτωρίας, αλλά φρέναραν. Εύκολα δέρνουν και μαχαιρώνουν τους μοναχικούς άοπλους μετανάστες. Όμως, στη Χέυδεν κόλωσαν. Τα παιδιά, στη βίλα Αμαλία, δεν κολάνε μπρίκια!

Αν έπαιρνα στα σοβαρά όσα διαβάζω το πρωί στην τουαλέτα, θα είχα πάθει δυσκοιλιότητα.