Πρόγραμμα απάτης και ψεύδους: η Ελλάδα στο έλεος των τρωκτικών
Αν μιλούσαν τα παγκάκια…
«Πάντως, εάν πάει κανείς στην Πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει...».
Η Αριστερά έχει μέλλον αν…
Η Αριστερά νόμισε, κάποια στιγμή, ότι είναι μέρος του συστήματος, το ’89. Και συμμετείχε σ’ αυτή την ιστορία. Νομίζω ότι υπάρχουν και εκπρόσωποι της Αριστεράς οι οποίοι λένε ότι κάναμε λάθος.
Προσοχή στο άρωμα της Αριστεράς
Ρευστοί καιροί, σπουδαίοι στοχαστές
Χρυσούλα Ελληνιάδου: Μια γνήσια Κωνσταντινουπολίτισσα
Όταν ήρθαμε στην Αθήνα, το 1958, ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Οκτώ εγώ, έξι η αδερφούλα μου. Αγαπούσαμε με πάθος τον τόπο από τις αφηγήσεις, από τη γλώσσα, από την ιστορία. Η μάνα μας είχε ένα βιβλίο για τον Μέγα Αλέξανδρο και μας διάβαζε για την εκστρατεία του στην Ασία. Στο σπίτι ακούγαμε ελληνικό ραδιόφωνο και με κάθε ευκαιρία βγάζαμε από το σεντούκι την ελληνική σημαία που είχε ράψει με τα χέρια της, κλείναμε τις χειμωνιάτικες κουρτίνες και την ανεμίζαμε πηδώντας πάνω στους καναπέδες, τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο. Δεν είχαμε κανένα μίσος για τους Τούρκους, ούτε πριν ούτε μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955.
Δεν μπορείς πάντα, αλλά πρέπει τώρα, γιατί είναι κιόλας αργά!
Το αμερικάνικο όνειρο ξεφτίζει, η αντίσταση αναγεννιέται
Πόσο μας την έχουν στημένη;
Τα σενάρια που φανταζόμαστε είναι πολλά. Η άγνοια για το τι μαγειρεύεται και πως μαγειρεύεται στα ενδότερα της εξουσίας, εντόπιας και διεθνούς, μας κάνει να κάνουμε υποθέσεις με πολλαπλές εκδοχές.
