περίπτερο ιδεών

Του Γκιντεόν Λεβί*

Μόνο ψυχίατροι μπορούν να εξηγήσουν τη συμπεριφορά του Ισραήλ

Ο δικός μας άγριος κόσμος του εγκλήματος, πρόσφατα, πήγε για επιτήρηση. Από το σωματοφύλακα του Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων ως τους παιδοκτόνους γονείς, όλοι μπήκαν υπό παρακολούθηση. Ήρθε η ώρα, όπως συνηθίζεται εδώ, να στείλουμε και τη χώρα για παρακολούθηση, επίσης. Ίσως με την κατάλληλη αγωγή από ειδικούς, μπορεί να γίνει η διάγνωση που θα μας σώσει.

Όταν ήρθαμε στην Αθήνα, το 1958, ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Οκτώ εγώ, έξι η αδερφούλα μου. Αγαπούσαμε με πάθος τον τόπο από τις αφηγήσεις, από τη γλώσσα, από την ιστορία. Η μάνα μας είχε ένα βιβλίο για τον Μέγα Αλέξανδρο και μας διάβαζε για την εκστρατεία του στην Ασία. Στο σπίτι ακούγαμε ελληνικό ραδιόφωνο και με κάθε ευκαιρία βγάζαμε από το σεντούκι την ελληνική σημαία που είχε ράψει με τα χέρια της, κλείναμε τις χειμωνιάτικες κουρτίνες και την ανεμίζαμε πηδώντας πάνω στους καναπέδες, τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο. Δεν είχαμε κανένα μίσος για τους Τούρκους, ούτε πριν ούτε μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955.

Περιμένοντας την πτήση με το Antonov 148-100, στο αεροδρόμιο του Κιέβου Μπορίσπιλ, στη σύγχρονη πτέρυγα των διεθνών ή την παλιά της σοβιετικής εποχής των εσωτερικών δρομολογίων, χάζευα τους γύρω μου στην αίθουσα αναμονής.

90 χρόνια από την ίδρυσή του.