περίπτερο ιδεών

Κάθε κόμμα και κάθε οργάνωση κάνει προτάσεις συνεργασίας με άλλους φορείς, αλλά θέτει τόσα αν, αλλά και δεν, που αυτοαναιρεί την καλή της πρόθεση και δεν βρίσκει ανταπόκριση από τους παρομοίως διαφορετικά σκεπτόμενους.

Πέρσι, δεν πήγα στην Παναγία Σουμελά αν και με έτρωγε η δημοσιογραφική περιέργεια. Δεν ήθελα να υποστώ το χαβαλέ των Ελληναράδων σε έναν τόπο απερίγραπτα μαγικό που διαισθανόμουν ότι θα τον μαγαρίσουν.
Φέτος, αποφάσισα να πάω γιατί ήξερα ότι θα είναι αλλιώς. Ο Ιβάν Σαββίδης, ένας θρησκόληπτος Πόντιος από το Ροστόφ της Νότιας Ρωσίας, που αναδείχτηκε τα τελευταία χρόνια σε σημαντικό παράγοντα του ποντιακού χώρου και οργανώνει τα «προσκυνήματα» ευαγγελιζόμενος την ενότητα των χριστιανών ορθοδόξων, δεν θα άφηνε τους ομόδοξούς του εξ Ελλάδος να καπελώσουν την προσπάθειά του επαναλαμβάνοντας τα περσινά παρατράγουδα.

Εκτός από τους βολεμένους και τους κονομημένους, που δεν είναι και τόσοι πολλοί στην Ελλάδα, υπάρχει μια κατά πολύ μεγαλύτερη μερίδα που στηρίζει την κυβέρνηση παθητικά ή ενεργητικά είτε από φόβο μπροστά σε οτιδήποτε είναι εκτός συμβατικής πολιτικής ανατρεπτικό, είτε από μια ελπίδα ότι τα πράγματα δεν μπορεί στην πραγματικότητα να είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται κι ότι σύντομα θα επανέλθουν σε μία κατάσταση ομαλότητας. Αυτή η κοινωνική μερίδα είναι ένας από τους βασικούς ρυθμιστικούς παράγοντες των πολιτικών εξελίξεων. Επιλέγει από την ειδησεογραφία ό,τι εμπεριέχει ίχνη αισιοδοξίας, βρίσκει ανακουφιστικό αποκούμπι στη φιλοκυβερνητική προπαγάνδα των «έγκυρων» δημοσιογράφων του Mega, του Σκάι, της Καθημερινής και των Νέων ή κλείνει τα αφτιά και τα μάτια σε οτιδήποτε στενάχωρο, περιμένοντας να φύγει το κακό.

«Στην Αμερική, τώρα, υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι σε “καθεστώς αναμόρφωσης” -πάνω από 6 εκατομμύρια- απ’ όσους υπήρχαν στο φόρτε των γκουλάγκ επί Στάλιν», γράφει ο Adam Gopnik στο New Yorker.