του Γιώργου Κυριακού
Η αντίθεση στα σχέδια του γαμπρού του Τραμπ για την «αξιοποίηση» μιας από τις τελευταίες παρθένες περιοχές στην Ευρώπη, έγινε το βαρόμετρο αμφισβήτησης της κυβέρνησης Ράμα εκ μέρους ενός κόσμου που έχει φτάσει στο αμήν. Το επίκεντρο της αντιπαράθεσης μεταφέρθηκε πλέον στα Τίρανα, καθώς και σε άλλες χώρες που ζουν μετανάστες από την Αλβανία. Ύστερα από τα αίσχη που έχουν γίνει στην αλβανική πρωτεύουσα, π.χ. με τους θεόρατους ουρανοξύστες, οι διαδηλωτές θέτουν επιτακτικά στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα των «στρατηγικών επενδύσεων», του οικοκτόνου νόμου «πακέτο των βουνών» και της διαφθοράς, χαλώντας τη διεθνή εικόνα του Αλβανού πρωθυπουργού. Ο ίδιος ο Ράμα εμφανίζεται πάντως απτόητος, παρ’ όλη την παρέμβαση της E.E., που τώρα με περισσή υποκρισία (αφού ευνόησε την καταστροφή των βουνών από τις ανεμογεννήτριες) προχώρησε σε αυστηρές συστάσεις προς την αλβανική κυβέρνηση.
Ο Ράμα αντέδρασε δηλώνοντας ότι για τις διαδηλώσεις φταίνε κυρίως οι… Ιρανοί – κι έπειτα οι «Έλληνες εθνικιστές», οι Ρώσοι (εννοείται!) και λάποιοι «ακραίοι μουσουλμάνοι»… Μάλιστα ο τάχα καλλιεργημένος Αλβανός πρωθυπουργός σε πρόσφατη εκδήλωση του κόμματός του, αναφερόμενος σε όσους τον αμφισβητούν, έκανε χυδαίες γκριμάτσες και χειρονομίες (όπως του αυνανισμού…). Ωστόσο, η παραίτηση της κυβέρνησης την οποία ζητά το κίνημα διαμαρτυρίας δεν είναι απλή υπόθεση. Η Αλβανία, παράλληλα με τις «αυστηρές συστάσεις», πήρε καλό βαθμό από τις Βρυξέλλες στην προενταξιακή αξιολόγησή της. Επιπλέον, έχει μια αυτοδύναμη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, η οποία κάνει όλα τα χατίρια των ΗΠΑ. Από την άλλη, η πολιτική ενός διαμαρτυρόμενου πλήθους χωρίς δομές, με αλληλοσυγκρουόμενα μικρά αντιπολιτευόμενα κόμματα που όλα διεκδικούν να το «εκπροσωπήσουν», είναι αρκετά δύσκολο να συγκροτήσει πρόγραμμα που θα φέρει ανατροπές. Παρόμοια έλλειψη βιώσαμε και εδώ…
Αν σκεφτούμε και την υπαρκτή διεθνική διάσταση αυτού του κινήματος, κυρίως σε σχέση με την Ελλάδα, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι πολλοί που διατείνονται πως «πρέπει να διδαχθούμε από τους Αλβανούς» ξεχνούν τα ελλαδικά οικολογικά κινήματα από τη δεκαετία του 1990, το κίνημα των Πλατειών, το κίνημα για τα Άγραφα, το μεγαλειώδες κίνημα των Τεμπών κ.ά. (όπως ξεχνούν και τη διάσταση της ελληνικότητας των χωριών Άρτα και Σβερνέτσι, που πλήττονται άμεσα από την ξένη «επένδυση» και από τα οποία ξεκίνησε το κίνημα διαμαρτυρίας). Πέραν αυτών, όμως, το γεγονός ότι με αφορμή το ξεπούλημα ενός παρθένου οικοσυστήματος έχει ξεσπάσει πολιτική αναταραχή τέτοιας έντασης και διάρκειας, δείχνει ότι και στην Αλβανία έχει βάθος η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και τη χρόνια διαφθορά του πολιτικού συστήματος.
