Στην Γκράβα κανένα από τα συστήματα που έπρεπε να προστατεύουν τα 4.000 παιδιά δεν δούλευε. Ο ανιχνευτής αερίου δεν αντέδρασε στη δοκιμή και η βάνα δεν είχε καν χειρολαβή. Όταν ο δήμος ανακοίνωνε ότι «το συγκρότημα είναι ασφαλές», δεν είχε στο χέρι ούτε ένα πιστοποιητικό στεγανότητας. Τα παιδιά βγήκαν από τις τάξεις επειδή καθηγητές και γονείς αποφάσισαν να μην περιμένουν άλλο την επίσημη Πολιτεία.
Στα Πετράλωνα, τον περασμένο Ιούνιο, μια πολυκατοικία κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο. Ώρες πριν, οι μηχανικοί αντάλλασσαν μηνύματα ότι «έχουμε θέμα», ενώ στους ενοίκους έλεγαν πως οι ρωγμές ήταν από τον σεισμό της Εύβοιας. Ζωές δεν χάθηκαν, επειδή μια μηχανικός πρόλαβε να βγάλει τον κόσμο στον δρόμο. Ξανά δούλεψε η Θεά Τύχη.
Στην Πλάκα, στις 25 Σεπτεμβρίου, η Θεά δεν εμφανίστηκε. Η έκρηξη γκρέμισε ένα κτίριο και έθαψε έξι ανθρώπους, τέσσερις Αμερικανούς τουρίστες σε airbnb και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Βρετανών. Τα αίτια ακόμα ερευνώνται. Στα Τρίκαλα, τον Ιανουάριο, οι εργαζόμενοι της Βιολάντα λένε ότι είχαν ειδοποιήσει πως μύριζε υγραέριο. Δεν τους άκουσε κανείς, μέχρι που η έκρηξη σκότωσε εργάτριες της βάρδιας, με ευθύνη της εργοδοσίας.
Και πριν από όλα αυτά, τα Τέμπη. Πενήντα επτά άνθρωποι σε ένα τρένο που έτρεχε σε γραμμή χωρίς τηλεδιοίκηση, σε ένα σύστημα που όλοι ήξεραν ότι δεν δουλεύει. Το μόνο που δούλεψε ήταν η συγκάλυψη. Ύστερα ήρθαν οι πλημμύρες, από τη Θεσσαλία του Daniel ως τη Ρόδο, να πνίγουν ανθρώπους σε δρόμους που κάποτε ήταν ρέματα και τους μπάζωσαν. Και οι φωτιές, κάθε καλοκαίρι, με τη χώρα να καίγεται και τον κρατικό μηχανισμό να στέλνει sms.
Στα σχολεία έχουμε κτίρια σαράντα και πενήντα χρονών, χωρίς πιστοποιητικό σεισμικής επάρκειας, που η συντήρησή τους περιμένει πάντα «κονδύλια». Στην Γκράβα το ζητούσαν γραπτώς από το 2024. Και μέσα στις τάξεις, κενά σε καθηγητές που συχνά κρατούν μέχρι τα Χριστούγεννα. Στα πρότυπα και στα Ωνάσεια πάνε λίγοι. Για τους άλλους υπάρχει η τηλεκπαίδευση και, αν έχει κρύο, τα κλιματιστικά.
Αυτή είναι η νέα κοινωνική μοντελοποίηση. Το κράτος αποσύρεται και τη δουλειά την αναλαμβάνουν εργολάβοι και «σύμβουλοι», πάντα με το αζημίωτο. Οι έλεγχοι γίνονται «μακροσκοπικά», οι ευθύνες δεν βρίσκουν ποτέ ονοματεπώνυμο.
Ζούμε, λοιπόν, κατά τύχη. Η Γκράβα το θύμισε, όπως το είχαν θυμίσει τα Πετράλωνα και η Πλάκα πριν από αυτήν. Το ερώτημα είναι αν θα περιμένουμε την επόμενη φορά που η Θεά Τύχη αποφασίσει να κοιτάξει αλλού…
