Να κάνουμε το κείμενο τρελό δεξιά
Σχολιάζει ο Δώρος Μελιανίτης
- Έχω την υποψία ότι η Κυβέρνηση σχηματίζεται, κατά κύριο λόγο, αξιολογώντας τις τηλεοπτικές επιδόσεις των υποψηφίων. Τους βλέπω περιφερόμενους από κανάλι σε κανάλι κι από ραδιόφωνο σε ραδιόφωνο και πιάνεται η ψυχή μου. Στασιό δεν έχουν οι άνθρωποι. Και εντέλει, δεν υπουργεύουν – μοιράζουν όμως κοινοτοπίες σωρηδόν στον ραδιοτηλεοπτικό αέρα. Ο καλύτερος όλων με διαφορά είναι ο αδιευκρίνιστος κομπέρ που την παρελθούσα εβδομάδα επανέφερε («και -α και -ου») τους προπολιτικούς βρυχηθμούς στον δημόσιο λόγο και, όπως το συνηθίζει, χειροκρότησε με ανυπόκριτο πάθος τον εαυτό του.
- Μετά ανησύχησε για τις ταραχές στη Γαλλία που «δεν υπάρχει πλέον όπως την ξέραμε». Άφησε αναπάντητο όμως το ερώτημα αν αυτά συμβαίνουν επειδή οι Γάλλοι δεν πέρασαν… Διαφωτισμό, ή επειδή τον πέρασαν με ταχύρρυθμα μαθήματα όπως οι απόφοιτοι της μεγάλης του Καρατζαφέρη σχολής.
- Τι να σου κάνει κι ο μεσαίος ευρωλιγούρης που μεγάλωσε με το «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία»; Μπερδεύεται και γραμμή δεν κατεβαίνει από κανέναν φωτισμένο. Τελικώς, αυτή την περίοδο να γίνουμε Ευρώπη, ή να μην γίνουμε;
- Η αλήθεια είναι ότι, ξεκινώντας από τη Γαλλία, γίνεται ο κακός χαμός με τις κινητοποιήσεις σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις. Και μην ακούτε αυτούς που λένε πως στη χώρα παράγουμε μόνο (τηλεοπτικά) μοντέλα και (τηλεοπτικούς) μάγειρες. Παράγουμε με τη σέσουλα και αυτοδίδακτους «διεθνολόγους» που σταδιοδρομούν κόβοντας και ράβοντας στον απύλωτο φεϊσμπουκικό ελλαδισμό.
- Οι «διεθνολόγοι μας», ωστόσο, δεν είδαν το αρίφνητο πλήθος των διαδηλωτών. Προτίμησαν –σαν να ανακάλυψαν την Αμερική ένα πράγμα– να υπογραμμίσουν πως «όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την παιδεία». Κι ένα δίκιο, εδώ που τα λέμε, το έχουν. Όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την εκπαίδευση. Έχουν όμως σχέση με όσους αποκλείονται από την αξιοπρεπή ζωή.
-
Μέσα σε λίγες ημέρες σημειώθηκε και δεύτερο εργατικό ατύχημα στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους. Στο πρώτο ατύχημα είχαμε δύο νεκρούς και στο δεύτερο δύο τραυματίες. Η υποβάθμισή τους και η… διακριτική παρουσίασή τους από τα ΜΜΕ είναι ενδεικτικά του τρόπου που ασκείται, μισοασκείται ή και δεν ασκείται καθόλου το δημοσιογραφικό λειτούργημα στη χώρα μας. Ο φόβος φυλάει τα έρμα και τα έρμα φιλάνε κάτι κατουρημένες ποδιές συγκροτημάτων.
- Δεν βαριέσαι. Αυτοί είναι ψιλοαόρατοι, είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ενώ αυτοί της παραδιπλανής εμπίπτουν στη δικαιοδοσία των ως άνω «ειδικών». Ως εκ τούτου, οι «διεθνολόγοι» μας έχουν άλλο χαβά και εστιάζουν σε όσους παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμοι». Και τι καταλαβαίνουν παρατηρώντας τους; Μα, καταλαβαίνουν ότι δεν ακολουθείται το savoir vivre σε αυτές τις διαμαρτυρίες! Οι άνθρωποι δεν κάθονται ήσυχα-ήσυχα στο περιθώριο που τους θέλουν οι Αγορές, και θορυβούν σε ώρες κοινής αγοραστικής ησυχίας.
- Προσωπικά, δεν σκοπεύω να απολογηθώ για καμία καφρίλα, αλλά όταν οι μιζεράμπλ (ξεπέρασαν τις 5.000 οι άστεγοι στο Παρίσι) σηκώνουν κεφάλι, θα μου επιτρέψετε να μην επικεντρώνομαι στις σπασμένες βιτρίνες και να μην στεναχωριέμαι που τα Louis Vuitton τα λαφυραγώγησε η πλέμπα.
- Κάποιοι άλλοι από τους ως άνω αυτοδίδακτους εντόπισαν στους μετανάστες το πρόβλημα των καταστροφών, και έχουν κι αυτοί ένα δίκιο – μέχρι εκεί φτάνει η ακροδεξιά τους. Οι (καλοί) μετανάστες είναι για να χτίζουν αυθαίρετα, να γηροκομούν ανήμπορους και να ξεσκατίζουν τα παιδιά τους – οι υπόλοιποι, έξω από την πόρτα. Το ότι ο καπιταλισμός προϋποθέτει και συνεπάγεται μαζικές μεταναστεύσεις, ούτε που τους περνάει από το νου.
- Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι το χάος και η καταστολή είναι σαν την «κανονικότητα» που μας σερβίρουν: αμφότερα δεν συνιστούν πολιτική πρόταση – υπογραμμίζουν, εντούτοις, την απουσία της.
- Προφανώς και το πλιάτσικο δεν συνιστά αλλαγή υποδείγματος, αλλά διεύρυνση του υπάρχοντος – η λωποδυσία δεν καταγγέλλει τον καταναλωτισμό, αλλά κόβει δρόμο για να μην τον στερηθεί.
- Εμείς, πάντως, εν Ελλάδι, διαδηλώσαμε ήσυχα κι ωραία. Στη γειτονική Ιταλία, εκτός του στρατού, αυτό το Σαββατοκύριακο ομάδες αγανακτισμένων χούλιγκαν, λέει, θα συνδράμουν τις δυνάμεις της τάξης. Και μαντέψτε ποιος κάνει ταμείο όταν πλακώνονται μεταξύ τους οι φτωχοί.
- Εμείς το έχουμε δεδομένο να πλακωνόμαστε μεταξύ μας, αλλά δεν έχουμε όλοι τους ίδιους σεβντάδες. Αυτή την εβδομάδα, λόγου χάριν, εγώ συμπονώ τους εν Ελλάδι φίλους του Τραμπ, γνωστούς και ως τραμπαρίφες, που το παρανόμι τους αδικεί κατάφορα τη συμπαθή τάξη των αυτοκινητιστών. Ξέρετε τι σκληρό είναι να καταγγέλλεις επί χρόνια τον ρωσικό ιμπεριαλισμό κι ο Πρόεδρος της καρδιάς σου να τακιμιάζει αίφνης μαζί του; Ούτε στους εχθρούς σας τέτοιο άδειασμα!
- Κατά τα λοιπά, η ισχυρή Ελλάδα του Σάμινα και της Ρικομέξ, η Ελλάδα που καίγεται στο Μάτι και εκτροχιάζεται στα Τέμπη, πουλάει στους ιθαγενείς παραγοντιλίκι ότι ανήκει «στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης», στους «ισχυρούς του κόσμου» ετούτου και άλλα φαιδρά που δεν τα παίρνει στα σοβαρά ούτε ο αγαθός Πίνατ.
- Τελειώνω με κάτι προσωπικό. Θα παρακαλούσα τους αναγνώστες, επειδή δεν πολυβλέπω τηλεόραση, να με ενημερώνουν για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη Λοβέρδου. Έχω την υποψία ότι πρόκειται για την αρσενική εκδοχή της Σοφίας Βούλτεψη και θέλω να βεβαιωθώ. Υπηρετώ από χρόνια την επιθεώρηση και, όπως καταλαβαίνετε, είναι μέρος της εργασίας μου να υπεξαιρώ ατάκες.
Δουλοπαροικία διαρκείας
Στη δουλοπαροικία οι άνθρωποι άνηκαν στη γη, τη δούλευαν, και ο φεουδάρχης τους παρείχε κατάλυμα κι ένα πιάτο φαγητό.
Οι καιροί όμως άλλαξαν και οι άνθρωποι –όσοι εργάζονται– ανήκουν σε εξωχώρια «πιστωτικά ιδρύματα» και έχουν από μόνοι τους ένα κρεβάτι, ένα ντελίβερι και την απειλή να τα στερηθούν αμφότερα.
Όσοι ζουν εκτός της τηλεοπτικής πραγματικότητας, γνωρίζουν πολύ καλά ότι στις μέρες μας και στα μέρη μας, αυτοί που δεν έχουν ακόμη καταρρεύσει, αυτοί στηρίζονται στις πρόνοιες της προηγούμενης γενιάς.
Στην Ευρώπη δεν τα ξέρουν αυτά. Χωρίζουν τα τσανάκια τους νωρίς και πεινάνε χώρια. Ενώ στην… κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού πορευόμαστε αλλέως. Επιβιώνουμε χρησιμοποιώντας τις συντάξεις των οικογενειών μας. Ελλάδα 2.0.
