Τα πρόσφατα αμερικανικά πλήγματα εναντίον ιρανικών τάνκερ στον Περσικό Κόλπο ήταν αυτό που χρειαζόταν ώστε το βαρέλι του πετρελαίου να φτάσει τα 100 δολάρια. Αυτά τα κατά βάθος αυτοκτονικά πλήγματα αποκαλύπτουν την απελπισία της Ουάσινγκτον: βομβάρδισε σχολεία και γάμους, ανατίναξε στρατιωτικούς στόχους και πολιτικές υποδομές, εφάρμοσε ναυτικό αποκλεισμό, επέβαλε πρόσθετα μέτρα οικονομικής ασφυξίας του Ιράν… αλλά τίποτα από αυτά δεν λειτούργησε ως τώρα. Το Ιράν δεν συνθηκολογεί. Αντίθετα, απαντά στα ίσα, στοχεύοντας μεθοδικά τις αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και δυνάμεις, καθώς και τα συμφέροντα των συμμάχων των ΗΠΑ σε όλες τις γειτονικές χώρες. Άρα η Ουάσινγκτον διέταξε τα πλήγματα σε τάνκερ μάλλον ως άσκηση εκτόνωσης ή/και επικοινωνιακής ένεσης για εσωτερική κατανάλωση. Διότι πλησιάζουν οι ενδιάμεσες ομοσπονδιακές εκλογές, και η δημοφιλία του Αμερικανού προέδρου βρίσκεται σε ιστορικό ναδίρ: μετά βίας ένας στους τρεις πολίτες των ΗΠΑ εγκρίνει την πολιτική του.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η τραμπική διοίκηση αναβάλλει την απόφαση για «νικηφόρα» αποχώρηση ή ακραία κλιμάκωση για μετά τις ενδιάμεσες εκλογές. Κι ότι μέχρι τότε θα συντηρεί όπως-όπως την αντιπαράθεση, υπολογίζοντας ότι εν τω μεταξύ θα αναπληρώσει τουλάχιστον ένα μέρος των οπλικών συστημάτων που έχει ξοδέψει ως τώρα. Από την πλευρά της η Τεχεράνη δεν δείχνει διάθεση επανάπαυσης και εκμετάλλευσης του «κενού», πιθανά επειδή έχει πειστεί πια ότι δεν μπορεί να υπάρξει έντιμη συμφωνία με τις ΗΠΑ. Η επιστροφή στο στάτους κβο που υπήρχε πριν την παράνομη και απρόκλητη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ μπορεί να αποτελεί πλέον μια αναγκαστική και ανομολόγητη –ακόμα– επιδίωξη της Ουάσινγκτον (όχι όμως και του Τελ Αβίβ), αλλά δεν φαίνεται να δελεάζει την ιρανική ηγεσία. Όπως δείχνουν και οι προχωρημένες συνομιλίες με το Ομάν, με το οποίο το Ιράν μοιράζεται τα χωρικά ύδατα του Στενού του Ορμούζ, οι Ιρανοί δεν θα αποδεχθούν τίποτα λιγότερο από τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο.
ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ το αδιέξοδο συνεχίζεται, διότι η Ουάσινγκτον αδυνατεί να επιβληθεί, αλλά και να παραδεχτεί την πραγματικότητα. Στο τωρινό στάδιο, δεν μπορεί καν να διατυπώσει –να αναδιατυπώσει, για την ακρίβεια– στρατηγικούς στόχους, και γι’ αυτό παλινωδεί τόσο φραστικά (οι μνημειωδώς αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις του Τραμπ βγάζουν μάτι) όσο και επί του πεδίου. Οι αρμάδες, οι πύραυλοι και οι μεγα-βόμβες δεν μπορούν να δώσουν τη λύση που θα λύτρωνε, έστω και προσωρινά, τον βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό. Αυτό το κενό στρατηγικής έσπευσαν προσφάτως να καλύψουν οι… Ισραηλινοί, οι οποίοι ξέρουν ότι δεν έχουν μέλλον εάν οι ΗΠΑ «απαγκιστρωθούν» από τον εφιάλτη που οι ίδιες δημιούργησαν. Προτείνουν λοιπόν στον Λευκό Οίκο ένα ακόμη παραληρηματικό σχέδιο εξάλειψης του Ιράν από τον χάρτη. Σύμφωνα με αυτό, οι ιρανικές επαρχίες που κατοικούνται από κουρδικές, αζέρικες κ.ά. μειονότητες θα «ανεξαρτητοποιηθούν», ενώ ταυτόχρονα θα πραγματοποιηθεί χερσαία εισβολή μεγάλης κλίμακας, οι δε στρατηγικοί αντίπαλοι των ΗΠΑ –όπως η Κίνα– θα κληθούν να μην παρέμβουν, με αντάλλαγμα ένα γερό μερίδιο στη λεία (πετρέλαιο κ.λπ.). Ο σχολιασμός τέτοιων φαντασιώσεων μάλλον περιττεύει.
Στο μεταξύ δυτικότερα του Ιράν, στην Υεμένη, οι Χούθι προέλασαν συντρίβοντας τις υποστηριζόμενες από τη Σαουδική Αραβία δυνάμεις, και απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του Στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, από το οποίο εξαρτράται η πρόσβαση στην Ερυθρά Θάλασσα. Την ίδια στιγμή τα διεθνή ΜΜΕ αναφέρουν ότι ο Τραμπ αρνήθηκε στους Σαουδάραβες τη βοήθειά του προκειμένου να επιτευχθεί η συντριβή των ανυπότακτων Υεμενιτών. Άλλωστε οι ΗΠΑ το είχαν ήδη επιχειρήσει με τους περσινούς βομβαρδισμούς και απέτυχαν, αναγκαζόμενες να συνάψουν εκεχειρία με τους «ξυπόλητους». Οι Αμερικανοί έχουν κάθε λόγο να αποφύγουν την εκ νέου εμπλοκή τους σε ένα ακόμη μέτωπο, ιδίως αφού ήδη αδυνατούν να φέρουν βόλτα τα υπόλοιπα. Και οι Σαουδάραβες, ανίκανοι να λύσουν μόνοι τους το «πρόβλημα» παρά την τεράστια υπεροπλία τους, καταλαβαίνουν για μια ακόμη φορά με οδυνηρό τρόπο τι (δεν) προσφέρει η συμμαχία με τις ΗΠΑ…
Δρόμος της Αριστεράς
