Η προηγηθείσα εβδομάδα, που σημαδεύτηκε από ανταλλαγή πληγμάτων και εξαπόλυση νέων απειλών από τον Τραμπ εναντίον της Τεχεράνης, επιβεβαίωσε την υπόθεση ότι το «Μνημόνιο Κατανόησης» μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι ένας προσωρινός και αβέβαιος συμβιβασμός, με την (και) επικοινωνιακά στριμωγμένη Ουάσινγκτον να το ερμηνεύει κατά το δοκούν. Εξ ου και οι διαρκείς παρασπονδίες και παραβιάσεις των όρων του Μνημονίου Κατανόησης από τις ΗΠΑ, που όμως «απαντήθηκαν» επαρκώς από τους Ιρανούς. Έτσι προχθές ξανάρχισαν οι έμμεσες συνομιλίες των δύο πλευρών στην Ντόχα, με ενδιάμεσους τους εκπροσώπους του Πακιστάν και του Κατάρ. Η βορειοαμερικανική προπαγάνδα, μέσα από διαρροές στο Axios και άλλα «έγκυρα» Δυτικά ΜΜΕ, και πάλι ισχυρίζεται ότι οι Ιρανοί κάνουν υποχωρήσεις χωρίς ανταλλάγματα, και καυχάται ότι θα συντρίψει το Ιράν εάν δεν αποδεχθεί τους όρους του Τραμπ. Φυσικά η αντίθετη εικόνα, που δίνεται από την ιρανική πλευρά, επιβεβαιώνεται από όσα συμβαίνουν επί του πεδίου.
Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία, και διαψεύδει τη βορειοαμερικανική προπαγάνδα, είναι οι τοποθετήσεις και δηλώσεις τόσο των διαμεσολαβητών όσο και άλλων άμεσα εμπλεκόμενων. Έτσι, μετά το «άδειασμα» των Αμερικανών και των ισραηλινών από τον Πακιστανό πρωθυπουργό (που τόνισε ότι ο Λίβανος σαφώς περιλαμβάνεται στους όρους της εκεχειρίας), ήρθε και η σειρά του Ομάν –που τα χωρικά του ύδατα εφάπτονται με τα ιρανικά στα Στενά του Ορμούζ– να δηλώσει δημόσια ότι συζητά με την Τεχεράνη την επιβολή κάποιου είδους τελών για τη διέλευση εμπορικών πλοίων από το Ορμούζ, παρά τη ρητή αντίθεση των ΗΠΑ. Τέλος, το Κατάρ δήλωσε ότι διαπραγματεύεται διμερώς με απεσταλμένους της τραμπικής διοίκησης για το αν και πώς θα ξεπαγώσει ιρανικές καταθέσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων, τις οποίες κατακρατεί στα πλαίσια των διατεταγμένων από τις ΗΠΑ κυρώσεων κατά του Ιράν.
ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ πληροφορίες τις κρατούν με το ζόρι στα ψιλά τα δυτικά ΜΜΕ, προτιμώντας να διαφημίζουν τα διαδικτυακά παραληρήματα του Αμερικανού προέδρου (που, παρεμπιπτόντως, όταν αποδημήσει εις Κύριον, μάλλον δεν θα πάνε στην κηδεία του 10-20 εκατομμύρια άνθρωποι). Σε κάθε περίπτωση, το Ιράν δεν φαίνεται διατεθειμένο να αποδεχθεί οτιδήποτε σχετικά με περιορισμό του πυρηνικού του προγράμματος –και τίποτα παραπάνω– χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα από τις ΗΠΑ: ξεπάγωμα ιρανικών κεφαλαίων, «νομιμοποίηση» του πυραυλικού οπλοστασίου του, αναγνώριση του ελέγχου που ντε φάκτο ασκεί στα Στενά του Ορμούζ κ.ο.κ. Επιπλέον, σχεδόν όλες οι αντιδραστικές μοναρχίες του Κόλπου συνεχίζουν τη «ρεαλιστική προσαρμογή» στους νέους συσχετισμούς, αφότου περίτρανα αποδείχθηκε ότι η δήθεν ασπίδα των ΗΠΑ είναι διάτρητη και ανίκανη να τους εγγυηθεί οτιδήποτε.
Τέλος, η κακοφωνία που βγαίνει μέσα από τις ίδιες τις ΗΠΑ, όπου πια ακόμη και επιφανή νεοσυντηρητικά γεράκια εκτιμούν ότι η επίθεση στο Ιράν ήταν ένας τυχοδιωκτισμός που κατέληξε σε μεγαλοπρεπές και οριστικό φιάσκο, υπογραμμίζει ότι οι επαναλαμβανόμενες απειλές των Τραμπ, Ρούμπιο και Σία είναι κούφιες. Όλοι κατανοούν πως ένας νέος γύρος μαζικών βομβαρδισμών δεν θα καταφέρει ό,τι δεν επιτεύχθηκε στον προηγούμενο. Και κανείς –ούτε οι πιο αφιονισμένοι πολέμιοι κάθε συμβιβασμού με το Ιράν– δεν τολμά πλέον ούτε καν να υπονοήσει την προετοιμασία χερσαίας επέμβασης. Τι μένει; Μόνο το πυρηνικό «χαρτί», που όμως για πολλούς λόγους μπορεί να γίνει μπούμερανγκ. Στο μεταξύ ο έτερος πυλώνας του Άξονα του Κακού, το κατοχικό παρακράτος, παριστάνει ότι θριαμβολογεί, αλλά κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα. Διότι όλο και λιγότεροι Βορειοαμερικανοί, από τις κορυφές των ελίτ έως την απηυδισμένη βάση της πυραμίδας των ΗΠΑ, είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν τη νύφη για χάρη μιας συμμορίας γενοκτόνων.
Παρ’ όλα αυτά, η «φυγή» στον πόλεμο παραμένει δελεαστική για τις δυτικές ελίτ, και όρος επιβίωσης για το παρακράτος. Άρα δεν θα πρέπει να εκπλαγεί κανείς εάν αυτές οι τάσεις, σε συνδυασμό με τις οξείες εσωτερικές αντιφάσεις στο στρατόπεδο των επιθετικών δυνάμεων, προκαλέσουν νέα επεισόδια αιματηρής αμφισβήτησης του Μνημονίου Κατανόησης. Προς το παρόν, πάντως, οι ΗΠΑ για πολλούς λόγους αδυνατούν να ξαναρχίσουν έναν επιθετικό πόλεμο στη μεσανατολική γειτονιά. Εξ ου και η τωρινή ισορροπία τρόμου…
