Η «συμφωνία-πλαίσιο» με τους ισραηλινούς εισβολείς, την οποία υπέγραψε στην Ουάσινγκτον η κυβέρνηση του Λιβάνου, είναι μνημείο εθελοδουλείας. Καταρχήν, όχι μόνο δεν εκμεταλλεύεται το, ευνοϊκό για τον Λίβανο, Μνημόνιο Κατανόησης ΗΠΑ-Ιράν, αλλά αντιτίθεται ευθέως στους όρους του. Δεύτερον, το περιεχόμενό της ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία. Πώς αλλιώς μπορεί να αποκληθεί το γεγονός ότι η επίσημη εξουσία υπό τον πρόεδρο Ζοζέφ Αούν συμφώνησε με την επ’ αόριστον παραμονή των εισβολέων σε μεγάλο τμήμα του εδάφους της χώρας; Και ότι συμφώνησε, επίσης, πως εκατοντάδες χιλιάδες βίαια εκτοπισμένοι πολίτες του Λιβάνου δεν δικαιούνται να γυρίσουν στα σπίτια τους; Η συνολικά κατάπτυστη συμφωνία δικαίως απορρίπτεται όχι μόνο από τη Χεζμπολά και τον σιιτικό πληθυσμό γενικά, αλλά και από μεγάλο μέρος των χριστιανών και σουνιτών του Λιβάνου. Είναι αλήθεια πως η διεφθαρμένη λιβανέζικη ελίτ τα ίδια έκανε και στην ισραηλινή εισβολή του 1982. Τότε μάλιστα έφτιαξε και τις συμμορίες των Φαλαγγιτών, που έσφαξαν χιλιάδες γυναικόπαιδα στη Σάμπρα και τη Σατίλα για λογαριασμό των εισβολέων…
Η αντίθεση της λαϊκής πλειοψηφίας στη συμφωνία επιτείνεται από το γεγονός ότι, και μετά τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησης, συνεχίζεται η μεθοδική ανατίναξη χωριών και κωμοπόλεων του Λιβάνου από τους εισβολείς – που έτσι κάνουν χώρο για τον μελλοντικό εποικισμό των νέων εδαφών του Μεγάλου Ισραήλ… Αυτήν την εβδομάδα μάλιστα κυριολεκτικά έσβησαν από τον χάρτη το χωριό Μαζντάλ Ζουν πυροδοτώντας μία και μόνο μεγα-βόμβα, η οποία προκάλεσε μία από τις μεγαλύτερες μη πυρηνικές εκρήξεις στην ιστορία! Δεν βοηθά οπωσδήποτε και το ότι η δοτή κυβέρνηση υπό τον Ζοζέφ Αούν, που υπέγραψε την άνευ πολέμου συνθηκολόγηση με τους εισβολείς κατ’ εντολήν της τραμπικής διοίκησης, δεν εκπροσωπεί παρά μια ισχνή μειοψηφία των Λιβανέζων. Στηρίζεται όμως, πέραν των ΗΠΑ-Ισραήλ, από τους πιο βρώμικους «επιχειρηματίες», όπως ο Άντον Σεχνάουι, δισεκατομμυριούχος μεγαλοτραπεζίτης και χρηματοδότης της (φαλαγγίτικης έμπνευσης) ένοπλης συμμορίας «Στρατιώτες του Θεού»…
Αυτά όλα τα γνωρίζουν βέβαια πολύ καλά τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι ισραηλινοί. Που, εξευτελίζοντας την εθελόδουλη κυβέρνηση, ευελπιστούν ότι πρώτον θα ακυρωθεί ντε φάκτο η ρητή συμπερίληψη του Λιβάνου στο Μνημόνιο Κατανόησης, και δεύτερον ότι ο Λίβανος θα αυτοδιαλυθεί βυθιζόμενος σε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο. Στα πλαίσια αυτά καταβαραθρώνουν και το όποιο κύρος είχε απομείνει στον επίσημο στρατό του Λιβάνου, που δεν άνοιγε πυρ ακόμη κι όταν οι εισβολείς σκότωναν τους άντρες του. Πώς; Βγάζοντας στους δρόμους τους στρατιώτες, τους ίδιους που διατάσσονταν να μην υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη, με την εντολή να χτυπήσουν τους συμπατριώτες τους που διαδηλώνουν κατά της συνθηκολόγησης… Είναι εντυπωσιακή η αυτοσυγκράτηση της Χεζμπολά και των υπόλοιπων δυνάμεων της λιβανέζικης Αντίστασης, που πασχίζουν να αποτρέψουν το κατρακύλισμα σε εμφύλιο, και ταυτόχρονα εξακολουθούν να καταφέρνουν βαριά πλήγματα στους εισβολείς κάθε φορά που αυτοί παραβιάζουν τα όσα έχουν συμφωνηθεί.
