Το «Μνημόνιο Κατανόησης» με το οποίο υποτίθεται ότι παύει, προσωρινά έστω, η σύρραξη στη Μέση Ανατολή, υπεγράφη καταρχήν από τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς και από τον πρόεδρο της ιρανικής βουλής Μοχαμάντ Γκαλιμπάφ την περασμένη Κυριακή. Όμως το ακριβές περιεχόμενό του έγινε γνωστό μόλις την Τετάρτη. Ως τότε η βορειοαμερικανική προπαγάνδα προσπαθούσε να χρυσώσει το χάπι, σερβίροντας μια εκδοχή λιγότερο ταπεινωτική για τις ΗΠΑ, που όπως αποδείχθηκε τελικά δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Την ίδια μέρα πάντως το Μνημόνιο Κατανόησης επικυρώθηκε και επίσημα από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και από τον Ιρανό ομόλογό του, Μασούντ Πεζεσκιάν.
Αυτό καθαυτό το περιεχόμενο του Μνημονίου Κατανόησης δεν σηκώνει πολλές και διαφορετικές ερμηνείες. Συνοπτικά μπορεί να ειπωθεί ότι επικυρώνει την κοινή αίσθηση, πως η απρόκλητη και παράνομη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν απέτυχε παταγωδώς. Ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να βωμολοχεί διαδικτυακά εναντίον όποιου λέει τα αυτονόητα, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Οπότε εύλογα το πρώτο και βασικό ερώτημα αφορά το κατά πόσο η συγκεκριμένη διευθέτηση θα γίνει σεβαστή από όλες τις πλευρές, τουλάχιστον για το προβλεπόμενο διάστημα δύο μηνών παύσης των εχθροπραξιών – ανεξάρτητα δηλαδή από την κατάληξη των περαιτέρω διαπραγματεύσεων για την επίτευξη οριστικής ειρήνευσης (που υποτίθεται ότι θα ξεκινούσαν χθες στην Ελβετία).
Αυτή τη φορά κανείς δεν υποκρίθηκε ότι δεν βλέπει τον ελέφαντα στο δωμάτιο: τη γενοκτονική ηγεσία του κατοχικού παρακράτους, που στο Μνημόνιο Κατανόησης είδε την υλοποίηση του χειρότερου εφιάλτη της. Και κατέστησε σαφές πως θα κάνει ό,τι μπορεί για να συνεχιστεί το μακελειό. Πράγματι, το παρακράτος δεν «απογοήτευσε» όσους ανέμεναν ότι θα επιχειρήσει να ανατινάξει κάθε πιθανότητα διευθέτησης. Και το έκανε γρήγορα: την Πέμπτη κιόλας η κυβέρνηση των εγκληματιών πολέμου διέταξε τον κατοχικό στρατό να προωθηθεί βαθύτερα στο έδαφος του Λιβάνου και να επαναλάβει τους αδιάκριτους βομβαρδισμούς.
Η Χεζμπολά αντιστάθηκε πεισματικά, προκαλώντας βαριές απώλειες στους εισβολείς. Αυτό ο Νετανιάχου το αποκάλεσε… παραβίαση της εκεχειρίας (ως γνωστόν, για το Ισραήλ εκεχειρία είναι μια κατάσταση στην οποία ο αντίπαλος υπομένει παθητικά, χωρίς να αντιδρά, τα ισραηλινά πλήγματα – κατά προτίμηση σε αμάχους). Και χθες επανέλαβε ότι «το Ισραήλ θα παραμείνει στον νότιο Λίβανο για όσο καιρό κρίνει το ίδιο ότι είναι αναγκαίο». Έτσι πήγε στράφι το προχθεσινό άγριο κατσάδιασμα του Ισραήλ από τον Τζ. Ντ. Βανς: «Τα δύο τρίτα των όπλων που έχουν προστατεύσει τη χώρα σας έχουν κατασκευαστεί από Αμερικανούς, και έχουν πληρωθεί από τους Αμερικανούς φορολογούμενους. Αν ήμουν μέλος της ισραηλινής κυβέρνησης, δεν θα επιτιθόμουν στον μοναδικό ισχυρό σύμμαχο που μου έχει απομείνει σε ολόκληρο τον κόσμο».
Μαζί πήγαν στράφι και οι αναλύσεις περί διαζυγίου ΗΠΑ-Ισραήλ. Κατσάδιασμα μπορεί να υπάρχει, μαζί με εκκλήσεις προς τους παραληρούντες (οι οποίοι διατείνονται ότι ο Θεός τους υποσχέθηκε πριν τρεις χιλιάδες χρόνια πως όλη η Μέση Ανατολή θα γίνει δική τους) να κάνουν υπομονή. Διαζύγιο όμως όχι. Φάνηκε και από το γεγονός ότι πέρασε ασχολίαστος από τον Λευκό Οίκο ο βομβαρδισμός της Ναμπάτιε χτες το απόγευμα, αφότου είχε τεθεί σε ισχύ η νιοστή εκεχειρία που «εξειδίκευε» το Μνημόνιο Κατανόησης κ.ο.κ. Ακριβώς σε αυτήν την «ανοχή» ποντάρει η ηγεσία του παρακράτους και κάνει όσα κάνει. Ανοχή που ενισχύεται από την υποστήριξη των πιο πολεμοχαρών τμημάτων της βορειοαμερικανικής ελίτ, ή και από τους εκβιασμούς που ασκεί το σιωνιστικό μπλοκ στην πολιτική αφρόκρεμα των ΗΠΑ (η δουλειά δεκαετιών του νταβατζή-κατασκόπου Επστάιν δεν πήγε χαμένη).
Το πρώτο απτό αποτέλεσμα, μέχρι στιγμής, είναι ότι οι Ιρανοί –που επέμειναν και πέτυχαν να συμπεριληφθεί ρητά ο Λίβανος στη συμφωνία– διαπίστωσαν πως δικαίως θεωρούν αναξιόπιστες τις ΗΠΑ. Και ενημέρωσαν τον Τζ. Ντ. Βανς να μην κάνει τον κόπο να ταξιδέψει στην Ελβετία για περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Τουλάχιστον όχι μέχρι οι ΗΠΑ να συμμαζέψουν το παρακράτος, εάν θέλουν (διότι εάν θέλουν, σαφώς και μπορούν). Σε αυτό το σημείο είμαστε, με την αναζήτηση «λύσεων» στον πόλεμο από τις ελίτ να παραμένει η πιο ισχυρή τάση. Ταυτόχρονα όμως το ότι οι ΗΠΑ σύρθηκαν στην υπογραφή του συγκεκριμένου Μνημονίου Κατανόησης, είτε το παραβιάσουν είτε όχι, δείχνει ότι παρέρχεται η εποχή που με τόσο άκομψο τρόπο διαφήμιζε ο Τραμπ: «Θα κάνουμε ό,τι θέλουμε επειδή μπορούμε». Ε, ενίοτε δεν μπορείτε.
