του Ντάντε Μπαροντίνι*
Η νέα απάτη του Τραμπ ονομάζεται «πόλεμος σε δόσεις», και μοιάζει να την έχει δανειστεί απευθείας από την εμπειρία του ως επιχειρηματίας ακινήτων. Αυτό φάνηκε όταν έληξαν οι 60 ημέρες που το Σύνταγμα των ΗΠΑ παραχωρεί σε έναν πρόεδρο για να διεξάγει πόλεμο ακόμη και χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Γνωρίζοντας ότι το Κογκρέσο θα τασσόταν πλειοψηφικά κατά της συνέχισης του πολέμου εναντίον του Ιράν (αφού ακόμη και ένα μέρος του «MAGA» τον θεωρεί λάθος), ο Τραμπ έγραψε στον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων ότι, αφού οι βομβαρδισμοί έχουν ανασταλεί από τις 7 Απριλίου και το Ιράν έχει σεβαστεί την εκεχειρία, οι εχθροπραξίες έχουν τερματιστεί!
Ταυτόχρονα βέβαια, δεδομένου ότι ο… μη-πόλεμος δεν οδήγησε σε ειρηνευτική συμφωνία, δήλωσε ότι είναι έτοιμος να τον ξαναρχίσει ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο, αυτό θα ήταν «ένας άλλος πόλεμος», όχι η συνέχιση του πολέμου που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη! Αυτός είναι ο «πόλεμος σε δόσεις», στον οποίο ζητάς τάιμ άουτ όταν εξαντλούνται τα αποθέματα πυραύλων, ή οι άνδρες σου στασιάζουν (βλ. την περίπτωση του αεροπλανοφόρου «Τζέραλντ Φορντ», που αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το μέτωπο, ή τη μυστηριώδη πυρκαγιά που κατέστρεψε το αντιτορπιλικό «Χίγκινς» χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Ορμούζ). Οι Δημοκρατικοί προφανώς δεν συμμερίστηκαν την ιδέα του Τραμπ. Αποδείχθηκε όμως αρκετή για να μετριάσει την έντονη δυσαρέσκεια της ομάδας των Ρεπουμπλικάνων που ήταν έτοιμοι να ψηφίσουν «όχι» στη συνέχιση «αυτού» του πολέμου.
Μοιάζει ιδιοφυής ιδέα, αλλά είναι ένα τέχνασμα μικροπρεπούς δικηγόρου, που μπορεί να λειτουργήσει μόνο με φίλους οι οποίοι είναι κάπως επιφυλακτικοί για το τι κάνεις. Αγνοεί εντελώς, για παράδειγμα, το τι θα κάνει τόσο ο «εχθρός σε δόσεις» όσο και οι άλλοι σημαντικοί παίκτες σε όλο τον κόσμο. Και οι τελευταίοι δείχνουν σαφώς σημάδια ανυπομονησίας. Η ιδέα ότι μπορούμε να «κυβερνήσουμε τον κόσμο» με βάση τέτοια εφευρήματα δεν είναι καν αστεία για εμάς, πόσο μάλλον για τους γεωπολιτικούς σκακιστές στη Μόσχα και το Πεκίνο. Ούτε η ίδια η κυβέρνηση Τραμπ είναι ικανοποιημένη, οπότε έχει στρέψει πάλι το βλέμμα της στην Κούβα, «υποσχόμενη» να την «καταλάβει» μόλις «τελειώσει η δουλειά με το Ιράν»…
Υπάρχουν κι άλλα: μια κάποια συζήτηση για την ερειπωμένη «Ευρώπη», η οποία θα πληγεί από νέους δασμούς 25% στα αυτοκίνητα, ενώ 5.000 Αμερικανοί στρατιώτες θα αποσυρθούν από τη Γερμανία και εξετάζονται σχέδια για το κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων στην Ισπανία και την Ιταλία. Οι Βρυξέλλες ορκίζονται ότι θα «υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους» (ειδικά στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας), αν και όταν καταφέρουν να αποκτήσουν μια συνολική άποψη (η Volkswagen, η Renault και η Fiat δεν έχουν ακριβώς τα ίδια συμφέροντα, για παράδειγμα).
Αρκετοί πυλώνες της παλιάς ευρω-δυτικής τάξης καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλον. Και οι πυλώνες που αφορούν τον πόλεμο είναι προφανώς οι πιο «αποσταθεροποιητικοί». Πρόκειται για ένα οικοδόμημα που δεν στέκει πλέον… Χρειάζεται μόνο μια στιγμή ώστε ο «πόλεμος σε δόσεις», που στερείται σαφούς έναρξης και εξίσου σαφούς στόχου για να τερματιστεί, να ολισθήσει στον «αέναο» πόλεμο.
* Συντάκτης της ιταλικής ηλεκτρονικής εφημερίδας Contropiano (www.contropiano.org). Εδώ αποδίδονται περιληπτικά αποσπάσματα από το άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στις 2/5/2026.
