Σε μια προεκλογική περίοδο δίνουν και παίρνουν υποσχέσεις και συνθήματα για καλυτέρευση του επιπέδου ζωής, μείωση της ακρίβειας, πάταξη της διαφθοράς. Τα επιτελεία (και οι διαφημιστικές εταιρείες) ψάχνουν «μέτρα ανακούφισης», προγράμματα που «θα αλλάξουν την καθημερινότητα και την Ελλάδα», κινήσεις εντυπωσιασμού.
Αυτό που αφαιρούν από την «εικόνα» των επόμενων μηνών είναι η πραγματική κίνηση της οικονομίας (καταρχήν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο), οι δεσμεύσεις και οι έλεγχοι που ασκούνται επί της ελληνικής οικονομίας, αλλά και αυτή καθαυτή η πορεία της. Η ευρωπαϊκή οικονομία έχει εισέλθει σε φάση στασιμοπληθωρισμού: πληθωρισμός 3%, ανάπτυξη κάτω από 1%. Οι προϋπολογισμοί πιέζονται από την ενεργειακή κρίση και τις αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες. Οι αυξήσεις σε ενέργεια και μεταφορές επηρεάζουν όλη την εφοδιαστική αλυσίδα, με αποτέλεσμα οι τιμές των τροφίμων και των υπηρεσιών να παραμένουν υψηλές.
Σε ολόκληρη την Ευρώπη γίνεται λόγος για άνοδο των «αμυντικών δαπανών» και προετοιμασία για πόλεμο. Ο όρος «πολεμική οικονομία» στην Ευρώπη μεταφράζεται κυρίως στη ραγδαία στροφή των κρατικών πόρων προς τους εξοπλισμούς, γεγονός που οδηγεί στον οικονομικό «στραγγαλισμό» των κοινωνικών δαπανών. Η ακρίβεια και οι τιμές θα καλπάζουν λόγω των γεωπολιτικών συγκρούσεων, των πολέμων, και του εκτινασσόμενου κόστους των μεταφορών.
Η Ελλάδα, χώρα εξαρτημένη και χρεωμένη, έχει ήδη τον πιο υψηλό πληθωρισμό (5,2%) και θεωρείται μία από τις ακριβότερες της Ευρώπης. Πολλά βασικά είδη πωλούνται στη χώρα μας ακριβότερα από ό,τι σε πολλές άλλες χώρες της Ε.Ε., ενώ πολλά είδη ευρωπαϊκών επιχειρήσεων πωλούνται στη Βουλγαρία 30% φθηνότερα από την Ελλάδα. Επιπλέον, απαγορεύεται στην Ελλάδα να αγοράσει τα ίδια προϊόντα σε χαμηλότερη τιμή από τη Βουλγαρία (παρόλο που είναι μέλος της Ε.Ε., άρα θα έπρεπε να είναι ελεύθερη η διακίνηση εμπορευμάτων και το εμπόριο).
Από τα ευρωενωσιακά όργανα, και τις πολιτικές που αυτά σχεδιάζουν, απαγορεύονται «οριζόντια μέτρα» ανακούφισης. Αντίθετα, ασκούνται πιέσεις για πλήρη ευθυγράμμιση με τις προδιαγραφές ιδιωτικοποιήσεων και «απελευθέρωσης» αγορών. Επιβάλλεται στενότητα στους προϋπολογισμούς (πλεονάσματα για την κάλυψη του χρέους), ενώ όλα δείχνουν πως η τάση ανόδου των τιμών σε όλα τα βασικά είδη και υπηρεσίες (ενέργεια, τρόφιμα, μεταφορές κ.λπ.) θα συνεχιστεί. Ο «ενεργειακός πληθωρισμός» θα κινηθεί πάνω από 10%. Οι κρατικές δαπάνες για κοινωνική πρόνοια θα μειωθούν και θα κατευθυνθούν προς τους εξοπλισμούς. Με απλά λόγια, το «κόστος του πολέμου» θα ενσωματώνεται πλέον μόνιμα στις τιμές των προϊόντων που βρίσκονται στο ράφι.
Οι «ασπιρίνες ανακούφισης» που επιτρέπονται είναι τα πενιχρά επιδόματα στους πιο ευάλωτους, κάποιες μηδαμινές φοροελαφρύνσεις για ορισμένα στρώματα, ελάχιστες αυξήσεις του βασικού μισθού – πάντα πολύ κάτω από τον πληθωρισμό. Παράλληλα το «θηρίο» των έμμεσων φόρων (που είναι κατεξοχήν οριζόντιοι) εκτινάσσεται και απομυζά το λαϊκό εισόδημα. Για να μην μιλήσουμε για τα νοίκια, τα ναύλα, τα κόκκινα δάνεια, τις δαπάνες για υγεία-παιδεία και τόσα άλλα. Μια μηχανή πλουτισμού και αναδιανομής του πλούτου υπέρ μιας μειοψηφίας, και φτωχοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας. Αυτό θα συνεχίσουμε να ζούμε και μετά τις εκλογές.
Πρόκειται για σχεδιαζόμενη πολιτική επιλογή, για ένα οικονομικό μοντέλο που εφαρμόζεται και θα ενταθεί η πίεση που ήδη ασκεί. Είναι οι ράγες των νέων κύκλων λιτότητας για τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης (άρα και της Ελλάδας), που όμως θα επικαλύπτονται με τις ανάγκες του γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Οι ιθύνουσες τάξεις θα κάνουν λόγο για «εισαγόμενη» άνοδο των τιμών λόγω κάποιων πολέμων που γίνονται αλλού, ενώ παράλληλα θα επισείουν την «απειλή» της Ρωσίας ή του Ισλάμ.
Για αυτόν τον «στενό κορσέ» οικονομικής επιβράδυνσης και κρίσης στο Δυτικό στρατόπεδο (και στη χώρα μας), για τις επιλογές της φυγής προς την «οικονομία του πολέμου» και τους εξοπλισμούς, για τον στραγγαλισμό των κοινωνικών δαπανών, δηλαδή για όλα όσα καθορίζουν τα όρια και τα πλαίσια της οικονομικής πολιτικής που θα ακολουθήσουν όλες οι κυβερνήσεις, δεν γίνεται λόγος κατά την προεκλογική περίοδο. Το ψέμα και οι υποσχέσεις συγκαλύπτουν την αλήθεια. Ήδη γίνεται λόγος για νέες ανατιμήσεις, έως και 11%, σε συγκεκριμένες κατηγορίες.
Η πορεία είναι γνωστή και την έχουμε ζήσει αρκετές φορές: Προεκλογικά υποσχέσεις και μέτρα ανακούφισης, και μετεκλογικά «διόρθωση»…
Αν κάποιος ήθελε να είναι στοιχειωδώς σοβαρός, θα έπρεπε να τονίζει θαρρετά ότι η αντιμετώπιση της ακρίβειας και του κόστους ζωής-επιβίωσης προϋποθέτει έναν συνδυασμό δομικών κρατικών παρεμβάσεων (σε οικονομία, στέγη, πρόνοια κ.λπ.), ενεργητικής παρέμβασης, έως και ρήξης (βέτο, εξαίρεση, ειδικές ρυθμίσεις κ.λπ.), στα όσα αποφασίζονται σε επίπεδο Ε.Ε. και, φυσικά, συλλογικής καταναλωτικής δράσης ενάντια στα καρτέλ και την ακρίβεια – δηλαδή παρουσία ενός ενεργητικού κινήματος αντί για παθητικό «χάψιμο» προεκλογικών υποσχέσεων.
Πρόκειται κυριολεκτικά για τις ζωές μας και τη χώρα μας!
